Mededelingen van Marco Polo

Even bekomen...

2012-01-27T23:11:00.000+01:00

Ongeloof is mijn deel bij de vaststelling dat de week er weeral opzit. Nog maar pas bracht ik U op de hoogte van mijn aanstaande en inmiddels reeds gepasseerde uithuizigheid of daar zit ik alweer aan m'n eigen pc-tje om verslag te doen van onze trip naar het zonnige zuiden. Aangezien we de ochtendspits rond Brussel wilden vermijden startte ook nu onze uitstap 'vooravondlijk' met een zoveelste comfort-overnachting in Hotel South. Na het ontbijt werden we heel relaxed en goed op tijd naar de luchthaven gebracht en kon de eigenlijke reis beginnen. Ryanair-vliegen op Madrid, Hertz-huurauto oppikken en dan zo'n 30 km over de magistrale verkeersringen rond de Spaanse hoofdstad.
Wat een ruimte...
Doel van onze rit is Alcalá de Henares, geboortestad van Cervantes-de geestelijke vader van Don Quichote de la Mancha.
La Pola heeft andermaal een perfecte reisorganisatie afgeleverd, en dus vinden we zonder al te veel problemen een veilige parkeerplaats in het centrum van de stad en vlakbij Hotel-Restaurante Cervantes. Dit gezellig en pretentieloos hotelletje is onze standplaats voor de komende dagen. Het wordt direct (en voor mezelf misschien net iets teveel) genieten van de zon. Terrasje en een pintje. Beetje wandelen, lekker eten, glaasje wijn en een echte Spaanse en dus late siësta als gevolg. Daar kom ik niet zo heel fris uit, en dat ga ik de volgende dagen meermaals moeten bekopen. Toch gaan we nog even een frisse neus halen en maken we wat prentjes van een sfeervol stadje bij valavond...

Komt Don Quichote hier van links of van rechts?

Plaza Cervantes

Rua Mayor

De volgende dag verschijnen onze vrienden uit Salamanca op het appel: samen met Mari Cruz, Lourdes, Daniel, Jesus en Manolo trekken we nog eens door de gezellige straatjes. Het traditionele terrassengenot neem ik er graag bij, maar nu met meer voorzichtigheid: een cola is voldoende en een beschermende tulband (waarvan gelukkig geen foto) tegen de zon doet wonderen. Daarna is het tijd om te lunchen 'op z'n Spaans'...

Om onze spijsvertering een handje toe te steken wandelen we nog maar eens door de Rua Mayor, en kijk: tijdens de siësta is het in deze langste gaanderijstraat van Spanje nog rustiger dan 's avonds laat. Geen kat op straat...

Dan maar een koffie en daarna de auto's in om door de toenemende avondspits naar Rivas te rijden, zo'n 30 km verderop. De meisjes van Wisla kunnen op heel wat supporters rekenen, en met een gedeelte daarvan ben ik al een hele dag op stap. Die verdienen dus een foto apart.

Over de wedstrijd zelf ga ik kort zijn deze keer: sterke prestatie van 'ons klein', spannend scoreverloop, maar niet goed genoeg om te winnen. 71-66 en in de rangschikking voor de volgende Europese ronde kan er nog vanalles gebeuren. Na de match gaan we nog 'een kleinigheid eten' en komen in een overvolle taverne terecht tussen de voetbalfans. Alle tv-schermen kleuren knalgroen, en daarop speelt zich de zoveelste 'clásico' af tussen Real Madrid en Barcelona. Een belevenis op zich en een meer dan sfeervol etentje. De nachtelijke terugrit verloopt feilloos, maar de naar mijn huidige normen 'drukke dag' zal toch weer zijn tol eisen. De volgende ochtend bezoeken we het geboortehuis van Cervantes, maar daarna is mijn pijpke uit. Nog even extra rusten, inpakken, autorit naar Aeropuerto Madrid-Barajas en zonder enige vertraging terug naar huis.
Even bekomen, maar het gaat alweer beter.

Dat vindt ook deze madam...

Marco Polo

And the good news is...

2012-01-22T20:01:00.003+01:00

1. ...dat Club Brugge ook met een 'Daumke-tegen' kan verliezen en de alhier eertijds geciteerde stelling van Filip Joos betreffende het absolute ontbreken van enige bestuurlijke visie dan toch een zekere grond van waarheid blijkt te bevatten. Gisteren 0-1 tegen KV Mechelen! Resultaten vallen tegen, supporters uiten hun ongenoegen, sponsor-imago wordt voor zover mogelijk nog negatiever ten tonele gevoerd ... en dus gaan de blauw-zwarte bobo's in crisis-conclaaf en de gelijkgekleurde poppen aan het dansen. Voetbal is oorlog, ook àchter de schermen, en aangezien 'den Duits' in deze recentelijk al twee keer aan het kortste eind trok ziet het er voor Herr Daum 'nicht so rosig aus'...

Wordt morgen allicht vervolgd in De Morgen, Het Nieuwsblad, Het Laatste Nieuws, De Frut, Het Belang, De Metro en zelfs in De Standaard.

2. ... dat 'de kleine van Kalmthout' er in Hoogerheide nog eens een serieuze lap op heeft gegeven. Kevin Pauwels won niet alleen de plaatselijke GP Adri van der Poel, maar staat ook bovenaan in de eindrangschikking voor de Wereldbeker. Goed zo jongen: laat uw benen maar spreken, voor de verbale uitleg kunnen de journalisten zoals altijd beter bij je oma 'Fientje' terecht.

3. ... dat ook voor de hooggewaardeerde vriendenploeg uit onze Leuvense jaren-stillekes het nieuwe jaar definitief is ingezet. Nog net op tijd bliezen Leen, Katie, Pola, Nolle, Eli en Polo... gisteren verzamelen in Ieper teneinde met enkele weken vertraging de overgang van oud naar nieuw te vieren. Naar goede gewoonte waren er hemelse hapjes, fenomenale gerechten en de nodige geestrijke dranken om dat alles weg te spoelen. Met dank aan Katie & Eli, die deze keer instonden voor de organisatie.

4. ... dat K.Antonia F.C. met een 2-2 op Arendonk de tweede periodetitel pakt in 1ste provinciaal Antwerpen. De mannen van Johan 'Pep' Lauryssen kunnen nu geheel ontspannen door het derde part van de competitie cruisen. Mochten ze de promotie niet rechtstreeks halen via de titel, dan is er altijd nog een tweede kans in de eindronde. Proficiat coach, knap werk!!

5. ... dat we deze week richting Madrid trekken om 'ons klein' aan 't werk te zien tegen het plaatselijke Rivas. Hopelijk zien we een goede wedstrijd en halen ze de punten binnen om alzo aan de leiding van hun Europese groep te blijven. Het weerzien met enkele Spaanse vrienden uit Salamanca zal hoe dan ook hartverwarmend zijn.

Marco Polo

Smile and the world is yours....

2012-01-19T20:51:00.000+01:00

In dit artikel wil ik U vergasten op enkele prenten die het resultaat zijn van de prille samenwerking tussen Uw dienaar en zijn nieuwe digitale speeltje, de Canon EOS 1100D. Laat me beginnen met wat er in de voorbije dagen aan kleur te rapen viel tijdens een aarzelend gestarte maar uiteindelijk probleemloos verlopen polderwandeling. Blauwer had ik de lucht in dit nieuwe jaar nog niet gezien, en de sierappeltjes mogen er ook zijn. Ik hou het dan maar op een naturalistische versie van Red & Blue...

Vandaag was het dan weer heel andere koek: in de vroege ochtend, of was het nog de uitloper van de nacht, hoorde ik de bekende roffels op het dak. Na een keer of drie draaien van de ene luie kant op de andere hees ik mijn lamme body dan toch uit het warme nest. Eén blik uit het raam was genoeg om mij aan een volgende testfoto te wagen. Van wat eerder zo kleurrijk overkwam restte niet meer dan enkele grijstinten die achter de van schimmig tot haarscherp variërende regendruppels een geheel ander beeld van de polderse buitenwereld leverden...

Al even kleurloos zien de komende halve finales voor de Belgische voetbalbeker er uit. Er waren wel enkele serieuze verrassingen, noem het gerust 'bijna-stunts', nodig in de terugwedstrijden voor de kwartfinales om Kortrijk - Bergen en Lokeren - Lierse op het rooster te zetten. Maar zeg nu zelf: dit is toch je reinste devaluatie van het Belgisch sjottersniveau. Waar zitten nu de topploegen en al hun buitenlanders met super-contracten? Geen interesse??
Dan maar een boek. Tussen de cadeau's zat bij de jaarwisseling een Knack-pakket met Scandinavische thrillers. Moordkuil was al zeer de moeite, en gisteren ben ik aan De Jongen in de Koffer begonnen. Allebei page-turners die er mogen zijn. De Scandinaven weten hier alles van...

De titel van deze bijdrage heb ik gepikt van m'n eigen 'Korte Seintjes': met dank aan Lee, wie hij of zij ook mag zijn, voor de tip. Jammer dat Phil Bosmans niet meer onder ons is, hij had er zeker een Vlaams-christelijke variante op gevonden. Of bestaat die al?

Marco Polo

Blue monday...

2012-01-16T11:43:00.005+01:00

Blijkbaar heeft heer Polo de overstap naar 2012 goed verwerkt, wat mag blijken uit deze blogistieke triplette. Het is al een hele tijd geleden dat ik nog drie dagen op rij een blogpagina kon vullen, en dat zonder noemenswaardige tik-verkramping in mijn linker wijs- noch rechter middelvinger terwijl ik voor deze werkzaamheden toch grotendeels terugval op die twee extremiteiten. Mogelijk zit het goede weer er voor iets tussen en allicht mag een deel van de oorzaak ook gezocht worden in mijn cardiale wederopstanding. Samen met de restanten van het postsymfonisch goed-gevoel dat hier gisteren nog ter sprake kwam zijn dat meteen ook de drie elementen die voor mij de hele heisa ontrend het blauwe maandag-gedoe onderuit halen en de zogezegd wetenschappelijke benadering van de meest depressieve dag van het jaar tot zijn ware proporties herleiden, zijnde nul komma nul nougabollen of in het Contadoriaans: " Cero, punto, cero cero cero cero cero cero cero cero ..... cinco!!" Voor meer informatie verwijs ik U graag en met haar toestemming naar een zoals gewoonlijk zeer sterke en aangenaam weglezende bijdrage op de blog van Tantan. Eens daar aangeland kan U van de gelegenheid gebruik maken om haar vissen te voeren. Wat mij betreft wil ik het Blue Monday-syndroom bekampen met een inderhaast bijgewerkte prent en op die manier een positieve draai geven aan het in funktie van de commercie opgeklopte negativisme.

Dat de zogenaamde wetenschappers het nog niet helemaal eens zijn over dit gegeven mag al blijken uit het feit dat diverse bronnen, lees (1) en (2), refereren naar verschillende data. Het gaat hier dus de even verwarrende toer op als bij de Antwerpse 'verloren maandag', traditie welke ik deze keer zowaar vergat en dus de appelbol en het worstenbrood op mijn buik kon schrijven. Ook hier zijn de zelfverklaarde specialisten het niet altijd eens over de exacte datum waarop de café-gangers en andere Sinjoren zich aan de historische bladerdeegspecialiteiten mogen tegoed doen. Naar mijn bescheiden edoch stevig onderbouwde mening mag het elke week, en dat hoeft niet alleen op maandag te zijn...

Om af te sluiten wil ik U namens de eenden op de Poldervijver en speciaal voor deze gekke januari-dagen een goede raad meegeven: "Let op, wie zich op een blauwe maandag over één nacht ijs waagt heeft natte voeten voor ie het beseft...!!"

Marco Polo

Genieten...

2012-01-15T20:56:00.004+01:00

Moest U in de voorbije periode regelmatig geduld oefenen om alhier een nieuwe blogbijdrage te ontdekken, dan probeer ik met deze back-to-back publicatie mijn schrijvend ritme weer wat op te voeren en U dientengevolge te laten genieten van heer Polo's kersverse prietpraat.

Trouwe lezers/-essen & -innen van deze blog weten onderhand dat zij zich bij aanvang van een nieuw kalenderjaar mogen verwachten aan de verslaggeving betreffende Polo & Pola's aanwezigheid bij een nieuwjaarsconcert in Gent. Het wordt een goede traditie die, dankzij de onderstaande en in hard-copy toegezonden invitatie van een mij nauw aan het - inmiddels weer rustig kloppende - hart liggende boezemvriend, ook nu weer probleemloos in stand gehouden werd.

Op deze ondertussen weeral derde zondag van het gloednieuwe 2012 klonk de lokroep luid en helder om ons onder een stralende ochtendzon in het rustige weekendverkeer te voegen en koers te zetten naar de Arteveldestad. Tijdig ter plekke, vlot geparkeerd en na een frisse neus-wandeling van goed tien minuten nemen Uw schrijvende dienaar en zijn eega plaats op de stoelen 11 en 13 van rij 7. Alle tijd, geen stress, lesje geleerd. Dan volgen twee uren waarin de juveniele muzikanten van het Jeugd & Muziek Orkest van Antwerpen het beste van zichzelf geven in een thema-voorstelling vol klassieke Oostenrijkse muziek. Prachtig. We genieten, samen met nog 798 andere gelukkigen, van de eerste tot de laatste minuut. Tijdens het optreden heb ik, net als bij voorgaande gelegenheden, oog voor de dynamiek en de gedrevenheid van de dirigent.

Ivo Venkov is al jarenlang de roerganger voor deze jonge meute. In 2011 heeft er een heuse aflossing van de wacht plaatsgevonden en ten opzichte van de 23ste editie van dt concert is zo'n 90% van de orkestbezetting vernieuwd. Ik herken slechts een paar gezichten op het podium. Tijdens de opvoering blijf ik verder zoeken naar bekenden, maar zonder resultaat. Wat mij echter wel opvalt terwijl ik de leden van dit symfonisch ensemble een voor een onder de loep neem, is hun uitstraling. Ook zijzelf genieten van de muziek die zij ons voorspelen en blijkbaar heeft de dirigent daar heel veel mee te maken. Ik begin de gedragingen van de muzikanten te volgen, en telkens wanneer zij oogcontact maken met hun conducteur volgt er een spontaan vrolijke reactie. Ze laten ook zien dat zij ervan genieten en herr Venkov haalt op die manier het allerbeste uit zijn jonge uitvoerders. Fantastisch. Bij het verlaten van het gebouw loop ik naast een van de muzikanten, feliciteer hem met het optreden en zeg dat ik ervan genoten heb.
"Wij ook!" antwoordt hij met een knipoog. De knipoog van hun dirigent, die er zelf ook iedere keer weer van geniet. Zeker weten...

Marco Polo

Of 't er een kanon afging...

2012-01-14T20:33:00.012+01:00

Ik weet het, ik weet het...
Mijn oprechte excuses voor de wederom te lange periode van blogstilte. Een hele werkweek is er voorbijgegaan sinds de laatste publicatie. Het probleem is in de eerste plaats dat ik niet zo goed meer weet wat een werkweek is, en ten tweede zijn mijn dagen recentelijk weer zo goed gevuld dat ik bijna met heimwee terugdenk aan de structurele rust die de werkweken mij eertijds wisten te bieden. Mijn vorige textueel concept had nauwelijks de weg naar het wereldwijde web ingeslagen of de cardioloog van dienst wist mij tijdens een verhelderend consultatiegesprek al te melden dat de hervonden kalmte in mijn hartritme voldoende geruststellend is om de geplande cardioversie voorlopig een eind voor mij uit te schuiven. De beta-blokkerende medicatie mag grondig bijgestuurd worden en de stilaan volumineuze proporties aannemende consumptie van bloedverdunnende producten wordt, tot mijn grote genoegdoening, zo goed als stopgezet. Goed nieuws dus: geen kwaad woord alhier over de liefste aller huisartsen, maar na de menigvuldige bloedextracties tijdens al even zovele consultaties komt een periode van geen of veel minder doktersbezoeken mij zeer goed uit. Er gaat nu opnieuw meer tijd vrijkomen voor andere dingen, en de frustrerende gedachten in verband met de na te streven maar o zo moeilijk te handhaven bloedwaarden kan ik eindelijk weer van mij afzetten. Tijd die al meteen werd ingevuld met een bezoek aan de ex-collega's tijdens de traditionele nieuwjaarsreceptie in de refter van ons aller instituut. Daar kon ik de eerder genoemde frustraties rijkelijk van mij afkletsen: ik heb het verhaal van de rikketik-storing en mijn rijstpapbloed wel vijftig keer verteld...

Verder kreeg ik deze week ook regelmatige updates van de webwinkel betreffende de status van mijn televisie-bestelling. Om de wachttijd enigzins te veraangenamen stellen zij mij nog een leuk extraatje voor: in het kader van de planetaire opwarming en in het vooruitzicht van een mooie zomer zal er een nieuwe weervrouw bijgeleverd worden...

Ik zal op tijd en stond wel een pilleke voor m'n hart moeten nemen, maar daarom niet getreurd. Laat maar komen!!
Deze madame had waarschijnlijk ook voor gisteren al goede meteorologische omstandigheden aangekondigd: niet echt warm, maar wel zonnig en droog en prima weer voor een bezoek aan de oudste stad van ons land, Tongeren. Een Bongo-uitstap in gezelschap van 'ons Bie': eens goed bijbabbelen tijdens een 1ste klasse treinrit heen en terug, een stadswandeling inclusief een beetje shoppen, aperitief op een zonnig en verwarmd terras met zicht op Ambiorix himself, heerlijk lunchen in de Bazilik en een bezoek aan het Gallo-Romeins museum. Schitterende dag!!!

Vader én dochter gelukkig: meer moet dat niet zijn hé!
En om af te ronden heb ik mezelf vandaag nog een cadeautje gedaan: bij het ophalen van een surround-systeem voor zoon Bram viel mijn oog op een 'gesoldeerde' camera: Canon EOS1100D. Vlotte prijs voor een ideaal instaptoestel om eindelijk ook kennis te maken met de echte reflexfotografie. Daar kon ik niet aan weerstaan en dus ook niet aan voorbij: meepakken die handel en nu maar lezen, oefenen en proberen...

Mijn ouwe getrouwe Lumix ZF50 moet niet wanhopen: van de plaats innemen, ruilen of dumpen zal geen sprake zijn. Hij heeft er trouwens voor gezorgd dat ik een eerste prentje van mijn nieuwe aanwinst kon maken om op deze blog te plaatsen. Het breedhoekiger vermogen van de Canon zal zo zijn eigen toepassingsmomenten hebben, terwijl de Lumix nog altijd mijn maatje zal blijven wanneer ik de natuur in trek of andere uitstappen maak. Een 35-420mm zoomvermogen laat je niet zomaar links liggen, zeker? En ook niet rechts.

Om af te sluiten een sportmededeling: vanavond leverde 'ons klein' nog maar eens een superprestatie af in de Poolse kompetitie. In een met 73-79 gewonnen partij op het veld van Torun was zij in 37 speelminuten goed voor 23 punten. 't Kanon staat blijkbaar weer op scherp...
Marco Polo

De cijfers dansen...

2012-01-10T12:19:00.008+01:00

Het zal U niet ontgaan zijn dat ik mij, in tegenstelling tot en in scherp contrast met voorgaande gelegenheden, bij de laatste overstap van oud naar nieuw geheel onthouden heb van welke voornemens dan ook. Zou het te wijten zijn aan een geïndividualiseerd oprukkende vergrijzing, aan een teveel aan beschikbare tijd om evaluatiemomenten in te plannen of gewoon aan de periode van het jaar die nu eerder aanvoelt als mottige herfst en mij op m'n honger laat wat betreft snerpende winterkou? De vriezeman heeft nog niet in m'n neus gebeten, geen zangers met oudejaar en ook de driekoningen hebben zich deze keer niet aangemeld. Weinig afleiding dus en zodoende heb ik mij geheel gefocust op het doorlopen van het bloedverdunningsproces dat werd opgestart na mijn hospitalisatie begin december. Daarmee kon ik m'n dagen wel vullen en bleef er weinig tijd om welk voornemen dan ook een redelijke kans op slagen te geven. Naast beta-blokkers, bloeddrukregulatie en een bijkomend ondersteunend 'pilleke' moesten veelvuldig bloedtrekken en het navenant de resultaten daarvan voortdurend aanpassen van de antistolligsmedicatie mij naar een periode van drie weken goede antistolling leiden, of in cijfertaal: 3 weken met een INR>2.

Dat is in Polo's geval gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ondanks het zeer regelmatig opbouwen van de dosering en het minutieus innemen van de opgelegde hoeveelheden konden de resultaten mij niet bekoren. Ook mijn huisarts vond het een vrij bizarre evolutie, of hoe lees je anders een op en neer van 0,95 - 1,1 - 1,6 - 1,4 - 1,9 - 1,7 - 2,0 - 2,0 - 3,1 - 1,5 - .....?? Alle moeite voor niets? Dat zien we morgen wel wanneer de cardioloog van dienst deze cijferdans gaat analyseren.

Tijdens het voorbije weekend werd hier een tweede cijfer-danske opgevoerd, maar dan met iets grotere getallen. Nu in huize Polo ook de stap naar de digitale televisie gezet is waren ze er in Brussel als de kippen bij om het btw-tarief voor deze eigentijdse vorm van beeldverteren meteen maar op te trekken naar de ons vertrouwde 21%. Geen sprake meer van een voordeel om meer kijkers over de schreef te te helpen. Dat is samen met de zonnepanelensubsidie gesneuveld, en dus moest er hier ter plekke en zelf aan een verantwoorde budgetering worden gedaan bij de aanschaf van een meer hedendaags televisietoestel. Dientengevolge stak de prijsbewuste consument in Uw dienaar het hoofd op en tegelijkertijd de handen uit de mouwen. Een paar winkelbezoeken in de buurt en een uurtje surfen door Belgische en Nederlandse webwinkels leverde al snel een goedgevuld data-Excelletje op. Via de merkensites en Youtube volgde nog een productvergelijkingsronde en werden de prijzen en bijhorende service nog eens aan elkaar getoetst. En dan kwamen de euro's aan bod: 1245 - 999 - 645 - 1249 - 899 - 699 - 749 - 1045 - 849 ... Olleke, bolleke, riebesolleke. Olleke, bolleke, knol!!
Knol, knal... de kogel door de kerk.
Aan een meer dan concurrentiële prijs en met een goede extra-garantie erbij wordt deze Samsung UE40D6510 eind volgende week aan huis geleverd. Deze prijsbewuste tv-keuze levert Uw dienaar bij aanvang van dit jaar al een bonus van 400 euro op. Niet zo straf als die van Dexia-holding, maar deze loodgieter eert dan ook het kleine zodat hij later het grote wel 'weerd' zal zijn...

Nog grotere getallen zitten er aan te komen nu onze nieuwe regering stilaan op kruissnelheid begint te experimenteren. Koningshuis wat minder doteren, of toch maar niet aan raken? Eigen wedde laten stijgen, verwijzen naar het vorige kabinet en dan doen of de neus bloedt? En wee U en ons en iedereen tegader want Freya VDB heeft haar pillichtje nog eens laten schijnen over de energievoorziening en sluit zich aan bij de visionairs die na de oplichtingszaak met de subsidies voor zonnepanelen nu beweren dat windenergie voordeliger zal zijn voor de consument. Aangezien het hier een sector betreft waarbij 'den Baard' Vande Lanotte nauw betrokken is zullen als naar gewoonte de cijfers hand in hand dansen met de kemels...

Marco Polo

De gele koning...

2012-01-07T11:00:00.004+01:00

Hoewel Uw dienaar zich nu geheel en al in de begenadigde staat van gepensioneerde op rust bevindt en 'zijn eigen' bovendien een gecontroleerde kalmte tracht op te leggen na de rikketik-perikelen teneinde binnen afzienbare tijd klaar te zijn voor een geplande cardioversie... was de voorbije periode weer meer dan goedgevuld. Niet echt hectisch, niet dat er zoveel moet... maar ik wil toch zoveel dingen tegelijk doen en zoals men in mijn geboortedorp pleegt te zeggen: "Dat is er ginne op dees moment!" Gelukkig vervult la Pola zoals steeds haar ondersteunende rol en gaan de kerstverlichting en bijhorende versieringen door haar helpende handen. De opruim van de kerstbomen zelf zullen we dan weer samen voor onze rekening nemen. Dit jaar hebben we voor het eerst ons heil gezocht in het artificiële seizoensgroen en dus kunnen twee kerstsparren hun tijdelijk voortbestaan op de Ardense heuvelruggen of in een of andere Brabantse vallei, ik noem maar wat, een weinig rekken dankzij de Poloiaanse overstap naar kunststof en metaaldraad. Om redenen van privacy en huisvrede zal ik deze keer geen foto's plaatsen van het ons omringende kerstgroen. Er zijn al genoeg 'frist ladies' die na de obligate statieportrettering onder de christmas tree van hunnen tak maken omdat ze er niet flateus genoeg opstaan, om maar te zwijgen van zij die dan zonodig alleen op reis moeten vertrekken naar Hawaï...
Dit gezegd en geschreven zijnde hoor ik al menig lezeres/-in verzuchten: "Waar heeft hij het weer over?" en zelfs hier en daar krabt een ervaren volger zich in het hem resterende en dus sterk uitgedunde, zeg maar schaarse, hoofdhaar. "Is er dan niks anders te melden? Zo ja, doe het snel en laat ons niet teveel tijd verkwisten want dat is money. Indien niet, verzin dan iets, zuig iets uit uw duim of grote teen, maar zorg ervoor dat we waar krijgen voor ons zonet verkwiste geld..."

Welaan dan, een van de bezigheden die mij hebben begeleid bij de overstap van oud naar nieuw is het lezen van nog maar eens een "Smeets". Kent U hem nog? Mart Smeets, Nederlands televisie-anker, sportjournalist, stukjesschrijver en dus ook auteur van boeken waarin zijn columns volgens thema verzameld zijn. Een gouden zet van de uitgever en de heer Smeets is er al jarenlang niet rouwig om dat hij op deze manier twee keer langs de kassa passeert. Een bourgondisch leven à la Smeets heeft zo zijn prijs, dus...

Dus heb ik mij van Kerst tot Driekoningen bij tussentijdse regelmaat onledig gehouden met het lezen van "Geel", een uitgave van 2006 die ondertussen al aan haar vijfde druk toe is. Kassa, kassa Mart! Het leest, nog maar eens, als een trein en het is toch zo verdomde moeilijk om de paperback na weer enkele stukjes voor het slapen gaan op het nachtkastje te leggen en de leeslamp te doven. Enig nadeel voor een heer op jaren zoals ik die te kampen heeft met een gebrek aan opslagcapaciteit in zijn stilaan verzadigd rakende anatomische harddisk: er zijn zoveel anekdoten met telkens weer verrassende details en evenzoveel interessante figuren bij betrokken dat het wel eens moeilijk wordt om de steeds 'gele' verhaaltjes van elkaar te blijven onderscheiden en de triviale wetenswaardigheden beschikbaar te houden in het geheugen. Maar daarom niet getreurd, er zijn zo van die dingen die altijd wel een plekje vinden en als ik al weet te onthouden dat dit exemplaar in Amsterdam op de plank staat bij Bram... Dank voor het uitlenen en met alle respect voor 'gele koning' Smeets voor het leveren van weer een flinke hap heerlijk leesvoer.

En dus.... ging de start van de solden aan mij voorbij, zal ik wellicht toch nog een koopje doen in de Led-tv-aanbiedingen bij Saturn, Van den Borre of ergens bij een webwinkel op het net, blijkt de overstap naar Telenet tot hiertoe een succes, was datzelfde succes mijn deel bij de laatste spelletjesavond alhier en mag ik mij tijdelijk de koning van de Guillotine noemen en wordt Kim Clijsters zo goed als zeker sportvrouw van het jaar 2012. Halve finale gehaald in Brisbane en na intensieve behandeling van haar opgave-blessure waarschijnlijk toch aan de start in de Australian Open. Daar kan geen gele koning tegen op, zelfs niet met 'nen nieuwen hoed' als de oude al versleten is.
A la berline postiljon!!

Marco Polo

Geen vragen meer...

2012-01-03T17:45:00.008+01:00

Bij aanvang van het nieuwe jaar 'smeet ik mij' in ware kamikazestijl op deze blog. Diverse Belgische politiekers hadden naar eigen zeggen hetzelfde willen doen tijdens de eindeloze onderhandelingen of pogingen daartoe, maar om de meest uiteenlopende redenen zag niemand in die eindeloze periode een plat op de buikse duiksprong zitten en hielden de verkozenen des volks als oprechte angsthazen hunne kak in...
Daarvan is er ten huize Polo na de overgangsfeesten gelukkig geen sprake. Ik ging er gemakkelijkheidshalve van uit dat er geen ruggespraak noch verkennende conversaties zouden nodig zijn om de inhoud en de vormgeving van mijn eerste blogartikel voor 2012 in goede banen te leiden. Het Polo-publiek zou zeker en vast begrijpen waarover het ging en de foto, die ikzelf in hoogsteigen persoon geschoten heb vanop de Antwerpse kaaien tijdens de laatste nieuwjaarsnacht, was na de veelvuldige vingeroefeningen tijdens de selectie van de recente TOP 12 snel gevonden en gefabriceerd. Maar...
Op de vraag of het iets meer mocht zijn werd vanuit geheel onverwachte hoek op wel zeer bevestigende en al even dwingende wijze een antwoord gelanceerd dat geen twijfel liet bestaan over de bedoelingen van de correspondent. Frank DB, weermaker voor het Vlaamse volk, liet een volmondig "Ja" noteren en voegde een wervelende daad bij het blijkbaar weloverwogen woord: we werden vandaag getrakteerd op een kletsnatte storm met rukwinden tot 115 km per uur.

Frank heeft er nog maar eens niets van begrepen, en dus stel ik dit jaar veiligheidshalve maar geen vragen meer. Toch niet in de titels van mijn blogbijdragen...

Marco Polo

Mag het iets meer zijn....?

2012-01-01T17:21:00.003+01:00

Marco Polo

De finale 2011-loodjes

2011-12-31T14:17:00.006+01:00

Terwijl de nieuwjaarsfestiviteiten in een niet te stoppen tsunami van oost naar west over de aardkloot razen zit Uw bloggende dienaar aan het klavier om de laatste TOP 12-foto's te posten. Het moet vandaag allemaal snel-snel gebeuren om de onverbiddelijke deadline te halen. Geen nood echter, hier zijn ze...

3. Moskou...

Moskou bij nacht
het Rode Plein op z'n best
Sint Basilius aan de ketting
Avenida deed de rest...

2. Merkozy...

Een Duits dreigement
op een Franse autoweg
Wie daar achter rijdt
heeft dubbele pech...

1. Banana-home...

Cercle Brugge kampioen?
Neen, geen zwart- maar grijs en groen
This is my home-sweet-home
met de nieuwe bananeboom!

Zo, dat was het voor 2011.
Er rest mij nog één alinea waarin ik 'uit de grond van mijn lichtelijk getormenteerde hart' dank wil zeggen aan iedereen die mij op een of andere wijze geholpen, getroost, opgemonterd of aan het lachen gebracht heeft tijdens de voorbije twaalf maanden. Familie en vrienden, van dicht of van ver, lezers en lezeressen/-innen van deze weblog, iedereen die mijn schrijfsels heeft doorwrocht of mijn geleuter aanhoord en zeker zij die ondanks alles de tijd hebben genomen én moeite gedaan om een reactie te formuleren, een commentaar achter te laten, een belleke te plegen, een kaart of brief te schrijven én te versturen of mij zelfs verbaal en in levende lijve te woord wilden staan. Dankuwel iedereen, U hebt er mij echt mee ondersteund en ervoor gezorgd dat ik ondanks die 60ste verjaardag en de rikketik-perikelen van de laatste weken... met veel verwachting uitkijk naar 2012. Weer een nieuw jaar waarin we het hopelijk allemaal gaan maken en waarvoor ik U allen het allerbeste toewens.
Bij hoge blog-uitzondering voor iedereen "XXX"....

Marco Polo

Shine a Light...

2011-12-30T14:00:00.009+01:00

Gisteravond was Uw dienaar, en met hem het clubje laatavondkijkers van Canvas, virtueel te gast in het Beacon Theater op Manhattan, New York. In de herfst van 2006 stonden de Rolling Stones daar op de bühne met hun toenmalige show, Shine a Light.
Martin Scorsese, U weet wel..., plaatste er de allerbeste cameramensen en alom bekroonde cinematografen omheen en produceerde tot grote vreugde van vele baby-boomers een documentaire van het allerhoogste niveau. Mick, Keith, Ron en Charly geven zoals steeds in een live-optreden het beste van zichzelf. Voeg bij de act van de ondertussen al hoogbejaarde zwerfkeien het enthousiaste métier van de begeleidende muzikanten én het talent van top-producer Scorsese en U maakt kennis met een voor meerdere herhalingen vatbaar dvd-product. In deze donkere dagen tussen Kerst en Nieuwjaar mag het licht al eens in de ons omringende duisternis schijnen.
Meer dan eens zelfs...
Met de Stones in het voorprogramma mogen volgende prenten hopelijk rekenen op een ruim publiek. Daar ga ik toch van uit.

6. Ghetto-monument in Krakau...

Honderd lege stoelen
symbool voor oorlogsleed
Weg uit het ghetto
en nooit meer weergekeerd

5. Aix-en Provence...

Twee dames in Aix
bij het huis van Cézanne
Op weg naar het strand?
Raymond weet ervan...

4. Sunday Morning (Ekaterinburg)

Ekaterina wordt wakker
en start nog onzeker
Vanavond finale:
'ons klein' pakt de beker!

Toeval of niet, op de 1000 Klassiekers hoor ik 'nu':
Let the midnight-special shine a light on me...
Met dank aan de 'Creedence Clearwater Revival'!

Marco Polo

Hectische internet-heropleving....

2011-12-29T15:16:00.000+01:00

Zoals te verwachten was is er van de rust en de kalmte tijdens de internet- en bij uitbreiding telefoonloze periode niet veel meer te merken nu hier te velde alles weer zijn gewone communicatieve gangetje gaat. Het opschonen en reorganiseren van de adresboeken eiste het nodige denkwerk en het daaropvolgend pragmatisch handelen werd bij regelmaat vergezeld van een stevige godslastering. De Heer moge het mij vergeven. Als wiedergutmachende boetedoening wil ik U alvast de volgende drie exemplaren van mijn foto-selectie aanbieden. Het zijn late opvolgers van het eens zo gerespecteerde daguerreotype, maar laat U zich vooral niet vangen aan deze uitspraak. Terwijl in de Polder de eerste vuurpijlen worden afgeschoten door het zich vervelende eindejaarsgrut en de knallende fusées door het winterse avondzwerk schieten plaats ik de volgende prenten. Er is geen draad aan vast te knopen, maar de reden waarom een haveloze junkie op het strand van Morro de Sao Paolo, een schijnbaar jaloerse Venus van Milo in het Louvre en de jaarlijks weerkerende Antwerpse kathedraal de selectie hebben gehaald en werden uitverkoren om vandaag in deze 'mededeling' te figureren moeten we wellicht zoeken in de herinneringen die deze lichtdrukmalen bij mij oproepen. Een mooie mix zou ook wel kunnen: een kathedraal op het strand, de Venus mét armen in het MAS en een fietsende junk' in zaal 8 van het Louvre. Aan warrigheid geen gebrek...

9. Bike on Morro-beach...

Deze eenzame fietser
het rijwiel aan de hand
is blijkbaar de weg kwijt
mijlen-ver van Ameland...

8. Met of zonder...

Eentje met

en eentje zonder.
Over de schouder
of toch maar eronder?

7. MAS 'koekestad'...

Onze eigen kathedraal
achter een wand van golvend glas
De mooiste aller torens
in breedbeeld vanop het MAS.

Ik kan U melden dat de eerste helft van de 'TOP 12 2011' erop zit. Het gaat hier veel sneller dan bij die Radio2-klassiekers, maar die zijn dan ook met duizend...

Marco Polo

Hoe sterk ben ik nog?

2011-12-28T21:12:00.004+01:00

Hier ben ik dan weer. 't Heeft even geduurd, maar uiteindelijk raakte ik na een totale black-out wegens 'dode lijn' toch nog voor de jaarwende terug op het internet. Als het aan die van Mobistar had gelegen of mogen liggen dan zou het 2012 geworden zijn. De redding kwam echter uit de Telenet-hoek, hier net achter de hoek. Finaal zijn er wel 10 dagen overheen gegaan, maar kom... dat beschouw ik dan maar als een welgekomen pauze. De bloedverdunner heeft ook wat meer tijd nodig dan verwacht om mijn papje weer vlot vloeibaar te krijgen en ondertussen doen de beta-blokkers meer dan hun werk, of wat dacht U van zo'n 40 à 45 rustpols bij het ontwaken? Mijn medische begeleiders hebben dus hun handen vol aan bloedtrekken, evalueren, doseren... en dan moeten die mensen ook nog Kerst, Oud- en Nieuwjaar vieren. We proberen er samen een mouw aan te passen en hopen dat we de goede weg opgaan. Vandaag is het dan weer alle hens aan het internet-dek. Vanmiddag was de installatie en activatie een feit en zou er hier weer uit volle borst gesurfd, gemaild en geblogd worden. Surfen en bloggen leveren weinig problemen, maar het overhevelen van m'n adresboek in de webmail van Telenet loopt niet zo vlot. Morgen nog maar eens rustig proberen. Nu laat ik mij op sleeptouw nemen door de 1000 klassiekers van Radio2 en schotel U in sneltreinvaart mijn foto Top 12 van 2011 voor. Om alles in goede banen te leiden zal ik dagelijks drie prenten loslaten op de blogpagina. Volgorde speelt geen rol, het heeft mij zo al moeite genoeg gekost om deze keiharde selectie tot een voor mijzelf aanvaardbaar einde te brengen. Dus louter en alleen in numerieke volgorde, wat daar ook mee mag bedoeld worden... en met telkens een licht-poëtische ontboezeming, wellicht als gevolg van de ruim in de tijd gespreide en aldus rustgevende voorbereidingswerken...

12. Parijs...

Dit is zonder twijfel
een hele gekke prent.
Een werkstuk van Gust Eiffel
als zijn 'toren' welbekend...

11. Ouro Preto...

Eén kruis voor wel honderd huizen
Braziliaanse symboliek
Aan de basis liggen dikwijls
'Portugees' en 'katholiek'...

10. Amsterdam...

Big brother is watching
drie-hoog aan de kant
van Artis naar Mokum
'Toch niets aan de hand...?!!'

De eenzame fietser blijkt dus toch sterk genoeg om het jaareinde te halen. Nog negen lichtdrukmalen te gaan...

Marco Polo

Sportman & Sportvrouw 2011

2011-12-18T18:14:00.005+01:00

Terwijl op één het meest hypocriete sportprogramma van het jaar aan de gang is en er met veel geld een op voorhand gepland feestje wordt gebouwd voor de 'ons kent ons'-maffia van de journalistengilde, met als vervelende bijkomstigheid dat men ook sporters moet uitnodigen, zit Uw bloggende servant zijn bewondering uit te tikken voor een ware atleet en een echte held. Pieter VC, boezemvriend van de zoon des huize Polo en bij uitbreiding dus ook van 'ons', was vandaag aan de slag in de enige echte Hel van Kasterlee, de zwaarste duathlon ter wereld. 15 km lopen, 105 km mountainbiken en nog eens 30 km lopen haspelt deze frisse dertiger af binnen een tijdsbestek van 10 uren. Waarvoor mijn oprechte bewondering en huizenhoog respect. Ik was ter plaatse, ik keek ernaar en maakte er een foto van...

Proficiat Pieter!! Voor mij zijt gij de sportman van het jaar.
En natuurlijk vind ik dat 'ons klein' vanavond in de studio moest zitten voor het sportgala, misschien zelfs in de zetel voor het finale interview. Dan had het daar niet moeten gaan over blessures en een verdere afgang, de geboorte van een eerste baby en een come-back of een titel en een net-niet-prestatie, maar dan was er een sportvrouw van het jaar geweest met doorlopend klinkende prestaties, een mooi palmares met een Europese titel bovenop.

Marco Polo

Eindejaarsgeleuter...

2011-12-16T12:18:00.005+01:00

De herfst is aan een inhaalbeweging bezig: regen en wind en wind en regen, fors kouder en nog meer regen, nog meer wind en daarenboven is de donkerte niet meer uit het straatbeeld te bannen. We naderen met rasse schreden de kortste dagen van het jaar en dus mag de kerstverlichting aan. Nu heer Polo zo stilaan wat bekomen is van de aanslag op zijn cardiaal systeem probeer ik als zijn trouwe toeverlaat en lotgenoot weer wat orde te scheppen in de dagelijkse beslommeringen. Met een forse dosis geluk en een strakke planning zijn we er deze week al vier keer in geslaagd om op evenveel dagen een wandelbaar moment te vinden en een rondje Polderstad te lopen. 'Op z'n Hollands' weliswaar, want daar staat ons lopen voor hardlopen en maken zij een wandeling als ze een blokje omlopen. Vlaams en Nederlands, Hollands en Zuid-Nederlands,... hopelijk bent U nog mee.

Desbetreffend heb ik na mijn Augustinus-passage gebruik gemaakt van de eerste 'platte' periode om mij te verdiepen in de 'Avonturen van een NEDERBELG', een boek van politiek journalist Derk-Jan Eppink. Lichte lectuur met een Nederlandse inkijk op Belgische politieke en andere taferelen, en waarin dus menigmaal de overeenkomst van de taal maar tegelijkertijd het grote verschil aan onderliggende betekenis en verklaring aan bod komen. Luchtig geschreven, als dat al verstaanbaar is voor een Nederlander, maar toch hier en daar voor vormverbetering vatbaar. Wie het eens proberen wil die mag: kandidaten kunnen onderaan dit artikel reageren via een 'comment' en Uw dienaar zorgt voor de rest. En wie niet lezen wil, die kan alvast de omslagillustratie van Ever Meulen in zich opnemen...

Wat illustraties betreft is heer Polo weer aan zijn jaarlijkse fotoselectie begonnen. Alle door mijzelf gemaakte digitale prenten van het voorbije jaar passeren de revue en dingen mee naar een plaats in de Longlist 2011. Na enkele nachtjes slapen ga ik er nog eens met de grove borstel doorheen en selecteer op buikgevoel en volgens achtergrondverhaal mijn 24 favorieten. Daarna wordt het pas echt moeilijk, want dan moet ik een TOP 12 samenstellen die naar 'goede' gewoonte op deze blog wordt voorgesteld tijdens de laatste week van het jaar. Ik gun mezelf nog enige tijd ter overweging en deliberatie, maar na het weekend worden er knopen doorgehakt. Ik lijk wel een federaal onderhandelaar: onhandelbaar...

Nu onze nieuwe regering er eindelijk is moeten we elke dag paraat staan om de verwachte fiscale ingrepen en budgetaanslagen te pareren. Wat te verwachten was is dan ook gebeurd: de mogelijkheid om groene leningen af te sluiten eindigt op 31 december. Daarom heb ik voor La Pola nog snel een energievriendelijk badpak gekocht. Deze originele toepassingsvorm van zonnepaneeltjes zal mij volgend jaar een belastingvoordeel van 40% opleveren en bovendien zorgen voor warme voeten tijdens kille zomeravonden.

Marco Polo

Onderduims...

2011-12-13T09:55:00.006+01:00

De herfst doet haar intrede.
Stormachtig weer met hevige regenbuien, en dat duurt nog de hele week. Volledig in de kaart van de nieuwe Mannschaftsleiter van Club Brugge: de loopgrachten zullen snel onder water staan en een vijfde 'Daumke' op rij zou mij dus helemaal niet verwonderen. Wat dit onderwerp betreft wil ik met graagte verwijzen naar een onlangs verschenen column op De Morgen.be van de hand van Filip Joos. Zeker het lezen waard. Onder de titel 'Het experiment' werkt deze voetbalanalist een scenario uit over het beleid van blauw-zwart en de mogelijke gevolgen daarvan. Het kan ook helemaal anders aflopen, maar deze verhaallijn leest lekker. Geef mij dan maar de 2-2 die K.Antonia FC afgelopen zondag nog weggaf aan Rapid Leest. Jammer dat mijn maatje het met één punt moest stellen, maar wij hebben wel 4 doelpunten gezien. Euh 3, want bij de 2-0 stond ik te bestellen aan de kantinetoog: 2 thee en een cola. Echt waar, en daar geen herhalingen...!! Vier op een rij dus voor Herr Daum, en daar kan op de korte termijn geen criticus tegenop.
Ben trouwens ook benieuwd hoe het verder gaat lopen bij Ajax: voorlopig geen Van Gaal aan het sportieve roer, Cruijff die het hoge woord voert en zondag een 'Daumke' gespeeld op RKC...

Het voorgaande stond in de steigers en was bijna geheel klaar om op de blog gepost te worden toen in de vroege namiddag het nieuws binnenkwam dat er in Luik een bloedbad was aangericht. Drama. Natuurlijk zijn daar geen zinnige woorden voor, al zeker niet om het even ter sprake te brengen in een vrijblijvend gewrocht als deze Polo-blog. Wel spektakel in de media: die hebben er weer een vette kluif aan, tot zelfs de opvoering van de revue van buitenlandse nieuwszenders die België daarom in hun headlines plaatsen. Het nieuws op één heeft tegenwoordig een hoger vtm-gehalte dan wat er op de Uw-dag-kleurende zender zelf wordt afgeleverd. Sensatie, veel meer dan onder Daum...

Marco Polo

Paniekvoetbal alom...

2011-12-09T20:13:00.005+01:00

Sinds enkele dagen bereiken ons berichten over een nooit geziene vorm van paniekvoetbal op 't Antwerps 'schoon verdiep'. De angst bij CD&V-pooier Van Peel voor stemmenkanon en N-VA zwaargewicht De Wever is blijkbaar zo groot dat hij nu al zijn ziel heeft verkocht aan gladjanus Janssens, om aldus hun beider hachje te redden bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen. Of het zal helpen, of integendeel de achteruitgang en het stemmenverlies van de tsjeven nog zal verergeren moet de toekomst uitwijzen. Straffen toebak alleszins: nadat in de Metropool alle vormen van straat- en raamprostitutie werden aangepakt en teruggedrongen verkopen de politiekers hun eigen gedegenereerd vlees binnen de muren van het stadhuis. En ondertussen maar schieten op de PS'ers van Charleroi...

Tegelijkertijd ben ik, zij het vanop afstand en door hartverscheurende omstandigheden dus niet live aanwezig, getuige geweest van de Ajax-knieval voor Real Madrid 2.

Akkoord: er waren de waanzinnig foute beslissingen van een grensrechter waardoor twee geheel reglementaire Ajax-doelpunten zeer ten onrechte en telkens op een cruciaal moment werden afgekeurd. Even opmerkelijk is de dubieuze 1-7 nederlaag van Zagreb tegen Lyon, waardoor de Fransen hun negatief doelsaldo op wonderbaarlijke wijze ombogen en de Ajacieden alsnog uit de volgende ronde van het grote kampioenenbal kegelden. Maar wat een amateuristische begeleiding op dat zogezegde topniveau: geen communicatie, waar Hollanders anders toch zo sterk in plegen te zijn, tussen de bank en de acteurs op het terrein. Acteurs, want spelers kan ik ze deze keer met moeite noemen. De platte-kezen zijn terug daar: geklopt door hun eigen hautaine klote-mentaliteit, er kan ons niks gebeuren, we gaan ons al helemaal niks aantrekken van wat er 'ginder' gebeurt, Van de Wiel die enkel gefocust is op een herinneringstrofee aan deze match en bij de rust al zeer inhalig en voorbarig truitje wisselt met Benzema, coach De Boer die daar geen graten in ziet en de ballen mist om zulk gedrag te sanctioneren, een ploeg die niet weet wat er gebeurt tijdens de tweede helft en zelfs niet beseft dat ze voor het oog van televisiekijkend Europa zichzelf voor aap zet. Ontgoocheling alom na het eindsignaal, bleirende klaagzangen over bedrog en mogelijke omkoperij in de studio's en al helemaal gejank en zelfbeklag tijdens de interviews. Met veel moeite kwam er wel eens een vraag naar de achtergronden bij Ajax en hoe slecht het daar op dit moment wel gaat, maar geen woord van kritiek op de belabberde mentaliteit en het meer dan lachwekkende gebrek aan communicatie en wedstrijdcoaching. Arm over het paard getild hoofdstedelijk voetbal, net als hier in België waar Anderlecht vanavond onderuit ging bij KV Mechelen. Paniekvoetbal alom...

Marco Polo

Coeur blessé...

2011-12-08T08:47:00.010+01:00

Het is natuurlijk niet voor het eerst dat U mijn schrijfsels op deze blogspot gedurende enige tijd moest missen. Weet echter dat ikzelf deze keer het inactieve tussenspel al even erg vond, maar dat er nu geen ontkomen aan was. De tijd van het jaar, het vallen van het blad, de decompressie bij aanvang van een lange 'rust'periode, een avondje vol Bourgondische uitbundigheid, wat drukte in het hoofd of dan toch die duursport-voorgeschiedenis uit een tijd dat lang en hard trainen de norm was? De combinatie van alle voorgaanden als onderliggende reden en/of uitlokkende factor hebben ervoor gezorgd dat Uw schrijvende vriend en dienaar zich vorige week geleidelijk aan niet zo lekker begon te voelen. Wél voor de eerste keer wachtte ik nu niet de rust van het weekend af, maar maakte nog vlug een afspraak met de huisarts voor vrijdagnamiddag. Niet geheel onverwacht, aangezien er een maand geleden nog een voorvalletje is geweest, stuurde ze mij door voor een extra controle bij de cardioloog, en die wilde me dan weer graag een nachtje voor observatie in de hartbewaking houden.

De roffelende trom waarmee ik de avond voordien de kliniek was binnengestapt bonkte de volgende ochtend nog even vrolijk aan een 2u 54' marathontempo en zorgde ervoor dat 'harten-doktoor' mij in onvervalste reisbureau-stijl een bijkomende nacht in het etablissement kon aanbieden. We maakten er meteen een weekend van. Monitoring, adaptatie van de medicatie, aparte bloeddrukcontroles, tussentijdse filmopnames van de hartactiviteiten en als klap op de vuurpijl, na een tweede nu al minder plezante nacht, de ochtendgroet van Raymond van het Groenewoud: "Goeiemorgen, ouwe Rotkop' op mijn HB5 radio-extensie ...
De poging om het boeltje langs electronische weg weer op het juiste spoor te schieten wordt die dag afgeblazen wegens een verdacht 'wolkje' in het hartoortje en dus niet geheel aangewezen noch vrijgegeven voor de cardioversie. Uitstel van executie...van euhh, uitvoering van de geplande actie.
Omdat de bloedverdunners en de beta-blokkers nog verder hun werk moeten doen en men bij aanvang de reacties die dit alles teweeg brengt in mijn lijf van kortbij wil volgen wordt mijn hotelvoucher aangepast en ga ik in één vlotte beweging via verlengd weekend naar een verblijf voor onbepaalde duur. 'Woensdagavond met Bram & Johan naar Ajax-Real Madrid' staat niet alleen meer als na te streven einddoel in mijn medisch dossier, maar begin ik zo stilaan op m'n buik te schrijven: er is nog plaats tussen al de prikgaatjes van de bloedverdunners. Uiteindelijk zing ik het nog twee nachten en een halve dag uit met Fons (81) en WO II-veteraan Louis (87) op de reguliere cardio-afdeling. Daarna word ik ten voorlopigen titel vrijgegeven en mag ik naar huis. Zonder enkelband, maar wat is het verschil? Ik ga nu een drietal weken heel plichtsgetrouw pilletjes slikken, spuitjes zetten, mij onderwerpen aan regelmatige bloedcontroles... én ik ga mij rustig houden: een ongewild, edoch broodnodig intermezzo, waarbij ik eindelijk één van m'n zelfgeschoten Brazilië-prenten als illustratie kan gebruiken...

Mijn dank gaat naar allen die me belden, een kaartje stuurden, mij wisten te verrassen met een bezoekje en ook naar iedereen die reageerde op de info-mailtjes van La Pola betreffende mijn toestand. Toevallig of niet, maar wel heel regelmatig werd daarin de wens geuit dat ik maar snel weer 'de ouwe' moest worden: van het Groenewoud heeft dus toch gelijk!
Dit moest mij nog even van het hart...

Marco Polo

Spiegeltje, spiegeltje....

2011-11-29T10:00:00.007+01:00

De drukte van het dagdagelijks leven als jong-gepensioneerde heeft mij er wederom toe genoopt enkele blogloze dagen in te lassen op het einde van wat een nieuwe recordmaand moet worden. In tegenstelling tot wat er in november gebeurde op de financiële markten houdt de notering van het bezoekersaantal op Marco Polo's Mededelingen meer dan stand, en is er zelfs sprake van een spectaculaire groei. Heer Polo verlegt zijn grenzen en scoort deze keer met absolute zekerheid meer dan 3000 bezoekers op de maandstatistiek. Bij deze wens ik mijn oprechte en eeuwigdurende dank uit te spreken ten opzichte van U allen die zich zo menigmaal en op regelmatige basis aanmeldt op mijn Blogger-domein. Bedankt. Merci. Thank You. Gracias. Grazie. Vielen Dank. Obrigado. Tak. Tack tack. Dziękuję. Asante. Gratias agimus tibi. En hopelijk ben ik niemand vergeten.

Evenveel dank wil ik bij deze richten tot en zeggen aan Tomas Van den Spiegel, Belgisch basketbalmonument en daarenboven een kerel naar mijn hart, die er tijdens een interview in De Zevende Dag in slaagde om de hele vaderlandse sportpers een veeg uit de pan te geven en hen, los van het eigenlijke gespreksonderwerp, toch maar mooi in hun hemd te zetten. De abominabele verkiezingsuitslag voor de nominaties tot kandidaat-Sportvrouw van het jaar was ook hem in het verkeerde keelgat/verkeelde keergat geschoten en tevens een doorn in het oog, en leverde een sterk statement op. Onvermijdelijk in ons arme landje schoot hij ook hiermee zijn doel voorbij, en liet de interviewers onvermijdelijk achter in hun eigen ongewisse. Noch de zelfverklaarde opperwijsheid Ivan De Vadder, noch leuke nonkel Chris Van den Abeele konden ook maar iets vatten van wat Tomas' bedoeling was geweest met de in basketbalmiddens toch fel besproken tweet.

<<@tomasvds T. Van Den Spiegel:Bedenking Sportvrouw van het jaar 2011: Ann Wauters, supergenomineerd, beviel van zoon Vince dit jaar. @Ankedm won de treble met Salamanca>>

De VRT-bollebozen stelden hun focus op de term 'tweet' en dachten aldus bij de tijd te blijven, inhoudelijk hadden zij echter niet het minste vermoeden van waar de klepel zich eventueel mocht bevinden. Geen wonder dat Tomas zelf met verstomming en tevens 'van de hand Gods' geslagen zat te kijken om zoveel onbegrip bij zijn gesprekspartners.

"Dit is gewoon belachelijk...!"

Marco Polo

Zot van 'AA'...

2011-11-26T12:06:00.004+01:00

De blogpen is weer even onaangeroerd gebleven. Was heer Polo dan toch meer geraakt dan hij wilde laten uitschijnen door het eerder vermelde onrecht dat 'ons klein' wordt aangedaan door de kaste der sportjournalisten of is het de tijd van het jaar, het vallend blad, het weer dat weer niet weet welke kant het eigenlijk op wil, een aanval van lethargie, in de breedste zin van de betekenis, op mijn dagelijkse bezig zijn...? Wat dat laatste betreft moet ik hier meegeven dat het steeds langer in de bedstee vertoeven alvorens de uitstap te wagen tegenwoordig vooral zijn oorzaak vindt in het feit dat Uw dienaar de avond voordien ook alsmaar later het pad naar datzelfde ledikant lijkt te vinden. De kippen zijn al heel lang op stok wanneer bij mij enige aandrang merkbaar wordt om hen te vervoegen, en dan volgt nog een lange procedure alvorens het zover is. Dit facet van mijn profiel laat mij in aanmerking komen om onderhandelingen te leiden: voor het slapengaan nog een ditje en een datje, toch nog even zus en anders zo, misschien nog snel even nu en anders morgen, ik weet het niet... Elio De Roeper heeft het handjes zwaaien uiteindelijk dan toch maar opgegeven en zit nu veel te laat, maar met het S&P-ratingmes in de rug lange gezichten te trekken en onmogelijke compromissen te sluiten met een stelletje ongeregeld dat zich 'onderhandelaars' noemt. De 'Schaam van België', want terwijl de crisiswolken zich in ijltempo aan het opstapelen zijn boven dit kleine koninkrijkje, zijn zij vooral bezig zijn met hun eigen postje en moeten ze ervoor zorgen dat de papa's fier kunnen zijn op en tevreden met de prestaties van zoonlief. Politiek op z'n smalst, maar wij gaan de gevolgen ervan in het lang en in 't breed op ons bord krijgen.
Zwijgen en eten...

Tussen alle perikelen en omstandigheden door heb ik na onze Krakau-reis weer uitgebreid tijd gemaakt om aan mijn homeo-reputatie te werken. De eerste aanzet werd een reeks van 6 x 45 minuten, dagdagelijks uitgevoerd tijdens het bekijken van een gelijk getimede tv-serie over Auschwitz. Aangrijpend en met een gunstig effect op mijn historisch bewustzijn én fysiek welgevoelen. Eens de toon gezet en de prestatiecapaciteit van mijn ouwe lichaam weer wat aangezwengeld, zette ik de stap naar het vroegere niveau: in één sessie een volledige langspeelfilm.

Met zorg heb ik een niet té lang exemplaar uitgezocht en kan U fier en tevreden 'mededelen'-want daar gaat het hier toch om- dat ik The King's Speech in één ruk heb uitgereden: 55 km in één uur en vijftig minuten. Zonder haperen...

Sinds weken vul ik de kleine gaatjes in mijn dagprogramma met een heuse inhaalrace op de stapel Knack's die hier tijdens de Brazilië-reis is ontstaan en die week na week bleef aangroeien wegens mijn eerder vernoemde onderhandelaarsgedrag. Eindelijk komt er nu schot in de zaak en belanden de opeenvolgende nummers steeds sneller in de papiercontainer. De traagheid waarmee de operatie zich ontrolde was vooral te wijten aan de tijd die Uw dienaar moest spenderen aan het oplossen van de sudoku's. Maar er is beterschap op komst: niet dat mijn puzzelvaardigheid in deze zo spectaculair verhoogt, hoewel oefenen ook hier tot de geboorte van een mooi artefact kan leiden, edoch het feit dat ik de bewuste pagina telkens uit het mij voorliggende nummer scheur en aldus de ware problemen voor onbepaalde tijd voor mij uit weet te schuiven. Moeilijkheden vermijden, bochten maken, onderhandelen zonder visie...: ik ben er helemaal klaar voor, Elio & Co!!

En wat de Sportvrouw 2011-saga betreft: na ampel overleg en daverende besluitvorming zijn via diverse kanalen contacten gelegd met leden van de journalistengilde. Wij en anderen met ons hebben de heersende onvrede gelucht, verwoord en doorgespeeld. Hierbij gaat mijn dank naar AL, BDM en BDM, RK en AVG om de zaak aan te kaarten en naar de heren PC, XL, RB, UDB, MVG en SP -allen op een of andere wijze lid van de schrijvende en reporterende kaste- voor de antwoorden die zij daarop alsnog formuleerden. Zij betoonden wel begrip voor de zaak, maar de professionaliteit waarmee zij deze verkrachting van wat een jaarlijkse hoogmis van de sportverdienste zou moeten zijn, hetzij be- dan wel veroordelen, doet mij vermoeden dat zij het geheel al even snel een plaatsje zullen geven in de 'toch maar liever snel vergeten'-blunderdoos van onze vaderlandse sportpers. Hartverwarmend zijn dan weer de vele reacties op FB, waar de
foto van een drievoudige bekerwinnares op veel 'I like'-bijval mag rekenen.

Om het geheel af te ronden ben ik op zoek gegaan naar iets wat ons kan wapenen en/of beschermen tegen al het onheil en de onrechtvaardigheid die in het dagelijkse leven rondwaart. Mijn oog viel daarbij op een ontwerp van de Georgische ontwerper GUDU. Om de verdedigingsfactor van het ensemble maximaal tot zijn recht te laten komen ik mijn bijdrage tussen deze twee dames. Waar zij vooral in hoofdelijke zin van een goede protectie genieten, doe ik datzelfde van de rest. Oh ja, en zot van 'AA'... + of - ?

Marco Polo

Explain this too to the four-year-old...

2011-11-22T10:16:00.009+01:00

Bij de Facebook-ochtendpost zat vandaag onderstaande brief:

Beste basketbal liefhebber,

Dat we in ons Belgenlandje op basketbal gebied rare sprongen maken ben ik al gewoon ???

Dat ik me als basketbal liefhebber erger omdat ik in 1ste klas naar 4de rangs Amerikanen moet gaan kijken,terwijl onze eigen talenten hun shortjeuh zitten te verslijten op de bank,wil ik niet gewoon worden,maar het blijft een trieste waarheid...

Dat de "super" talenten van eigen bodem naar buitenlandse oorden trekken ,is spijtig ,maar ik kan het enkel maar aanmoedigen...ze kunnen er alleen maar beter van worden...

Dat onze 1ste Nationale dames geen "prof " zijn ,maar er een job op nahouden of studeren en 4/5 x per week trainen,om er dan nog met enige chance een schamel centje mee op te strijken,vind ik ook al zo een situatie om mee te lachen...

Het tij kon dit jaar misschien wel een beetje keren door een echte Ster van "A" ,eentje van eigen bodem ,eentje van "achter den hoek",die kleinste van de De Mondts uit Hobokeuh,zij kon ons op de sportieve kaart zetten ,zij kon het uithangbord worden voor ons dames baketbal gebeuren,want zij had nu toch wel alles gewonnen wat er te winnen valt vorig seizoen ... en... jabedabedoeoeoeoeoeh ze stond eindelijk eens tussen de kandidaat genomineerden van "sportvrouw van het jaar 2011"...

Die kleinste speelt al jaar en dag in het "buitenland" als full time prof speelster,van enkele Villeneuve 'd Ascq jaren in Frankrijk naar de Caje Canarias / Jopisa Ciudad Burgos / Halcon Avenida jaren in Spanje om nu even dit seizoen de Poolse contreien van Wisla Can -Pack Krakow "wild" te gaan maken van die kleine van "A". Haar nationale "caps" mogen er ook nog eens wezen,vn jeugd t.e.m. senoir.

Diezelfde kleinste (zo ne kleine meter 80 ) had vorig seizoen alles gewonnen wat er te winnen valt ,behalve den beker "Copa La Reina"... De Supercopa in Valencia,was de aanvang vorig seizoen (en ik was erbij ,woopwoop ) ,nationaal kampioen van Spanje "olééééé" volgde om dan nog zomaar ffkes de Euroleugue winnen ,zoiets als de Championsleague voor de voetbal.

De langste winningstreak in professional sportsteams wereldwijd...

Ploegen als Prague ,Galatasaray,Tarbes ,Pecs,Wisla,Ros Casares en Sparta & K Moskow Region waren hapjes "voer" de ploeg uit Salamanca van die kleine uit Hobokeuh ...

Om het dan ook nog geloofwaardiger te maken,Anke is gene bankzitter hé ,no way ,zij is titularis en speelt gemakkelijk een klein losse 30 min./game !!!!!!!!!!

Allez,moest ne voetballer van ons landje op dat hoge niveau met zijn Spaanse club ( laat ons ne keer zot doen en Barca of Real vernoemen ) dit parcours afgelegd hebben en al diezelfde bekers/titels gewonnen hebben er zou geen stemming meer nodig geweest zijn ,die was zonder twijfel "sportman v/h jaar 2011"

Waarom zit ik hier nu uit men www-pen te lullen eigenlijk,waarom ben ik dit kleine notaaaaaatje aant publiceren ,wel .... om dit : bij de vrouwelijke kandidaten stond/staat Ann Wauters ,de enige naam die onze nationale pers kent als het over dames basketbal gaat ... en ja ,ook daar erger ik me al jaren aan !!!! http://www.nieuwsblad.be/Article /Detail.aspx?articleID=DMF20111107_073

Wel ,die bekende Wauters ,was een klein beeteke zwanger het voorbije seizoen,lees 2010-2011,dus als men dit als een super sportieve prestatie beschouwt en een nominatie waard vindt dan hebben héél wat maskes samen met mij verschillende nominaties mislopen ....

Allez,om de kromme cirkel rond te maken,is de boven vermelde madame ook nog in de top 3-shortlist geraakt ( zonder enige sportieve prestatie hé ) en maakt ze dus kans om sportvrouw van het jaar 2011 te worden ?????????????????? ,de andere 2 zijn Kim Clijsters en Evi Van Acker ... http://www.gva.be/nieuws/sport/andere-sporten/aid1093401/shortlist-met-kanshebbers-sportgala-2011-is-bekend.aspx

Begrijpen wie dit begrijpen kan,ik kan echt niet meer volgen,ach ja....,als dit een stemming is van beroepssportjournalisten ,dan zegt dit hééééél véééééél over hun kwaliteiten en kennis van zaken ...

1 lichtpuntje : de nationale damesploeg -18,met mijn ex-microobke Lynn Delvaux, staat ook in de top 3 -shortlist ,tja,zij zijn MAAR Europees kampioen geworden hé ,weet nie of dat genoeg is om te winnen hoor ,pffff....

Allez kleine Anke ,voor mij zedde een GROTE basketmadame en voor mij ben JIJ met stip "SPORTVROUW v/h JAAR 2011 " voilà ,en ...uwen beker hebde nog tegoe !!!!

Een teleurgestelde "A"

Na het lezen van dit artikel heeft Uw dienaar dan maar besloten om vandaag niet meer zelf in de blogpen te kruipen om zijn grieven desbetreffend aan de goegemeente kenbaar te maken, maar de schrijfster om toelating te vragen teneinde een copie van dit knallend werkstuk alhier integraal aan het Marco Polo-publiek te presenteren. Om de foto's die haar stellingname kleuren en kracht bijzetten te bekijken verwijs ik U graag naar haar Facebookaccount: probeer eens met 'Annickske', veel kans dat 'Luyten' zich vanzelf toevoegt. Met dank aan A.L. voor de tekst alsook aan R.K. voor zijn rake FB-status mededeling over ditzelfde onderwerp. Hoe dan ook blijf ik achter met hetzelfde verzoek, en richt dat dan maar aan B.V. uit Beringen Paal:
"Explain this to me like I'm a four-year-old..."

Marco Polo

Explain this to me like I'm a four-year-old...

2011-11-21T21:41:00.006+01:00

Het zou wel eens kunnen dat ik zaterdagmiddag voor het laatst gebruik gemaakt heb van een aanbieding via de Lerarenkaart, niet alleen omdat ik er in 2012 geen meer ga krijgen maar ook om wat volgt...
Enkele weken geleden had ik 'ons' via het hiervoor genoemde kanaal ingeschreven voor een geleid bezoek aan het Diamantmuseum in Antwerpen waar een tijdelijke tentoonstelling loopt in het kader van Europalia, een internationaal festival dat om de twee jaar een land en zijn cultureel erfgoed in de kijker zet. Bij gebrek aan goed nieuws alhier kijkt deze organisatie, gesponsord met onze zuurverdiende en mondjesmaat opgespaarde euro's liever over de grenzen van het continent en richt de 'verrekijker' deze keer op Brazilië. Alhier kan ik een eerste keer verwijzen naar de titel-quote, mij geheel vrijblijvend aangereikt door onze 'halve Hollander' uit Amsterdam. 'Wij', na onze 5 weken trip doorheen het land van Lucas & Fernanda, waren natuurlijk zeer geïntresseerd, maar... bleven zwaar op onze honger achter. Het was een zwaar overroepen expositie met slechts een fractie aan specifiek Braziliaans materiaal en wat de rondleiding betreft was de ons aangewezen gids nu niet meteen de strafste van de bende. Een mens kan niet altijd scoren...
Aangezien we voor de verplaatsing naar het stadscentrum gebruik maakten van de Lijnbus, niet omdat die gratis of goedkoper zou zijn -Polo & Pola zijn nog geen 65- maar wel omdat de terminushalte van 'den 13' zich omzeggens vlak voor onze deur bevindt, wachtte er ons nog een wandelingske over de De Keyserlei om het museum te bereiken. Dé gelegenheid om daags na de fel omstreden kaalslag waarbij 96 linden het loodje moesten leggen een oogje te werpen op de naakte boulevard voor tussen het station en de leien. De betrokken diensten waren er blijkbaar met de grote middelen tegenaan gegaan, veel groter dan wat er voor de wegeniswerken doorgaans aan te pas komt, met als resultaat dat ik volgende weliswaar zwaar bewerkte fotografische indruk kon vastleggen...

Een zicht op de zijgevel van de Middenstatie, die aan het licht brengt dat het gebouw behoorlijk scheef is weggepoot ten opzichte van de De Keyserlei. En ten tweede male wil ik hier verwijzen naar de titel van deze tekst...

's Avonds maakten wij onze opwachting in Leuven, alwaar de plaatselijke Bears het voor de nationale competitie zouden opnemen tegen die van Pepinster. De Sportoase op de Philipssite, als een juweel aan de kroon van keizer 'Louis T' van Leuven, elders ook wel 'mijnheerke Louis' genoemd, is voorzien van een prachtige en voor deze gelegenheden zeer ruime ondergrondse parking waar men tegen een zeer democratische prijs en behoorlijk veilig zijn wagen kan achterlaten. Dat heb ik dan ook gedaan. En nu naar het sportieve gebeuren: onze aanwezigheid was er op in de eerste plaats op gericht om Witse, de jongste telg van 'ons Bie' zijn intrede te zien maken in de grote basketwereld. Aan de hand van een fanionspeler liep hij als een echte het veld op bij de ploegvoorstelling. Met nummer 4, net als zijn tante & meter Anke. Over het sportieve vervolg van de avond ga ik kort zijn: 60-30 bij de rust en uiteindelijk 101-68 na een saaie en zwakke tweede helft. De pinten die we aansluitend hebben genuttigd maakten dan weer veel goed, alsook het sms-je van een kennis die ons ervan op de hoogte bracht dat de slagbomen van de parkeergarage defect waren zodat we ons geen zorgen moesten maken om de vergoeding voor een avondje comfortabel stationeren.

Dit kaartje is één van de vele onbetaalde die avond. Als zoiets nog een paar keer gebeurt zal Mijnheerke Louis zijn begroting moeten bijstellen...

Over de begroting gaan de federale onderhandelaars het even niet meer hebben wegens het recentelijk ingediende ontslag van de formateur. Alexander De Croo weet van de prins geen kwaad, maar zijn acties vallen volgens mij onder de noemer 'pesten op het werk'.

Na 526 dagen... en ten derde male:
"Now, explain this to me like I'm a four-year-old."
Met dank aan 'the Braminator'...

Marco Polo

Are you ready for this?

2011-11-18T07:45:00.010+01:00

Voilà, bij- én uitgeslapen en meteen vroeg aan de slag. Het weekje Polen ligt weeral twee etmalen achter mij. Meer dan gevuld en zeer aangenaam in de tijdsbeleving. U mag er trouwens zeker van zijn dat niet alle activiteiten werden vermeld in de blogbijdragen en dubbel-zeker dat al evenmin alle foto's een plaats hebben gevonden tussen de tekst. Het is een hele verzameling geworden, waarbij ik U ten huize Polo uitgebreide commentaar wil geven. Kom gerust eens langs, de thee en wodka staan klaar.
Uw dienaar heeft na zijn terugkeer niet lang stil gezeten. Hoogdringend, zo'n 83 weken te laat, moesten enkele uitgeleende werken van 'Kunst in Huis' uiteindelijk toch weer ingeleverd worden. Om het duo Hoenraet's te vervangen, dat na twee jaar zo stilaan tot het vaste Graspoldermeubilair ging behoren en waarvan ik met de nodige hartepijn afscheid heb genomen, werd gisteren een 'vroege' Clarysse aangesleept...

Het werk neemt dezelfde plaats in aan dezelfde wand als zijn voorgangers en zorgt voor een sfeeromwenteling tijdens het bestijgen van de huistrap. Zou de tweevoudige back-to-back quasi perfecte nachtrust daar al een gevolg van zijn...? Een nachtrust waar het ploegje van Di Rupo nu alleszins naar kan fluiten. Niet dat de 'zonen van' - want dat zijn die drie partijvoorzitters toch hé- er wakker van zullen liggen, maar de Montenese Berlusconi is wel kwistig met zijn aankondigingen van nachtelijk overleg. De afwerking ervan en de bijhorende resultaten zijn van een heel ander, veel lager niveau. Amateurs!! Het heeft lang geduurd vooraleer ik mij nog eens op het pad van de nationale onderhandelaars heb gewaagd, maar nu begint het toch stilaan écht mijn keel uit te hangen en is het zover. Door het regelmatig reizen en voldoende ver van huis zijn was de hele komedie uit mijn aandachtsveld verdwenen, maar als bij aankomst blijkt dat er nog steeds niks uit de bus mag of kan komen, er wordt getwijfeld en gelammenteerd, de boel blijft slabakken en de opgeroepen partijvoorzitters in hun woorden en daden evolueren tot een kringetje koffiekletsers is het de hoogste tijd dat ik er nog eens over begin. Niet vandaag, want dit wordt een mooie dag, maar... 'als ik ooit eens vijf minuten tijd heb'.

Om mezelf te verwennen heb ik na mijn kunstqueeste 'eindelijk' nog eens de sauna bezocht. Na een week begon ik het blote zweetritueel toch wel te missen, maar de inhaalmanoeuvers zijn gestart en Uw dienaar is weer klaar voor de dienst.
Nog meer zweet, en in deze ook bloed en tranen, kwam er 's avonds bij te pas wanneer ik via Canvas The Godfather III tot mij heb genomen. Voor de zoveelste keer heb ik genoten van de onnavolgbare traagheid waarmee Al Pacino de maffia-figuur van Don Michael Corleone gestalte geeft. Hoewel de realiteit deze afspiegeling van 'de georganiseerde misdaad op haar mooist' al lang ingehaald en ter plaatse heeft gelaten blijft het toch een aanrader voor wie de huidige 'klets-boem-patat'- en met veel effecten gekruide supersnelle actiefilms maar niks vindt.
Voor het actuele gangsterwerk moeten we natuurlijk bij Dexia en zijn Arco-derivaten zijn en bij de witteboordcriminelen van het hoogste échelon aldaar. Loodgieter Dehaene wenste vroeger nooit in te gaan op 'als'- of 'wat indien'-vragen en maakte zich er steeds vanaf met de "We gaan de problemen aanpakken en oplossen als ze zich stellen..."-quote. Die problemen waren nù wel degelijk aan de orde, maar van den dikke van Vilvoorde of zijn aanpak, laat staan oplossingen, hebben we niks of weinig gehoord. In de op en top Belgische benadering van dat debacle zijn het nu de Sossen die de Tsjeven hun vet geven, en deze keer hebben zij gelijk.
't Is ooit anders geweest. Als al die dames en heren politiekers nog eens echt kleur zouden bekennen en dan wel de kleur waar ze echt voor staan, het zou de boel wel wat duidelijker en doorzichtiger maken zeker. Ze mogen dan wel geen voorbeeld nemen aan deze supporter van Wisla...

Die is, zoals steeds, op alles voorbereid...

Marco Polo

Auschwitz & Birkenau...

2011-11-14T18:52:00.014+01:00

Zoals beloofd een bijdrage over mijn bezoek aan deze concentratie- en vernietigingskampen. Veel schrijven zal er niet bij zijn deze keer. We hebben er een grijze en koude, naar Poolse normen 'frisse' dag voor uitgekozen, die absoluut indruk heeft gemaakt. Ik laat de beelden voor zich spreken en heb er enkele uitgekozen die mij het diepste raken...

Het selectieplatform bij het einde van de treinreis...

Laatste blik naar buiten...?

Het slot van de gaskamer: geen ontkomen meer aan...

Het valiesje van Raphaela en Sara...

Van een moeder en haardochter...?

Na een lange en koude dag zijn we naar het Joods kwartier in Krakau gegaan. Deze keer om er te eten en de vele impressies van de kampbezoeken een plaats te geven en te verwerken. De keuze viel op het Klezmer Hois, volgens de reisgidsen en hun eigen website het beste joods café-restaurant in Krakau. Heel gezellig, prima eten en ook de bediening verdient een positieve vermelding. Pola en 'ons klein' genoten net als de op onderstaande prent onzichtbare maar wel degelijk aanwezige fotograaf van dienst nog voor de maaltijd van een typische Purim thee...

Alles was lekker en prima verzorgd, huiswijn van een meer dan goede kwaliteit, en wat men ook over Joden mag zeggen: onze 'garçon' had mij er wel degelijk van verwittigd dat mijn dessertje het kleinste zou zijn...

Daarom echter niet getreurd: klein maar fijn en delicieus.
Voor mij is Purim op alle vlakken een succes!!

Marco Polo

Krakau - Krakow - Kraków...

2011-11-13T09:03:00.013+01:00

De titel van deze bijdrage is een gevolg van de voortdurende twijfel die mij parten speelt wanneer ik iets wil neerschrijven over de stad waar ik momenteel verblijf. In de gesproken taal is er nauwelijks een verschil tussen het Pools, het Engels en het Nedervlaams, maar niet zo wanneer het op papier of op een scherm moet verschijnen. Aangezien Uw taalbewuste verslaggever van dienst ook gevoelig is voor eenduidigheid moet er maar eens een keuze gemaakt worden. Bij deze leg ik mezelf op om vanaf nu 'Krakau' te gebruiken in deze verder ook in het Vlaams gestelde prozastukken. Weet echter dat het in dat geval steeds om Kraków gaat, Krakow voor mijn engelstalige bezoekers/visitors.

Om de Poolse draad weer op te pikken blik ik even terug en stel vast dat ik vorig epistel afsloot met het bezoek aan de zoutmijnen. Welnu, de dag nadien ben ik een kijkje gaan nemen op de ochtendtraining van wat nu 'onze meisjes' zijn: Wisla CanPack Kraków, oeps... Krakau. Aangezien 'ons klein' nog niet helemaal hersteld is van haar 'valling' moest zij de rest van de dag rusten, en trokken Polo & Pola onder hun ouderlijke beidjes op stadsverkenning. Doel van onze wandeling was nu de Wawel, de heuvel van Krakau, aan de boorden van de Wisla...

Zoals U ziet was het een stralend blauwe hemel waaronder wij onze zoektocht volbrachten. Nadat we zovele jaren al de Iberiaanse contreien hebben verkend en daarbij steeds op de rood-geel-rode vlag van Spanje stuitten was het nu als het ware een verademing om het met wit & rood te kunnen doen: de Poolse vaan onder de ingangspoort met op de achtergrond het kasteel van Krakau...
Het vervolg van onze uitstap bracht ons naar de klokkentoren van de kathedraal van waaruit wij konden vaststellen dat alhier de schemering veel vroeger invalt dan in ons thuisland. Ten bewijze daarvan onderstaande foto die ik nam om kwart voor vier, zijnde 15.45 u lokale tijd, en die U een blik gunt over het oude centrum van Krakau...
Daags nadien, ik maak een hele sprong, hebben wij een extraatje toegevoegd aan onze prospectie van Krakau en zijn ingegaan op het voorstel van 'ons klein' om een beroep te doen op de goede diensten van ene Marciej -jeugdige gids van dienst- die ons in zijn elektrisch aangedreven en tegen de koude afgeschermde toeristenvehikel heeft rondgeleid in de oude stad, ons door het Joodse kwartier voerde, een ommetje maakte langs de Schindler-factory en ons uiteindelijk naar het eigenlijke getto voerde. Als het overgrote deel van de rondrit al een behoorlijke indruk op ons maakte, dan werd Uw dienaar pas echt stil bij en aangegrepen door het aanzicht dat de Plac Bohaterow Getta, het plein van de ghetto-helden, bood bij valavond...

De verhalen die bij deze lege stoelen horen snijden hout en evengoed door merg en been. Als onze gids het heeft over de samendrijving van de Joodse bevolking op dit plein vanwaar zij op transport worden gezet naar Auschwitz, in detail gaat over het verzetswerk van die éne Pool die de apotheek 'onder de adelaar' runt en daarna vertelt over de Joodse kinderen die om economische redenen met zes op een rij achter elkaar moeten staan zodat één enkele kogel voldoende is om...
En dan moest het bezoek aan Auschwitz en Birkenau er nog aankomen. Dat was voor vandaag, maar als U het goed vindt blog ik daar morgen wel over. Alles heeft zijn tijd...
Marco Polo

1111111111.....1000...

2011-11-11T11:11:00.001+01:00

11 november, wapenstilstandsdag of de jaarlijkse herdenking van het einde van 'den Grooten Oorlog'. In België en Frankrijk om die reden nog steeds gevierd als nationale feestdag, terwijl ze het in het Verenigd Koninkrijk houden bij een 'Remembrance Day' en de Amerikanen het doen met een 'Veterans Day'. Verder is deze dag ook de 315de van het jaar (316de in geval van schrikkel) en blijven er dus nog 50 te gaan in de lopende jaargang. Bovendien hecht Uw dienaar er speciaal belang aan omdat het vandaag weer zo een zichzelf continu repeterende datum betreft. De binaire graad van deze dag en bij uitbreiding het moment van publicatie dezer blog ligt biezonder hoog, want de 11de van de 11de maand van het jaar tweeduizend en 11 om 11 minuten over 11 leest zoals de titel van deze bijdrage: 1111111111. Dat heer Polo deze dag in Polen mag doorbrengen in aanwezigheid van de alomtegenwoordige Pola geeft aan het geheel nog een extra dimensie aangezien we na het grijze weer van gisteren vandaag opnieuw genieten van de zon, zij het met iets lagere temperaturen. Gisteren hebben we een uitstap gemaakt naar de zoutmijnen van Wieliczka, een plaats op zo'n 10 km van Krakau. Heel speciaal en zeker de moeite waard: 'vaut absolument le détour' om het met een Guide Michelin-uitdrukking te zeggen. Geen steenkool maar rotszout werd hier naar boven gehaald, wat de ondergrondse gangen alleszins een ander uitzicht heeft gegeven...

Of toch niet zo erg verschillend?? Ik zou het niet weten, want in een koolmijn ben ik nog nooit afgedaald. Het is wel een enorm uitgestrekt ondergronds netwerk dat al vele eeuwen in gebruik is en nog zou kunnen zijn, als tenminste de prijs van het zout niet zo sterk ware gekelderd en zelfs de Poolse uurlonen navenant veel te hoog liggen om het geheel nog rendabel te houden. De opbrengst komt tegenwoordig van de toeristen die in grote getale de site bezoeken. We waren al snel meer dan twee uren onder de grond, zodat we bij het verlaten van het complex alweer geconfronteerd werden met de vroeg ingevallen duisternis...

Wat ik ook zal onthouden is het feit dat er zoveel hout in die mijnschachten en -zalen is gebruikt ter ondersteuning van het geheel en dat er in de ruime buurt van Krakow zoveel open gebied te vinden is. De ontbossing is duidelijk niet alleen van onze tijden...

En dan nu deel twee van de titel: 1000. Van 22 juni 2005 tot en met 11 november 2011 zijn er in een periode van 2333 dagen op deze blog 1000 berichten verschenen. Dat is aan een gemiddelde van 3 bijdragen per week. Tijd om te vieren dus. Dat gaan we vanavond doen in Krakow, en daarover leest U later meer in nummer 1001.
1001 ... nachten??

Marco Polo

Dzień dobry...

2011-11-10T10:10:00.008+01:00

Bij deze en dus vandaag stuur ik U allen als groet een 'goeie dag' vanuit Krakau en mag de authentiek Poolse vorm daarvan de hoofding van deze bijdrage sieren. Het gaat nog even duren voor ik vertrouwd zal raken met dit Slavisch communicatiemiddel. Woord per woord, traag en hopelijk ook gestaag, en dus begin ik maar met telkens goeiedag te zeggen tegen de mensen: "Dzień dobry!!"

Uw dienaar is in het spoor van de immer reizende en dientengevolge boven zichzelf uitrijzende Pola naar Polen getrokken: 'Polo & Pola in Polen'. Een ideetje voor een allitererende titel in het oeuvre van Studio Vandersteen. De meer dan goede reden voor deze verplaatsing is een bezoek aan 'ons klein' die, zoals velen van U en één daaronder in het héél biezonder wel weten, momenteel haar basketbalboterham verdient bij Wisla Can Pack Kraków. Om de bezoeken van ma en pa van voldoende sportinhoud te voorzien en zelf niet iedere dag te moeten trainen kiest Anke nog steeds voor een ploeg die ook in de Europese competitie actief is. Wij zien op die manier minstens twee wedstrijden in één bezoekperiode en 'ons klein' geniet van meer recuperatiedagen door het goedgevulde wedstrijdschema. Gisteren was het al direct van dat: Kraków - Taranto, vijfde wedstrijd in de Euroleague...

Er wordt in en om de stad voldoende aandacht besteed aan de exploten van de 'white star' en overal hangen er affiches om de volgende wedstrijd aan te kondigen. Wie goed kijkt zal merken dat ook 'onze halve Hollander' hier al geweest is of nog verwacht wordt: het Poolse bijschrift heb ik niet meteen begrepen, maar toch.
Over de wedstrijd zelf nu: wegens een aanslepende verkoudheid is 'ons klein' al enige tijd niet tot minder actief geweest, en dat liet zich aanzien. Ze is nog niet opnieuw klaar voor het échte werk, en dus beperkte haar optreden zich tot een haar door de coach welwillend aangeboden probeersel van 3 minuten. We hebben dan maar gefocust op de supportersgekte en de cheerleaders: allebei van Poolse kwaliteit en dus niet te versmaden. De ploeg speelde niet heel scherp en had aan een middelmatige prestatie genoeg om de Italiaanse meisjes te verslaan: 64-58. We zien wel wat de volgende wedstrijd brengt.
Ondertussen hadden de Polo's niet stilgezeten natuurlijk: een ochtendwandeling in de buurt van Anke's appartement, verse spaghettisaus op mama's wijze maken, samen pre-game-pasta eten, na een korte siësta (jaja, we zijn Spanje en zijn gewoonten nog niet vergeten) een eerste verkenning van het stadscentrum en een wandelingske over de grote markt.

Dat noemen ze hier de Rynek Glówny, zeg maar de Plaza Mayor van Krakau. Ik weet er nog niet heel veel van, maar dat komt wel. Geen paniek, ik zoek het voor U uit en laat U delen in mijn ontdekkingen. Na een pintje onder de toren zijn we naar de zaal gegaan, binnen wandelafstand, en dus te voet. Wat zich daar afspeelde heb ik eerder reeds in het kort beschreven, dus ga ik meteen over naar de afsluiter van deze eerste bijdrage. U herinnert zich wellicht nog beelden van het uitzicht over de daken van Salamanca vanop Anke's dakterras aldaar. Welnu, ook hier hangt er een balkon aan haar huisvesting. En ook hier is er een 'view', deze keer geen terracotta dakpannen maar fleurige appartementsgevels...

't Is iets helemaal anders, maar zeker niet fout.
En om mijn goede voornemens niet meteen de nek om te wringen wens ik U bij het einde van deze eerste bijdrage vanop Poolse bodem nogmaals een warm 'Dzień dobry' en tot ziens... 'Do widzenia'!!!

Marco Polo

Dreams, dreams, dreams...

2011-11-07T20:32:00.004+01:00

Onthoofd en zonder armen, behoorlijk beschadigd aan voor- en achterkant, meer brokken dan stukken en toch is deze madame één van de topitems in de tijdelijke tentoonstelling 'Sagalassos, City of Dreams' van het Gallo-Romeins Museum in Tongeren. Is het toeval dat zij in een donkere hal met rood omfloerst licht gepresenteerd wordt? Toeval of niet, naar mijn aanvoelen doet deze setting Aphrodite, godin van de liefde, alle eer aan en kunnen die van de Luikersteenweg, de Chaussée d' Amour, er eens achter komen...
Uw dienaar, in goed gezelschap, is haar gisteren gaan opzoeken. Na een gezamelijk ontbijt ten huize Polo, zijn wij met Heidi, Erwin & Michel, de vrienden waarmee we in 2000 door Turkije trokken en de archeologische site van Sagalassos ter plekke bezochten, naar Tongeren getogen. Heel doelgericht en evenzeer bewust van onze beperkingen hebben wij ons hierbij gehouden aan de tijdelijke tentoonstelling en zal Uw dienaar de rit allicht nog een keer overdoen om dan de rest van het gelauwerde museum te bezoeken. Deze keer alleen al keken wij onze ogen uit op een prachtig gepresenteerde expositie en genoten met volle teugen...

Met al deze dromen ging de sportieve realiteit zowaar aan mij voorbij. Slechts laat op de avond, nadat wij ons op de terugweg vanuit het verre Limburg nog tegoed hadden gedaan aan een wokfestijn, ben ik op zoek gegaan naar de marathonresultaten van Britje, Leen, Tineke en Berteko. Dit dappere viertal liep gisteren de New York City Marathon 2011. Wat een belevenis, en ik weet waarover ik spreek. In 1987 stond Uw toen nog scherpafgetrainde dienaar zelf aan de start van die wedstrijd en haalde ook de finish: een droom die werkelijkheid werd. Het is iets om nooit meer te vergeten, en dat zullen deze vier musketiers ook niet doen. De behaalde medailles herinneren blijvend aan één van de mooiste ervaringen die een marathonfanaat kan beleven...

Tongeren, Sagalassos, New York... en wij voegen er morgen Krakow aan toe: een eerste bezoek aan 'ons klein' in haar nieuwe basketomgeving. Ben benieuwd of ook daar de dromen uitkomen.

Marco Polo

Zoo Mega Donker...

2011-11-05T23:16:00.003+01:00

Weinig organisaties kunnen zich beroepen op een aparte vermelding in de blog-analen van Marco Polo. Slechts heel af en toe kan Uw dienaar zich de discipline opleggen om het maar over één item te hebben in zijn mededeling, en dan nog zal er meestal een sidekick aan te pas komen. Maar nu is het weer zover: een bezoek met de kleinkinderen aan de Antwerpse Zoo om aldaar te genieten van avondvertellingen in een feeëriek decor heeft bij Uw verslaggever sporen van genot en een diepe indruk nagelaten. Na de normale sluitingstijd werd 'de zollozjie van 't stad' tijdens de herfstvakantie een aantal keer opengehouden voor laatavondbezoekers. In het donker zochten wij onze weg door de dierentuin, geholpen door een aantal medewerkers die ons met raad en daad en leuke verhalen bijstonden. Het begon allemaal met een ontvangst door Benoit de Bonne-nuit, de nachtdirecteur van de Zoo.

Hij sprak alle bezoekers opeenvolgend en zonder oponthoud op zeer begeesterende wijze toe en zette ons op het goede spoor. Met een schallend en opwekkend 'Goeienàvond!!' werden we de nacht ingestuurd. Via de kussen- en pantoffeldames, de rijmende vertelmadam en de nachtschilder ging het naar de bewaker van het 'droomei'...

Net als zijn collega's slaagde hij er op een heel enthousiasmerende wijze in om de aandacht van de kinderen te vangen en hen te laten delen in zijn waanzinnig, maar misschien wel waargebeurd verhaal. "Wat zit erin: een pinguin of een krokodil??"
Je zal het als achteloze jongeling maar meemaken, en met deze peiling naar existentiële diepte in het nog jeugdige achterhoofd staan we enkele hectometers verder voor de F.M.-droomcatcher. Alsof het de doodnormaalste zaak van de wereld is schotelt zij ons de klanken van de olifant-, walvis-, stekelvarken-, zwanen- en 'noem-maar-op'-dromen voor. We worden koud gepakt en moeiteloos aan het lijntje gehouden: jong en oud genieten, ieder op zijn of haar manier.
Terwijl de invallende nacht vruchteloos moeite doet om een gevoel van kilte op te wekken, het blijft tot laat in de avond 15 graden en meer, loopt ons parcours via reptielen en vissen naar de enige echte nachtmerrietemmer. Een unicum in de dieren- én mensenwereld: het verhaal, de voordracht en zij die het aan het kind, de man en de vrouw bracht. Schitterend!!
Na meer dan drie uur genieten verlaten wij redelijk afgepeigerd de Antwerpse diergaarde, niet zonder nog een laatste blik over de schouder op het mooie kader waarin dit alles zich afspeelde.

Met dank aan de dieren, de tuin, het personeel en de ingehuurde krachten voor de prachtige ervaring die wij met Joke, Wout en Witse mochten beleven. Dit gaan we niet snel vergeten.

En de sidekick?
Het 'Mega' in de aanhef slaat op de tweedehands-boekenverkoop van de Antwerpse bibliotheken waaraan wij, als aanloop naar het Zoo Donker!-spektakel, een bezoek hebben gebracht. Resultaat: 15 jeugdboeken, zes reisboeken, vier romans, drie thrillers en een cd... voor de fenomenale prijs van 11,50 euro. Altijd prijs, altijd gewonnen!!

Marco Polo

Potverdekke...

2011-11-03T10:11:00.012+01:00

Zo gaat dat dan: als jong-gepensioneerde valt het echt niet mee om in al die vrijgekomen maar van de weeromstuit quasi immediatementaal opnieuw ingevulde tijd nog plaats te vinden voor een 'dubbele' herfstvakantie. Door de goed onderhouden contacten met mijn ex-collega's was ik er mij evenwel terdege van bewust dat er een eerste break zat aan te komen na twee maanden op ruste stelling. Tijd dus om eens iets anders te doen...

Een weekendje Amsterdam. Na de marathon en het verhuizen ging het nu om de sociale contacten en gezamelijke verzilvering van enkele Bongo-bonnen. Vooreerst hadden Shanthi & Bram het lumineuse idee om de oudjes eens thuis uit te nodigen voor een etentje. Heerlijke pasta, zinnenstrelende voor- en nagerechten en niet te versmaden wijn van het huis. Aangezien er vier rasechte soixante-huitards aan tafel zaten waren de wereldverbeterende gespreksonderwerpen legio. Zowel de Belgische regeringsvorming als de Nederlandse asielproblematiek omtrend Mauro kwamen aan bod, en wees er van overtuigd dat zowel Rutten als Di Rupo blij zouden geweest zijn met de aldaar geopperde en los uit de pols geponeerde voorstellen 'zum lösing des Problems'...

Het werd een memorabele avond die uiteraard op een verlengstuk wacht en snakt naar een tweede aflevering. Bij deze stellen wij ons kandidaat als inrichters voor het volgend culinair overlegmoment. Aangezien ik weet dat de dame geheel links op bovenstaande foto een regelmatige lezeres/-in is van deze blog mag het voorstel meteen als officieel, verzonden ende gelezen beschouwd worden.
Daarna werd het zondag, en tijd voor de Bongo-bon. Neen, geen wijndegustatie, geen wellnessweekend, zelfs naar de Amsterdamse hoeren wilden wij niet gaan...

Het werd Noordwijk aan Zee, waar we ons tegoed hebben gedaan aan een heuse high-tea. Een ruim aanbod van hartige sandwiches, kruidige mini-pizza's, chocolade, cake en andere zoeternijen zorgde ervoor dat heer Polo zijn calorieënvoorraad probleemloos op peil wist te houden, en dat ondanks het ondertussen wederom regelmatig gebruik van de homeo-apparatuur (Forbrydelsen II, seizoen twee van The Killing is deze week ook al de revue gepasseerd...). Geen wonder dat we met z'n vieren nog een strandwandeling hebben afgehaspeld: alle beetjes helpen en een frisse neus is, als je het geheel frontaal benadert, het begin van een kiplekker lichaam. Tot zover deze Amsterdamse passage.

Later tijdens de week stond een driedaagse met de kleinkinderen op het menu. Daar zijn we gisteren aan begonnen. Vanmorgen was er al een workshop 'tekenen'. Om den Bompa een plezier te doen werd het stillevendig fruittafereel aangevuld met een Duvel...

Geen sterker statement te verzinnen op de ochtend dat half Vlaanderen storm loopt naar de lokale Colruyt-vestiging om middels een Knack- en/of Standaardbon een sixpack Westvleteren XII op de kop te tikken. De broeders zien het groots, en voor het ontwerp van hun herbouwde abdij hebben ze Bob Van Reeth aangesproken. Da's één, maar die zelfverklaarde architectuurpaus moet ook betaald worden. En dat laten de broeders, net als hun voorgangers in de jaren stillekes en de politiekers die tegenwoordig de verschillende crises te lijf moeten gaan, betalen door U en mij, door Jan met de pet en als het even kan ook nog door Klein Pierke. Vandaar een extra volume brouwsel van den XII, dat ten uitzonderlijken titel en eenmalig wordt aangeboden via de Colruytketen. Ik mag graag een Westvleteren nuttigen, maar als de opbrengst daarvan moet dienen om een vorstelijk honorarium uit te betalen aan de architect in kwestie, dan bedank ik daar al even uni-royaal voor. 't Is potverdekke al ver gekomen...

Marco Polo

Miljaarde...

2011-10-31T13:09:00.007+01:00

Miljaarde, miljaarde... wat een weer!!
We worden hier in de Hobokense Polder, en wellicht ook in de wijde omgeving, op de laatste oktoberdag van 2011 nog een keer extra verwend en dusdanig in de watten gelegd. Schitterend nazomerweer, een echte Indian Summer! Wees ervan overtuigd dat wij, en met ons vele anderen hier in de buurt, ervan genieten... want morgen kan en zal het waarschijnlijk weeral heel andere koek zijn. Enig minpunt voor Uw dienaar is het feit dat ik dit, gezien mijn sedert 1 september gewijzigd statuut, niet meer als een onvergelijkbare herfstverlofdag mag inkleuren. Een 'aposentado' heeft geen vakantie meer en dus mag er voor mij geen verschil bestaan in de benaming van mijn opeenvolgende levensdagen. In de beleving ervan al evenmin, maar daarom niet getreurd: we maken er iedere dag het beste van, wat voor mij een doortrekken is van de lijn die ik al zo'n 60 jaar probeer aan te houden.

Deze mooie dag heeft de wereldbevolking als demografische entiteit uitgekozen om haar zeven miljardste lid op de wereld te zetten. Foute verwoording: er zijn er al veel meer de revue gepasseerd, maar daarvan zijn er dan ook al heel wat de eindmeet gepasseerd. Wat bedoeld wordt is dat we vanaf vandaag met zeven miljard mensen op deze aardkloot rondlopen. Da's veel, en weten dat toen Uw dienaar het levenslicht zag op die derhalve zo memorabele 17de juli 1951 hij met volgnummer 2.616.459.502 aan zijn verblijf op onze blauwe planeet begon. VanMorgen werd er al eentje opgevoerd als de bewuste 'zoveelste'...

Danyca, een meisje in Manilla, zou de eer te beurt gevallen zijn. Weinig waarschijnlijk dat dit echt zo was, maar het pleit voor haar dat ze 'goedgemutst' aan haar leven begonnen is. Natuurlijk denkt men in deze eerst aan de oostelijke landen met een hoge geboortegraad, maar waarom zou die 'zoveelste' niet in de westerse wereld geboren zijn? Kan toch ook, en ik heb zelfs zo'n flauw maar welgefundeerd vermoeden dat het om een Deens jongetje gaat. Zijn ouders leven weliswaar in Florida (USA) en dat kan meteen de reden zijn waarom die 'bigger than live' Lego-pop op het strand van Siesta Key gevonden werd...

Mooi geboortegeschenk, miljaarde !!

Marco Polo

AH Stabroek & Rupel Boom

2011-10-27T22:22:00.006+02:00

Ahaa, Stabroek heeft alles en iedereen een neus gezet.
Na Brasschaat, een echt Nederlands bastion, koos AH een poldergemeente ten noorden van Antwerpen om een tweede winkel te openen op Belgische bodem. En zeggen dat ik op die site, in de voormalige Picolo-conserven vestiging, mijn eerste vakantiejob heb volbracht. Toen geheel en al officiëel, en aldus ook de eerste prestatie waarop mijn huidige werknemerspensioen berekend wordt. Later heb ik vele jaren lang een oogske in t zeil gehouden vanuit de kleedkamergang in de sporthal van PITO. Geen haar op mijn schaars begroeide hoofd, noch ikzelf, konden toen vermoeden dat AH hier een schakel van hun winkelketen uit de grond zouden stampen. Van een verrassing gesproken..., en dat heb ik dus net gemist!

Een even grote, of misschien wel veel grotere verrassing was gisteren te beleven in de 8ste finales van de voetbalbeker van België. Derdeklasser Rupel Boom ging winnen op het veld van Anderlecht. Ongelofelijk?! Toch waar, en aangezien het een stunt van formaat is en in de analen van de club voor eeuwig en altijd zal geboekstaafd blijven als een ware heldendaad, verdient deze prestatie ook een vermelding op Polo's blog.

Proficiat mannen, en bedankt voor de stok die jullie in het vaderlandse voetbal kippenhok hebben gesmeten. AH in Stabroek en Rupel Boom dat Anderlecht uit de beker kiepert: twee verrassingen van formaat die mijn dag hebben gekleurd...

Marco Polo

Times they are a changing... Or not?!

2011-10-25T17:13:00.003+02:00

Blijkbaar heeft men hier en daar de titel van vorige blogbijdrage al te snel gelezen of dan toch verkeerdelijk geïnterpreteerd. Ik schreef dat het 'zover' was, en niet 'wéér zover'. Die laatste wending zet onder andere de 'weer'goden aan tot minder gesmaakte acties en experimenten, die dan meestal op slecht weer uitdraaien. Ik zal mijn woorden in de toekomst nog meer moeten wikken, en ze slechts na herhaaldelijk en vergelijkend wegen aan de blogpagina toevertrouwen. Eén en ander heeft zo zijn consequenties: tijdens een meer dan weldadige en bovendien bij regelmaat zelfs zonnige najaarsperiode beleven we vandaag voor het eerst sinds lang een miezerige herfstdag. Nattigheid en zever alom, files à volonté, maar nog best meevallende temperaturen en weinig wind. Bovendien zal het vrij snel 'weer beter weer' worden en gaan we een aangenaam weekend tegemoet. Waarschijnlijk heeft men in Ukkel deze weersverandering met een halve dag vertraging en een lichte afwijking naar het noordelijk deel van het land aangekondigd. Fout! Sinds er vorige winter op onze wegen één keer geschoven werd dat het een lieve lust was en ze tijdens de voorbije zomer op Pukkelpop met geheel andere gebakken peren zaten moeten de voorspellers zowat alles voorzien wat er in de ruime omgeving boven en rond Belgikistan zou kunnen voorvallen. Zero-tollerance voor wat weersvoorspellingsafwijkingen betreft, en bij de betrokken diensten moeten zij hun verantwoordelijkheid opnemen en daar de gevolgen van dragen. Heel anders dan bij falende banken, op fraude beluste intercommunales, zwaar gokkende holdings, amateuristisch geleide overheidsbedrijven en inefficiënte of zelfs corrupte politiekers. Neen, geen medelijden hier: één dag slechter weer dan verwacht en meteen kan de leidinggevende zijn biezen pakken. Of hoe moeten we dit zoekertje op de website van Selor anders interpreteren?

ALGEMEEN DIRECTEUR (m/v) voor het Koninklijk Meteorologisch Instituut van België

Als U echt hebt doorgeklikt, dan zal U het met mij eens zijn dat de beschrijving van de jobinhoud, en dan vooral het doel van de job, van een ongemeen hoog verwachtingspatroon getuigt waarvan we de realisatie bij de hogervermelde organisaties zelden aantreffen. Til er dus niet te zwaar aan, het is dan ook maar een klein zoekertje tussen een massa faits-divers.

Iets wat vandaag wel de krantenkoppen haalde was de zoektocht van uitschuiver Dexia naar een nieuwe merknaam. Een ochtendkrant, die 'dag & dauw' in zijn benaming crypteert, had meteen een pasklare oplossing. Er werd in de media heel verschillend op gereageerd. 't Zal waarschijnlijk iets anders worden, nadat een bevriend en zwaar betaald publiciteitsbureau er langdurig zijn licht over heeft laten schijnen en met een 'rapport' voor de pinnen komt, maar ik vind het wel een goeie!!!

Nog een goeie, misschien beter zelfs, kreeg ik via een bancaire sluipweg toegespeeld. Volgens ingewijden (in de financiële weide) liggen er nieuwe betaalmiddelen klaar om de Europese geldcrisis het hoofd te bieden. Het blijven de ons in 2000 in de maag gesplitste en sindsdien vertrouwde euromunten, maar op de keerzijde van de medaille staat een praktische handleiding over hoe de diverse regeringen met hun belastingplichtige bevolking zullen omgaan teneinde de put de delgen.

Veel verandert er dus blijkbaar niet...

Marco Polo

Het is zover...

2011-10-24T17:03:00.004+02:00

Het moet niet maar het mag.

Het hoeft niet maar het kan.
Het is ook niet echt dringend,
want ík heb alle tijd.

Dit gezegd zijnde mag U vanaf nu het voorgaande interpreteren als een variabel drievoud van het motto waarmede ik mijn klussen en taken heden ten dage tegemoet treed. Tijdens de zomervakantie verliep alles zo'n beetje als altijd en was ik mij van geen kwaad, maar evenmin van enig compensatoir goed bewust. Eind augustus volgden het verjaardagsfeest, de viering binnen de eigen huiskring en het afscheid van mijn Pito-collega's elkaar in sneltreinvaart op tijdens de korte overgangsperiode naar het eigenlijke pensioentijdperk. Zoals U allen weet en hebt kunnen vaststellen bracht ik de eerste vijf weken daarvan door in Brazilië, en ook dat heeft mij niet meteen met de neus op de zich aandienende feiten kunnen drukken...

Aansluitend was de eerste periode na onze thuiskomst meer dan gevuld en rijkelijk van activiteiten en afspraken voorzien, zodat Uw dienaar nog steeds geen weet bleek te hebben van waar de klepel nu eigenlijk hing en/of het kalf alsnog gebonden lag. Zelfs het voorbije weekend was er een van concert (U weet het al, Ahoy...), via een etentje in La Pipe-Stabroek naar de Knappe 7-party in Stekene, om na een gemoedelijke saunabeurt met 'de vrienden van toen' het geheel culinair af te ronden bij Oliver & Co in Eksaarde.
Maar nu is het zover: vandaag heb ik Manollo voor het laatst dit jaar geheel ende volledig opgeladen, daarna afgekoppeld van zijn laadstation en binnen geparkeerd. Hij heeft zijn werk gedaan voor het kalenderjaar 2011. Uw dienaar zelve zal nog iets langer aan de slag moeten blijven wil hij alle zichzelf voorgenomen taken tot een goed einde brengen dit jaar. Maar daarom niet getreurd. Zoals reeds eerder gezegd in dit stukje mag het en moet het niet, zolang het kan hoeft het niet en er is dit jaar nog tijd tot 31 december. Daarna gaan we gewoon verder, want 'voor zover' ik weet ligt in het nu wat worden zal en bouw ik aldus traag maar gestaag aan de toekomst. Met dank aan de Peet, die als laatste in de 'Mededelingen AAN Marco Polo' deze wijsheid op mij losliet.
Tot zover deze bijdrage.

Marco Polo

Wat een man zoal verzinnen kan...

2011-10-21T16:56:00.008+02:00

U zult het mij niet euvel duiden, lieve lezers en dito lezereskes, dat ik andermaal niet goed weet welke blogpijlen te maken van al dat onlangs gesprokkelde hout. Waarmede zal ik deze keer van wal steken? Uit de grote media hebt U allicht reeds alle details gehaald over de uitspraak en de opgelegde straf in het proces tegen R.J. uit Loksbergen. Mij was dit gezien mijn opeenvolgende en steeds wederkerende uithuizigheden geheel ontgaan, maar geen nood: ik kan het volgen en mij vinden in de genomen beslissingen. Vandaar wel enige nood én gebrek aan oppositionele stellingname en aldus geen onderwerp om mij verder in vast te bijten noch te rijden. Al even moeilijk vind ik het om hier ene M.K. uit Lybië ten tonele te voeren. Dat hij dood is weet nu iedereen tot in de verste uithoeken van onze planeet, maar net als de UNO stel ik er mij vragen bij, zij het van een heel ander allooi: is het Kadafi, Khadafi, Khadaffy of Gadaffi en spreken we over Momar, Moammar of Muammar? Wie er een antwoord op kan verzinnen mag zich aangesproken en uitgenodigd voelen om dit te posten aan het eind van deze bijdrage.

Laat mij het dus nog maar een keer over m'n eigen bezigheden hebben en U de oren van het hoofd zagen door mijn fabels, nog niet zo obsceen als die van Dario Fo, aan mijn hooggeëerd publiek voor te leggen. Na een kort intermezzo, volgend op de marathondag, keerden wij reeds maandagavond terug naar Amsterdam om Bram en Shanthi bij te staan in hun verhuiswerkzaamheden. Het is een memorabele driedaagse geworden van hard labeur, grenzen verleggend trap-op en trap-af ploeteren, zware zakken, dozen en logge meubelstukken tillen, zweten en puffen, figuurlijk én letterlijk door de knieën gaan en gelukkig toch weer boven water komen. Alles in het teken van: "Bram trekt bij Shanthi in en verlegt aldus zijn thuisbasis van Zuidwest naar Noord". Uw dienaar heeft er, net als gisteravond in Ahoy, sterren gezien. De klus is voorlopig, en voor ons althans, geklaard en B&S staan nu voor een proces van afwegen en vergelijken, houden of wegdoen, knopen doorhakken en rekjes invullen. Ze hebben er alle tijd voor om dat rond te krijgen en wij er alle vertrouwen in dat ze het tot een goed einde brengen.
Doe dat goed, kinderen!!

Tussendoor kwam er groot nieuws van het basketfront: 'ons klein' is in Moskou gaan winnen van het plaatselijke Spartak in de Euroleague. 62-74 Deze keer waren er 'slechts' 6 ptn van Anke, maar wel 35 zeer bepalende speelminuten en dus stond ze er nog maar eens in de rol van 'het zwarte beest van Spartak'.
Proficiat, en doe zo verder.

Om onze Nederlandse midweek af te sluiten hadden we tickets gekregen van onze kinderen, waarvoor nogmaals dank, om een concert bij te wonen van de heren Knopfler en Dylan in Rotterdam, de sterren waarvan eerder sprake. Mark Knopfler was meer dan behoorlijk aanwezig en speelde met zijn groep een heel presentabel en genietbaar optreden bij mekaar. Mooie arrangementen, de echte Knopfler-sound en een enthousiast publiek. Dat kon dan weer niet gezegd worden van Bompa Dylan, die met hard geschreeuw van Jetje stond te geven maar toch absoluut geen ziel meer weet te leggen in zijn songs. Dit hoeft echt niet meer, mijnheer Zimmerman, spaar jezelf de moeite. Toch werd het een heel fijne avond. Tim & Simon Valkenier waren ook van de partij, en dat zorgde voor een extra after-party in Papendrecht. We hadden het niet mooier kunnen verzinnen...

Marco Polo

Vieren...

2011-10-17T11:29:00.012+02:00

Dit wordt een harde dobber. Aangezien tijdsgebrek, dé gepensioneerden-kwaal bij uitstek, mij ertoe noopt zal ik deze bijdrage in het povere tijdsbestek van 30 minuten moeten rond krijgen. Voordeel daarbij is dat, eveneens als gevolg van de drukke bezigheden, Uw dienaar geheel en al de actualiteit moet laten voor wat ze is en daarover, voorlopig weliswaar, geen uitspraken gaat doen binnen deze context.
Onderwerp van deze 991ste bijdrage, jawel er komt iets heel speciaals in zicht..., is de Amsterdam Marathon 2011. Drie jonge leeuwen, ons en U bekend onder de roepnamen Wes, Dimi en Pieter, hebben in Mokum samen met meer dan 12.000 andere enthousiastelingen nog een keer de uitdaging aangegaan om de klassieke 42.195 m-afstand al lopend af te haspelen. Wes had met pa Rudiman de Grote een eigen programma uitgedokterd en was, gezien zijn hoge tempo geen spek voor onze volgersbek.
We hebben wel sms-gewijs contact gehouden met Rudi en zijn heel blij U alhier te kunnen melden dat de snelheidsduivel die zich zijn zoon mag noemen, de tocht rond en door Amsterdam in 3u 37' heeft afgelegd. Chapeau ende proficiat!!!

Ons weekendproject draaide geheel en al rond de helden Dimitri en Pieter en een stevige groep supporters die door Bram en Shanthi met open armen werden ontvangen. Het werd een leuk weekend met schitterend weer, klasse lunch en gezellige Italiaan op zaterdag, tussendoor een rustige stadswandeling, veel leute, de nodige spanning op zondagochtend voor de start, een superontbijt voor de lopers en hun naasten, een geweldige volgersexpeditie met als kers op de taart twee gezonde én gelukkige lopers die na ... 4 u 44' 44" netto de finish haalden in het Olympisch Stadion.

Zie ze staan blinken!! Dikke proficiat jongens, en ook aan alle supporters en begeleiders een grote blijk van erkentelijkheid voor het fijne weekend dat we samen mochten beleven met jullie. Om het geheel af te ronden zijn we na de terugrit met 'onze buurtjes' nog eens een Colmarreke gaan doen om daarna af te sluiten met een glaasje bubbels ter gelegenheid van hun huwelijksjubileum. Hoeveel was het ook weer Herman...? Speelt geen rol, met al die vieren van jullie zoon konden wij niet anders dan mee-vieren!!

Marco Polo

Ontwaakt, gij luie slaper...

2011-10-15T08:34:00.004+02:00

De eerste week thuis zit er helemaal op. Het was wel even wennen om weer volle acht nachten na elkaar in hetzelfde bed te slapen. Maar wees gerust, er werd geslapen!! In navolging van hij die zich ook een goede vriend en fietsbegeleider mag noemen van diegene die mij in zijn nog steeds ongeëvenaarde blogconterfeitsels dan weer placht aan te duiden als "één, heel in het biezonder"...
Nonkel Fons, voor de Pito-vrienden, die mij ooit in een onbewaakt edoch volkomen nuchter moment heeft toevertrouwd dat de meest opvallende ervaring bij de start van zijn pensioenleven voor hem het ongecontroleerde uitslapen was. Onwetend op je zijkant draaien, één oog opentrekken en met een wazige blik naar de wekkerradio staren, zien dat het 8.45u is, nauwelijks beseffen dat al die ex-collega's nu al volop het beste van zichzelf staan te geven voor de hun toegewezen klasgroepen, hoe dan ook tóch nog even de andere kant opdraaien, de ogen sluiten en met volkomen overgave weerloos wegzinken in de armen van Morpheus...

Geen mooier beeld om dit tenvolle te illustreren dan de opname hierboven, waarop U la Pola kunt ontwaren die zich tijdens onze jungletocht in alle vroegte en tevens in haar hangmat op de eigen linkerzijde wrong en zich afvroeg hoe laat het was. Veel te vroeg om op te staan weliswaar, maar toch een educatief verantwoorde afbeelding om deze dissertatie mee af te ronden. Uw dienaar begeeft zich vandaag nog naar Amsterdam, alwaar morgen de naar diezelfde stad genoemde marathon wordt gelopen. Neen, ik ga niet deelnemen... Wel supporteren voor enkele goede kameraden. Aangezien ik vandaag vertrek en de loop pas morgen plaatsvindt kan ik dientengevolge nog eens mijn bedje spreiden op verplaatsing. 't Zal deugd doen...

Marco Polo

Halo... is daar iemand?!

2011-10-12T19:51:00.009+02:00

'Belofte maakt schuld' en aangezien een Polo met een bult absoluut geen zicht is heb ik gisteren al een keer werk gemaakt van een doorgedreven selectie in mijn Braziliaanse fotoverzameling. Na het dagdagelijks overlopen van het digitale prentenkabinet op de geheugenkaarten waren er op Zuid-Amerikaanse bodem reeds een heleboel lichtdrukmalen in de prullenbak van het Lumix-toestel beland. Hoewel, daar is geen sprake van een prullenbak en dus staat verwijderen gelijk met 'weg ende verloren'. Toch heb ik tijdens mijn eerste dagen alhier de resterende prenten nogmaals onder de loep genomen, daarbij de delete-knop zeker niet gespaard en mij aldus geschaard achter de adepten van de 'Less is more' en 'Kill your darlings'-richtlijnen. Er hebben er nog een paar honderd aan moeten geloven. Uit de resterende 911 (!!?) heb ik er 145 weerhouden om een 9 minuten durende diavoorstelling in Powerpoint maken, mét originele muziek van Inaté, een Goiase zangeres die terrassen, bars en restaurants van live-muziek voorzag tijdens ons verblijf op Morro de São Paulo.

Ze komt uit Goias, en dus niet uit het Gooi, heeft een sterke stem die tot wel vier sessies per dag aankan, een goedgekozen repertoire van Braziliaanse en enkele Engelse covers, een 'batterist' die me bij wijlen deed denken aan Ringo Star en zij was dé publiekstrekker op de stranden 1, 2 en 3 van dit tropisch toeristeneiland. Daarom mag haar muziek mijn eerste PPS-poging voor eigen gebruik ondersteunen.
Uit het fotobestand licht(sic) ik vandaag een afbeelding van een halo die zich loodrecht boven mijn eigenste hoofd ontplooide toen ik 's middags over de Avenida Atlântica liep in Copacabana.

In mijn naiëve onwetendheid en/of gesteund op een onwetende naïviteit had ik het aldaar meteen over een regenboog van wel 360 graden. Geen kat die mij tegensprak, want die spreken daar allemaal Portugees en ik had mijn stelling in het Vlaams geponeerd. De foto heb ik zelf gemaakt en aan de hand daarvan heb ik hier thuis middels enig Google-werk na 0,0987 seconde en 1.236.889 resultaten kunnen vaststellen dat dit lichteffect geen regenboog, noch corona wordt genoemd, maar dat het om een halo gaat waarbij de rode kleur aan de binnenkant van de ringen zit. Met deze nieuwvergaarde wetenschap in het achterhoofd ontwikkelde zich geheel spontaan volgende vraagstelling:
"Hallo, wie loopt daar onder de halo...?"

Uit wat hiervoor wordt beschreven leid ik op dit moment af dat heer Polo, Uw nederige dienaar, vooral reist om te kijken, en als daar al iets uit te leren valt doet hij dat thuis met behulp van al dan niet moderne technologie.
Aangezien de pc op behoorlijk wat tabbladen tegelijk kan draaien was het vandaag dan ook geen probleem om tussen het foto's kijken, bloggen, facebooken, home-bankieren en online tickets bestellen ook de eerste Euroleague wedstrijd van 'ons klein' met Wisla Krakow te volgen. 52-45, geen monsterscore maar wel gewonnen en een prima prestatie van Anke. Proficiat!!

Marco Polo

Hier is 'em t'ruug....

2011-10-10T10:34:00.012+02:00

Het heeft even geduurd om mijn doen en laten, denken en afwegen, beoordelen en anticiperen en ook het uiteindelijke verwoorden en neerschrijven van al mijn impressies weer los te laten in de wendingen van de westeuropese mallemolen.
Eind vorige week zat ik nog op m'n luie krent naar de bruine borsten en billen te gapen aan het strand van Copacabana en goot ik de ene na de andere caipirinha door m'n keelgat. De overgang was vrij abrupt en verliep in hoog tempo: donderdag om 4 pm verlieten we het strand om bij posto 5 de Avenida Atlântica over te steken, onszelve te verfrissen en om te kleden in het hotel, gepakt en gezakt diezelfde Avenida in de andere richting te kruisen en rond
5 pm de RealBus naar de internationale luchthaven te nemen. Die verplaatsing neemt tijdens de Rionese avondspits behoorlijk wat tijd in beslag, zelfs meer dan we gedacht hadden en pas rond 7.30 pm zijn we op onze bestemming. We hebben nog al de tijd, checken in, passeren de controles en wachten... want veel meer is er niet te doen op die 'aeropuerto international'. Iets over elf gaat de grote vogel dan de lucht in, richting Lissabon. Deze keer geen verrassingen en slechts een naar Portugese normen vrij normale vertraging van drie kwartier scheidt ons aldaar van de verbindingsvlucht naar Brussel. Op Zaventem staat buurman Raymond ons op te wachten, en een uurtje later en fris gedoucht schuiven met hem én Denise aan tafel voor ons eerste 'warm eten' op Belgische bodem. Merci buurman & -vrouw, het smaakte prima en was een leuk verlengstuk aan 5 weken niets 'moeten' doen...

Wat die Belgische bodem betreft: volgens de eerste berekeningen van de financiële analysten gaan we in de nabije toekomst allemaal zo'n goeie 5000 euro moeten ophoesten om de Dexia-affaire te verwerken. Misschien toch de moment om nog eens naar die emigratie-website te surfen en Brazilië aan te klikken. Hoe was het ook weer Lucas? In uw tropisch paradijs kan alles, of toch bijna...
Ik zal alvast mijn allerbeste werk maken van de fotoselectie en zorgen voor een deftige presentatie. Dat houdt de herinneringen op peil en zal in de nabije toekomst zo af en toe nog wel eens een verhaaltje opleveren. Laat mij beginnen met deze...

Mijn voorlopig laatste zonsopgang in Rio: om 5.35 am sta ik mij in Hotel Debret aan het vensterraam van kamer 803 ademloos te vergapen aan een boeket kleurenpracht over de baai van Copacabana. Dit ga ik weer even moeten missen...

Marco Polo

Brasil 2011 - Part Five

2011-10-05T00:46:00.011+02:00

Voor de finale bijdrage van Uw reporter ter plaatse heeft Polo, zoals door Dona Pola zelf gepland, zijn bagage in Rio gedropt. Copacabana is mijn thuisbasis tijdens de laatse drie dagen van ons verblijf in Brazilië. Na de schabouwelijke internetfaciliteit in Manaus, zit ik nu in een van airco voorzien lokaal waar de verbinding met het wereldwijde web supersnel gaat en waar het bovendien geen enkel probleem oplevert wanneer ik tussendoor vlug een paar foto's wil opladen naar deze blog. Ik was in mijn vorige bijdrage blijven steken bij onze tocht naar de jungle. Voorwaar een heel avontuur. Een gemotoriseerde sloep bracht ons na een 200 km-lange busrit nog een heel eind verder op een zijrivier, en toen kwam de lodge in zicht...

Installeren, lunchen, siësta... en dan meteen op stap. Op stap met de boot bedoel ik: een verkenning van de nabije omgeving, een fikse regenbui er bovenop en aan het eind een rondje piranhas vissen. Ongelofelijk, we vangen zelf ons eten voor het avondmaal...

Later op de avond werd het nog straffer: onze gids kon in het pikdonker een jonge alligator verschalken en dappere Pola was er als de wilde kippen bij om met het roofdier in kwestie op de foto te gaan. De bewonderende blik van Uw dienaar is niet geforceerd, edoch geheel en al naturel!

De volgende ochtend zaten we weer met z'n allen in hetzelfde schuitje. Een half uurtje peddelen om dan drie uur door de jungle te wandelen op zoek naar dieren en planten. De eersten lieten zich niet betrappen, en de anderen konden niet weg. Wat ik U niet wil onthouden is deze blik op een rimpeloze waterpartij bij een heldere ochtend in Amazonia...

En al evenmin het kleurenpallet van de zonsondergang diezelfde avond...

Aangezien het waterpeil van de rivier al behoorlijk laag was werd het moeilijker om in de grote vrijgekomen ruimte nog dieren te spotten. De klemtoon lag dan ook op het vissen, en om het Pola-verhaal helemaal rond te maken kan ik U melden dat zij, en zij alleen, op onze laatste vistrip nog een tucunaré aan de haak sloeg. Veel uitleg ga ik er niet bij geven, alleen dat het beest te zwaar en te sterk was om door de visvrouw zelve aan boord te worden gehesen. Dat was werk voor de gids. Het poseren met de trofee heeft Uw dienaar dan weer op zich genomen: zo waren de taken eerlijk verdeeld...

Na onze terugkeer uit de jungle hebben we nog even in Manaus vertoefd. Tijd genoeg om de samenvloeiing van de donkere en lichte rivier te gaan bekijken alvorens die onder hun beidjes de gigantisch grote Amazone gaan vormen. Echt waar: dit is géén olieplek van PetroBras op de rivier, maar een live-beeld van een wel heel speciaal natuurverschijnsel.

Ondertussen zitten we dus in Copacabana. Vandaag slecht weer, morgen beter en zon (aldus zoon Bram tijdens een chatsessie tussen het bloggen door...). Vandaag dus shoppen, en een sfeerbeeld vanuit het kamerraam...

Dit was het vanuit Brazilië. Bij leven en welzijn horen, zien of spreken wij elkaar vanaf volgende week weer in ons eigen Belgikistan, of hoe die regio ondertussen ook mag benoemd worden. En wees gerust, niet alles is verteld in deze blogbijdragen: er is nog voldoende stof voor meerdere verhalen en gesprekken. Allicht bij een caipirinha...?!

Marco Polo

Brasil 2011 - Part Four

2011-10-02T04:16:00.004+02:00

Geheel conform de armzalige teneur van Manaus, een van de meest armtierige en groezeligste steden die ik ooit heb bezocht, doe ik een poging om U toch wat nieuws door te sturen over onze avonturen tijdens de voorbije dagen. U zult het tijdelijk zonder beeldjes moeten doen, want de pc in de hotellobby beschikt niet over een kaartlezer en weigert eveneens zijn medewerking als het om een USB-aansluiting gaat. Bovendien zijn een aantal toetsen niet meer voorzien van het daarmee verkrijgbaar letterteken of symbool op het scherm, wat het tweevingerig typen voor Uw scribent tot een ware nachtmerrie maakt. Dus heel kort een overzicht van onze laatste ervaringen. Morro de São Paulo is een leuke bestemming, maar het weer had er veel beter gekund. Bij aanvang kregen we af en toe een regenbui op het menu, met daar tussendoor voldoende mooi weer voor een onvergetelijke uitstap naar de walvissen. De bultruggen in kwestie vertoeven van augustus tot eind oktober voor de noordoostkust van Brazilië om te paren en/of de tijdens hun vorige bezoek verwekte jongen ter wereld te brengen. Hiervan maakt een natuurvriendelijke organisatie gebruik om toeristen de gelegenheid te geven deze mastodonten van dichtbij te bekijken en in hun natuurlijk biotoop te benaderen. Een kans die Uw dienaar niet aan zich kon laten voorbijgaan. Het was een succes, en zodra de mogelijkheid zich voordoet plaats ik een foto bij deze tekst.
Ons vertrek van Morro staat ook geboekstaafd bij de meer avontuurlijke ondernemingen van deze reis, en bij uitbreiding van onze toeristische belevenissen tout-court. De hevige wind zorgde ervoor dat er geen directe bootverbinding mogelijk was naar Salvador. Dus eerst een korte oversteek met een kleine catamaran, dan dik twee uren bus om de rest van het eiland te doorkruisen en tenslotte toch nog een uur hotsen en botsen in de grote tweeromper op een behoorlijk wilde zee. Veel later dan voorzien en doodmoe in het hotel, waar de volgende dag de wekker om 4 uur afliep om tijdig op de luchthaven te zijn voor onze vlucht naar Brasilia en vandaar naar Manaus. Na een overnachting in dit gat van Pluto zijn we vertrokken naar de jungle. Een hele belevenis die we ondertussen ook weeral achter de rug hebben, maar die een deftig verslag verdient. Daarvoor wacht ik wellicht beter tot we in Rio zijn, om samen met het jungleverhaal ook de laatste Braziliaanse impressies aan de blog en dientengevolge ook aan het wereldwijde web toe te vertrouwen. Voorlopig moet U het hiermee doen.

Marco Polo

Brazil 2011 - Part Three

2011-09-23T13:24:00.009+02:00

Het werd de hoogste tijd dat Uw dienaar zich nog eens onttrok aan de dagelijkse routine van weinig tot niets doen. Het thuisfront verdient nog steeds de nodige aandacht en in dit geval mag U, als lezer van deze blog, zich uiteraard daartoe rekenen.
Polo & Pola zijn vandaag exact drie weken onderweg. Drie van de vijf, dat is en blijft nog steeds 60% en daarvoor doen de dames onder U tijdens de solden de gekste dingen. Wij van onze kant zijn in een heerlijke periode van rust en kommerloos far niente terecht gekomen. Ons verblijf in Praia do Forte had, behoudens een short of zwemslip en bij uitbreiding een bikini, niet veel om het op rust gestelde lijf. Dag per dag nemen we er een beetje kleur bij, en dat kon zelfs wanneer de zon zich achter een massa Atlantische wolken verstopte. We hebben het dan maar op z'n Blankenbergs gedaan: veel slenteren door de straatjes van het al bij al kleine dorpje, af en toe een poging tot zonnen op het niet onaardige maar evenmin spectaculaire strand en behoorlijk wat wandelen en tussendoor wat 'leuke' foto's maken...

Daarnaast moet ik zeker even melding maken van het feit dat wij bij een stel zeer vriendelijke mensen logeerden: Luc en Marissi baten de Pousada Aquarela uit en doen dat met Frans hart en Braziliaanse ziel. Warm aanbevolen. Getuige daarvan Pola's zeer brede glimlach op onderstaande prent...

Wat het eerder aangehaalde concert betreft ga ik kort zijn: blijkbaar ken ik niks, maar dan ook helemaal niks van de Braziliaanse muziek. De Caetano & Maria waarvan sprake in vorige bijdrage zijn grote namen in de wereld van het Braziliaanse levenslied. Als U echter net als Polo geen Portugees van Chinees weet te onderscheiden, en dan heb ik het niet over de mens maar wel degelijk de taal, dan maakt het niet zo'n indruk. De Brazilianen, en tot mijn grote verwondering niet alleen de vrouwen, zijn er echter wild van: geluk maar liever veel ongeluk, liefde maar ook veel bedrog, sex of wat wij er ons zoal van voorstellen in deze hete zuiderse nachten, heel veel saudade en in tegenstelling tot een boel sambaknallers bijna geen alegria.
Leuk dat we Fernanda & Paula konden trakteren op een ticket voor hun beider verjaardag, maar wij zijn toch maar iets vroeger gaan slapen. Na een stevige nachtwandeling...

Eergisteren hadden we dan een afspraak met de zus en schoonbroer van Fernanda in Salvador. Bezoek aan het historisch centrum van de stad, slenteren en winkelen door Pelourinho en een bezoek aan de Mercado Modelo.

Net als acht jaar geleden laten we ons hier gaan in het souvenirs- en cadeautjes kopen. En ook nu doen we het Laranjeiras Hostel aan, maar dit keer enkel voor een koffie. Na twee nachten in de eerste hoofdstad van Brazilië laten we deze smeltkroes van rassen en godsdiensten achter ons.

Een catamaran-overtocht brengt ons naar Morro de São Paulo, alwaar ik nu in de vroege uurtjes zit te tokkelen op een stilaan minder onbekend klavier. Dat resulteert in iets minder tikfouten en dus een behoorlijk beter redement aan blogpublicatie. Nieuws over dit tropische toeristeneiland krijgt U in een volgende bijdrage. Ik haal nu even warme koffie, ga m'n mail checken, la Pola wekken en een tweede ontbijt nuttigen. Daarna een tandenborstel kopen. De mijne vergeten in Salvador: het leven van een aposentado, een gepensioneerde in Brazilië...

Muitos beijos e abraços para voces !!!

Marco Polo

Brazil 2011 - Part Two

2011-09-16T16:28:00.000+02:00

Waar ik bij het afsluiten van mijn eerste Braziliaanse bijdrage gewag maakte van een avondmaal met Rafael, wil ik U allen bij aanvang van dit nieuwe prozablok op de hoogte brengen van het feit dat die afspraak snel zal vergeten worden, de beloofde foto niet gepubliceerd en de gebeurtenis op zich geklasseerd als 'een scheet in een fles'. Daartegenover verdient de churrasco, BBQ, die de Papini-boys ons aanboden in Goiania een 5 sterren vermelding. Net als 8 jaar geleden werd het een super eetfestijn in de Casa Janeth, de zus van Fernanda.

Vader Papini, Junior met de schoonbroers en een jeugdige vriend des huizes... allemaal in grote doen. Natuurlijk kon Uw dienaar niet nalaten een handje toe te steken: een nieuwe job als plongeur in de Papini-kitchen hoort vanaf nu tot de mogelijkheden en zou wel eens een loopbaanswitch kunnen inluiden. Moet ik dan de Belgische pensioendiensten op de hoogte brengen?

Na twee dagen Goiania zijn we vertrokken voor een kort bezoek aan Perinopolis. Een van God vergeten bergdorp dat z'n naam kreeg van de eerste kolonisten bij wie de omringende toppen herinneringen opriepen aan de Pyreneeën. Hellende kasseistraatjes, fleurige huisjes en fusket's à volonté. De Kever-traditie wordt in Zuid-Amerika zeer goed onderhouden...

We namen nog een verfrissende plons onder een naburige waterval en reden 's avonds door naar Brasilia, de hoofdstad van een gigantisch land met vele facetten. Waaaaw... Wat een stad: groot, veel ruimte, modern concept, knappe monumenten en gebouwen die tot het werelderfgoed van de moderne archtectuur behoren. Weeral een moeilijke keuze om in één foto te vatten wat mij hier getroffen heeft: de kathedraal, de lange boulevard met ministeriegebouwen, de congreshallen, het parlementsgbouw of toch maar het presidentiëel paleis?

Ja dus, het is de residentie van huidig president Dilma Roussef geworden: een van de eerste meesterwerken van architect Oscar Niemeijer. U zou het mij misschien niet meteen aangeven, maar Uw schrijvende reporter heeft met heel veel interesse een rondleiding gevolgd in deze moderne variant van Versailles. Meer details daarover houd ik achter de hand, teneinde na mijn terugkeer toch nog een en ander te kunnen vertellen over deze reis. Gisteren hebben we afscheid genomen van Laïs, een nichtje van Fernanda, die ons twee dagen liet verblijven in haar studentenappartement. Daarna ging de vlucht naar Salvador de Bahia. Vandaar geen bus, wegens zuiderse verwarring en manklopende organisatie, maar uiteindelijk toch een taxi naar Praia do Forte. En hier zitten we dan voor de volgende dagen: beetje relaxen, schildpaddenstrand bezoeken, met wat geluk een bultrug zien opduiken in de baai en... zaterdagavond een concert van Caetano Veloso & Maria Gadu. Kenners zullen meteen weten dat dit topkwaliteit is, en wij zullen dat morgen zelf gaan vaststellen en voor U registreren.

Abraços para todos...

Marco Polo

De aanhouder wint...

2011-09-12T02:56:00.002+02:00

Gisteren, in het internet-café van Lagoa Santa, wilde het maar niet lukken om de Beam Drop-foto alsnog in de presentatie te loodsen. Vandaag zijn we aangekomen in Goiania, probeer ik het nog eens in de Casa Fernanda vanop Paula's computer, en kijk...

Hier is ie dan: de Braziliaanse Beam Drop met La Pola en Fernanda op de eerste rij. Blijven proberen Marco, en aldus nog maar eens bewijzen dat - mocht hij al niet winnen- de aanhouder toch regelmatig aan het langste eind trekt. Waarvan akte.

Marco Polo

Brazil 2011 - Part One

2011-09-10T20:26:00.023+02:00

Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad alvorens ik hier aan bloggen ben toegekomen. Al bijna evenveel als er mee gemoeid waren om Europa achter mij te laten en de grote plas over te steken. Polo & Pola vorige week vertrokken om vanop onze nationale luchthaven af te reizen naar Brazilië. Aan ons heeft het niet gelegen, en al evenmin aan onze buren die gebruik maakten van dezelfde taxi én hetzelfde vliegtuig namen naar Lissabon, maar de geplande vlucht werd een uur uitgesteld. Dat uur hadden we nodig om de aansluiting te halen in Portugal. En wat dacht U? Inderdaad, de vlieger was gevlogen en wij mochten overnachten in Hotel Roma, Lisboa. Uiteindelijk zijn we zaterdagmiddag vertrokken, nog eens 3 uur later dan gepland. Dit alles betekende dat ik mijn maat Lucas pas met een volle dag vertraging weerzag, wat na 40 jaar eigenlijk niet zo'n groot verschil meer uitmaakte. Hij stond ons op te wachten in Saõ Paulo en was de volgende dagen een schitterende gastheer. Gedurende twee dagen voelden wij ons meer dan welkom bij hem en zijn vrouw Maria.

Hun prachtig zelfgebouwd huis in een schitterende tuin was voor ons de ideale plek om bij te komen na de vermoeiende reis. De jongeling die in 1973 met twee koffers en 1000 US$ op zak hier aankwam heeft duidelijk goed geboerd en voelt zich prima thuis in dit immense land. Het ga je goed Lucas. Ik wens jou, je vrouw en kinderen nog veel schitterende jaren en leef maar verder 'als Lucas in Brazil'. Nogmaals dank voor de toffe dagen samen.

Van Jacarei-SP zijn we doorgevlogen naar Belo Horizonte, waar we met Fernanda een week gingen rondtrekken. Ook hier wachtte ons een leuk weerzien. We hebben elkaar ondertussen al meerdere keren ontmoet en dus gaat alles vlot zijn gang, We huren een auto en vertrekken naar Ouro Preto, een historische stad in de mijnstreek van Minas Gerais. Spectalulair is het minste wat je van deze plaats kan zeggen. Supersteile straatjes, grote en kleine kasseien en kerken alom. Fernanda sluit een verbond met la Pola, en samen gidsen zij mij door dit prachtige stadje.

De geschiedenis laat zich ook hier lezen in de vele gerestaureerde gebouwen. Sporen van de goldrush zijn te vinden in de mijnen, de slavenverblijven, de herenhuizen van de Portugese bezetters en ook in de vele kleine restaurantjes en marktjes. En wanneer ik 's morgens wakker word is dit het uitzicht door het kleine slaapkamerraam...

Op 7 september, dag van de Braziliaanse onafhankelijkheid, maken we een rit met het stoomtreintje naar Mariana. Nog een kleine mijnstad in de buurt, met een even donker slavenverleden als Ouro Preto, Maar dan maak ik mij de bedenking dat heel dit verhaal van slavernij, onderdrukking, uitbuiting en dies meer mij niet geheel onbekend voorkomt en behoorlijk Belgisch-Congolees gaat klinken. Ik laat het er maar bij en dommel tijdens de terugweg even in op het traag sjokkende stoomvehikel...

Soms neemt een reis een niet vermoede noch geplande wending. Ons verblijf in Lissabon was er een voorbeeld van, maar gisteren was het weer van dattum. Deze keer echter in een zeer positieve zin. Een Fransman die in Belo Horizonte woont bracht ons op het idee om een themapark over hedendaagse kunst te bezoeken. Inhotim laat U kennis maken met een heel ander Brazilië. Een schitterende tuin met honderden soorten palmbomen en orchideeën herbergt een prachtige verzameling kunstwerken in openlucht en een hele reeks galerijen waar kunstenaars van over de hele wereld hun kunnen exposeren. Schitterend...!!! Niet gemakkelijk om een foto te kiezen, of toch...

*** deze foto wilde er niet meer op*** ook de Braziliaanse vleugel van Blogger heeft zo af en toe zijn eigen mankementen
De Beam Drop van Chris Burden, die we twee jaar geleden aan het werk zagen in het Antwerpse Middelheimpark, heeft hier wel een heel speciale locatie afgedwongen: on top of the hill ! Het park in zijn totaliteit laat zich het best omschrijven als een Middelheim ³ + nen Botanique ²
En daarmee ben ik bij het einde van het eerste verslag. Morgenvroeg vliegen we naar Goiania, maar eerst gaan we nog eten met Rafael...

Abraços para todos!

Marco Polo

Stoute schoenen...

2011-09-01T22:25:00.004+02:00

Marco Polo is er helemaal klaar voor en trekt zijn stoute schoenen aan. Waar ene heer Cohn eertijds een liedje zong over wandelen in Memphis zoekt Uw dienaar het deze keer heel wat zuidelijker, maar eveneens in westelijke richting.

Ik heb geen flauw idee welke de kleur van de veters zal zijn bij de volgende presentatie van mijn walking shoes. Wel heb ik een lichtblauw vermoeden dat de tint van de sokken er dicht zal bij aanleunen: behoorlijk 'assorti' zoals men dat pleegt te noemen in de kledingbranche. Maar dat is nu geheel naast de kwestie. Pak en zak staan klaar en morgen ben ik ribbedebie...!!!
Met stoute schoenen aan, maar dan van een ander type...

Marco Polo

Op de valreep...

2011-08-31T17:42:00.007+02:00

De feestjes zijn achter de rug en met het oog op een nakend vertrek en daarbijhorend preparatief inpakken was deze ouwe krijger aan rusten toe. Ik had erop gerekend dat ik mij in alle kalmte zou kunnen kwijten van en wijden aan de traditionele maar niet minder gemeende of oprechte dankrituelen die volgen op feesten en huldigingen en dewelke men heden ten dage ook op aanvaardbare wijze via het wereldwijde web kan realiseren. Ik ging dus mailtjes sturen aan vrienden en vriendinnen via mijn Outlook-account, terwijl ik de collega's van het PITO, waaronder een heleboel even goede kameraden van beider kunne, via het geëigende Smartschool-kanaal wilde bereiken. Tussendoor zou ik nog wel even tijd hebben om de laatste hand te leggen aan het snoeien van de haag om aldus de thuisbasis op ordentelijke wijze te kunnen verlaten, de steven Braziliëwaarts te wenden en de grote plas over te steken. Dat alles, op het richten van de steven na, is volbracht. Edoch... gisteren (ging ik niet naar de cinema, maar...) kreeg ik onverwacht bezoek van een Grootbrittaniaans medemens die zijn diensten aanbood om het dak van mijn stulpje te reinigen. Snelle babbel, even snelle beslissing en vandaag om 10 am stonden Richard, John & John opnieuw aan de voordeur en deze keer met alle machines en toebehoren om the roof te cleanen.

Ze werken zo snel als Polen maar zijn beter te verstaan. De klus is geklaard en iedereen is tevreden: zij hadden een job én hebben er centen voor ontvangen, ík heb het niet zelf moeten doen en La Pola heeft weer haar goesting gekregen: een proper en ogenschijnlijk gloednieuw dak op ons 32-jarig huisje.

Bezoekers moet ik er derhalve op wijzen dat zij in de nabije toekomst best hun aandacht richten naar een grijs huis met een lichtgrijze dakbedekking. Men zegge het voort...

Marco Polo

Nog ééntje om het af te leren...

2011-08-30T18:11:00.011+02:00

Wie dacht dat het na de fantastische party van zaterdagavond en de gezellige familiemaaltijd de dag daarna in De Gouden Legende afgelopen was met de 60-festiviteiten heeft het verkeerd voor. Heer Polo had zo'n 4 jaar geleden reeds beslist om zijn actieve schoolloopbaan af te sluiten bij zijn 60ste verjaardag, of toch dicht in die buurt, en nu is het zover. Elke trouwe lezer/-es/-in of -euse van deze blog herinnert zich wellicht dat ik begin juni hier al melding maakte van mijn laatste les L.O. en dus volgt niet zo lang daarna de definitieve op pensioen-stelling. Gisteren was er op PITO een uitzwaai-ritueel voorzien onder de vorm van een afscheidsreceptie. Met graagte heb ik eraan deelgenomen en dank bij deze iedereen die zijn of haar steentje heeft bijgedragen om er ook binnen de muren van 'het instituut' iets leuk van te maken. Nadat La Pola in de bloemetjes werd gezet...

...mocht Uw Dienaar zich nog een laatste keer concentreren en op aangepaste wijze presteren. Aldus moest ik, willens nillens, ook tijdens mijn ultieme officiële optreden nog scoren...

't Zijn deugnieten, die collega's... Maar het hoort er allemaal bij en ík kan het hen niet ten kwade duiden: van wie zouden ze het geleerd hebben? Er valt heel wat te vertellen over deze afscheidsreceptie, maar zoals een illuster edoch niet nadergenoemd persoon ooit zij: "De stiltes tussen de noten..."
En da's maar goed ook: niet alles moet aan de grote klok!

Tot slot van deze editie geef ik het woord aan mijn blogvriend Pjottr uit Pignans, die speciaal voor de gelegenheid de Zuidfranse Var had verlaten om mij de levieten te komen lezen middels de door hemzelf samengestelde én ten tonele gedeclameerde

10 geboden van Marco

Bovenal bemin de rust
Trek geregeld naar de kust
Huiswaarts zal je 's maandags keren
Bakker, brouwer zult gij eren
Zwoeg niet, leg die bijl maar neer
Kies de ledigheid veeleer
Vlucht het maaien en het zaaien
Laat een ander voor je draaien
Wees steeds duidelijk en klaar:
"Geef me nu m'n Duvel maar."

Marco Polo

Fugit irreparabile tempus !

2011-08-28T23:23:00.006+02:00

Dit gelooft geen zinnig mens...

Krijg ik gisteren ter gelegenheid van een of ander feestje een blog-boek in hardcopy aangereikt. Familie, vrienden en bekenden is gevraagd om ter mijne genoegdoening enig anekdotisch materiaal in blogstijl aan het papier toe te vertrouwen. Velen zijn er op hun geheel eigen manier op ingegaan en hebben mij genoodzaakt tot de extra aanschaf van diverse pakken strooizout en mij de vraag ontlokt of het hier wel over één en dezelfde persoon gaat en of die al dan niet bestaat...
Hoe dan ook, mijn oprechte dank aan iedereen die in de pen geklommen is en zijn of haar allerpersoonlijkste gevoelens jegens mijn persoon de vrije loop heeft gelaten.

Zit ik vandaag, nog maar eens zo'n 'day after', met mijn familie in een Wilrijks eethuis en maakt dochter Bieke mij erop attent dat een niet onaardig gedeelte van de ruimte wordt ingenomen door niemand minder dan Bart De Wever. Ook een aan de kant geschoven onderhandelaar moet zichzelf en zijn gezin van voedsel voorzien. Valt mijn 60 jarige frank, en in het besef dat ik het bewuste document bij me heb, om het aan mijn kleinkinderen te tonen, en één van de konterfeitsels mijzelve in verband brengt met dit Antwerpse stemmenkanon, zet ik mij op vinkeslag om bij een goede gelegenheid de heer De Wever om een handtekening te vragen.

Zoals het resultaat hierboven U duidelijk mag maken, verloopt alles naar wens: een gemoedelijk gesprek, een vlot verkregen signatuur en (met een knipoog naar de jong-gepensioneerde) gratis er bovenop een spontane en bij de gelegenheid passende opdracht: Fugit irreparabile tempus !
Waardoor voor mij de bijdrage van de onvolprezen Marcus XXL alsnog een duidelijke meerwaarde verkrijgt.
En jawel, we hebben wederom heerlijk gegeten...

Marco Polo

Nieuw talent...

2011-08-27T16:52:00.008+02:00

Nieuw talent ontbolstert en toont zich aan de buitenwereld...

Bij zijn thuiskomst stond heer Polo perplex, om niet te zeggen met de mond vol nieuwe tanden, toen hij bij het oplopen van de trap oog in oog kwam te staan met een nieuw kunstwerk aan de muur.
Hoe in hemelsnaam kwam dit meesterwerk aan mijn betonstenen binnenwand terecht? Waren er kabouters in huis geweest?
Na een midweek met de kleinkinderen vroeg ik me zelfs af wie dit kon gesmurfd hebben! Geen idee?? De foto aanklikken, vergroten... en eens goed speuren in de rechter benedenhoek!!
ADM... een nieuw talent is opgestaan!!

Marco Polo

Belgian Coast...

2011-08-25T10:41:00.005+02:00

Familieleden, vrienden, kennissen en volgers van Marco's blog hebben deze keer wellicht geen nood aan een verklaring voor de vierdaagse blogstilte. Heer Polo én zijn Pola hebben naar jaarlijkse gewoonte de kleinkinderen op sleeptouw genomen en vertoeven voor een midweek aan zee. Aan de Noordzee, aan de Belgische kust... en dat hebben we weeral geweten. Daar hoeft in deze verregende augustusmaand geen verdere uitleg bij mag ik veronderstellen. Daarom beperk ik mij tot een bewijs van aanwezigheid en een middel ter localisatie van de Swevers-kids 'in front of the cottage'...

Tussen de buien door konden we even buiten voor het schieten van bovenstaande foto, voor een strandwandeling, voor een gocart-tochtje op het park en voor een beklijvende sessie mini-golf. Verder waren er de spelletjes, het verjaardagsfeestje van Witse met pannekoeken en volop tijd om nog eens aan het lezen van een boek te beginnen...

En waar kon ik beter starten met deze turf, dan aan de boorden van onze eigenste Noordzee?

Oh ja, ook gezien en leuk gevonden: KRC Genk stoot door naar de poulefase in de Champions League. Dankzij een geweldige doelman en een fantastische interim-coach, die wel naar het grote geld kunnen fluiten, terwijl de ware poenpakker van dienst doodgemoedereerd in de tribune zat. Zijn uitleg slaat nog steeds op niets, net als de weersomstandigheden aan de Belgian Coast...

Marco Polo

Mosseleuhhh....

2011-08-21T15:04:00.012+02:00

De zomervakantie loopt op haar laatste benen en wij lopen mee. De weerman van dienst stond vorige week nog te hyperventileren toen hij ons in oprechte extase en met absolute zekerheid kwam vertellen dat de zomer nu toch eindelijk van start zou gaan. In een van hem gekende euforische uitbarsting vergat hij erbij te zeggen dat het om een Belgische variant van dit seizoen ging. Als het enkele dagen mooi blijft en de warme lucht geen weg meer op kan in ons micro-klimaat dan volgen kort daarop onherroepelijk de onweerachtige buien. Lang blijven die meestal niet hangen, maar qua intensiteit kunnen ze wel tellen. Dat het snel kan gaan en er zich onvoorspelbare wendingen kunnen voordoen werd nog maar eens bewezen met de dramatische ontwikkelingen op de Pukkelpopweide. Op slag gaat ons weervoorspellend orakel zich nu indekken tegen alle eventualiteiten, en nog meer....
Zijn weerpraatje liep de dag nadien over van de als-en en de eventueel-en, van de plaatselijk-en en de lokaal-en, van de mogelijks-en en de indien-en. Plots kon alles weer overal gebeuren, net als na die supergladde ijzelnacht van de voorbije winter. Toen moesten we ook wekenlang horen dat een plaatselijke ijsplek niet te vermijden was en dat gezien de koude er kans was op aanvriezend vocht, wat dan weer kon leiden tot gladheid op de wegen. Frank DB wil blijkbaar àlles voorspellen en het weer de baas blijven, maar dat is niet des mensen...

Vandaag is het warm, broeierig warm. Straks gaan we met de familie en op uitnodiging van tante Rita, mosselen eten op Sint Andries, de parochie van miserie in 't Stad. Dit mosselfeest is een jaarlijks weerkerende organisatie van
De Steenhouwer, een inloophuis voor dak- en thuislozen in de buurt.
Er bestaat kans dat het gaat onweren. Hopelijk niet te erg, want de mosselen moeten niet denken dat ze gered zijn:
wij komen zeker! De mensen van de Steenhouwer en 'ons Tante Rita' kunnen erop rekenen! We nemen regenschermen mee...

Marco Polo

Wrong place at the wrong time...

2011-08-19T19:42:00.005+02:00

Behoudens een respectvolle blijk van medeleven voor de nabestaanden van de slachtoffers kan ik over Pukkelpop 2011 niet meer zeggen dan wat er in aanhef van deze blogbijdrage staat.
De persjongens en -meisjes hebben er een vette kluif aan, maar da's dan ook hun job. Ethiek aan de kant, en schrijven maar...
Voor mij is dit het lot, het noodlot, iets wat iedereen kan overkomen en niet of nauwelijks te voorzien is.
Behalve voor een nà de feiten zwaar orakelende Hollander...

Voor de foto gaat mijn dank naar Elke & Tim die ter plekke waren en deze beklijvende prent maakten kort na de noodweerpassage. Gelukkig hebben zij het er heelhuids vanaf gebracht. Gelukkig...

Marco Polo

Dank U vriendelijk...

2011-08-18T09:50:00.014+02:00

Dat er weeral vijf dagen verlopen zijn sinds het laatste bericht gepost is op deze blog heeft zo zijn redenen. Allereerst moest heer Polo bekomen van de eerder vermelde Mazzelparty @ Stella's. Was me dat een leuke boel. Ondertussen volg ik de evolutie van Mario's afreisvoorbereiding en heb gisteren met grote vreugde vastgesteld dat het inpakken achter de rug is. Nu kan hij beginnen aan het afscheidnemen. Ooit was er iemand op het Vlaamse televisiescherm die dat op professionele wijze placht te doen.

Misschien een idee voor m'n maatje om Xavier De Baere in te huren als woordvoerder om de drukste momenten door te komen.
Hoewel,... het zou zwaar gaan wegen op de toekomst van Lucas Van den Eynde: steeds vergeleken worden met en afgewogen worden naar de prestaties van Mario Janssens, the one and only superguy from Polderstad. Neen, dat mogen we deze talentvolle Vlaamse acteur niet aandoen. Zij die minder mazzel hadden en er vorige zaterdag niet bij waren tijdens de party moeten nu maar wat geduld oefenen en rustig wachten op een levendig en overvalst afscheidsmoment van de enige echte 'van vlees en bloed'-zijnde Mario.

Zelf heeft heer Polo het Forbrydelsen-virus nu écht te pakken. De serie en haar acteurs hebben mij helemaal in hun greep. Met dat uurtje fietsen per dag kwam ik er niet, dus heb ik dinsdag uitgeroepen tot 'lamme dag' en heb mij vanuit de luie zetel in diverse non-homeosessies overgegeven aan nog 4 afleveringen. De teller staat nu op 14. Toch blijft haast geboden, want dochter Anke zit mij op de hielen en wil de reeks ook nog bekijken voor ze afreist naar Polen.
Dat wordt niet alleen stoempen, daar komt ook nachtwerk bij kijken...

En dan was er gisteren onze fietsuitstap met aansluitend een meer dan geslaagde BBQ in het Hof Van Cleuvenbergen. Gezien het grote succes van de onderneming is het voor de uitbaters moeilijk om het familiale karakter van hun zaak te bewaren. Daarom geen regelrechte tips of aanwijzingen over ligging en bereikbaarheid van het domein. Wel kan ik U de fietsknooppunten geven die wij gevolgd hebben om in de buurt van dit gastvrij huis te arriveren: 41 - 40 - 04 - 03 - 30 - 16 - 20 - 32 - 33 - 34 - 12 - 77 en dan richting 76. Om redenen van recht op privacy toon ik hier geen foto's van het gebeuren ten hogervernoemden Hove maar moet U het stellen met een blik op een stopplaats die wij 'unterwegs' aandeden.

Eerst even de aanwezige speelvogels aan de kant gefloten, en dan een ongelofelijk rustgevend beeld van een bij mooi weer zeer druk bezochte attractie. Meer kan en mag ik niet vertellen...

Bij deze wens ik U dan te verlaten en ten besluit en afronding voor deze blogbijdrage U allen als afscheidsmoment een formidabel dankuwel toe te zwaaien. Dank U vriendelijk, dames en heren. Formidabel. Na een naar ik mag hopen geneugtevol leesmoment bij deze publicatie wens ik U allen een formidabele dag toe die U, dames en heren, met vriendelijken dank van mijnentwege geheel naar eigen goeddunken en welbevinden op fantastisch formidabele wijze kunt gaan invullen. Formidabel, dames en heren.
Nogmaals dank U vriendelijk.
Dank U vriendelijk...

Marco Polo

Forbrydelsen & Mario

2011-08-13T20:17:00.008+02:00

Het zal je maar gebeuren: na 35 jaar eindelijk nog eens een volle augustusmaand in eigen land doorbrengen en daarin met veel moeite enkele uren zonneschijn bespeuren. Dan gaat een mens weer dromen van die hete zomer in 1976. Ons tweede kind moest nog geboren worden en wijzelf waren nog heel erg jong. Om mij niet helemaal te laten meeslepen in het Belgisch meteorologisch doemscenario, maar mij al evenmin te laten vangen door het te gratuite slecht weer-negationisme van Frank Deboosere heb ik de homeo nog eens van stal gehaald en ben ik tegen beter weten in aan een midsummer race begonnen.

Inspecteur Sarah Lund is de motivator van dienst. Haar eerste reeks van The Killing stuwt mij dagdagelijks door een uurtje hometrainertrappen. Heer Polo bekeek vandaag aflevering 7, en heeft er dus nog 13 te gaan alvorens de hele serie erop zal zitten. Dat wordt pompen, want zo heel veel tijd rest er mij niet meer: ik zal af en toe een dubbeltje moeten rijden... Met dank aan Soren Sveistrup die hiermee een gigantisch sterke thrillerserie realiseerde. En er bestaat al een tweede reeks. Nog straffer...??
Evenveel dank gaat uit naar Mario en zijn mama Stella, die ons vandaag uitnodigden op de Mazzelparty: Ik zen der mee weg!

Mario heeft zijn grote liefde ontdekt in Equador en gaat zich daar eens helemaal smijten. Naar eigen zeggen zal hij ons voor zo'n twee à drie jaar verlaten. Bij het thuisfront gaan de verwachtingen en bijhorende geruchten van twee weken tot enkele maanden. Wedden kan nog op MarioBet.com. Minimum inzet 5 euro, maximum 10.000 euro, en die gaan we dan samen verbrassen: heer Mario en Marco Polo op een nog nader te bepalen locatie. Een betere fifty-fifty kan ik mij nauwelijks voorstellen!!

Marco Polo

Ik ben op weg naar mijn kasteel...

2011-08-12T21:26:00.014+02:00

Voor wie zich mocht afvragen waaraan heer Polo de voorbije dagen zijn tijd besteed heeft kan ik allicht één tip van de sluier lichten. In gezelschap van hun twee kleinzonen hebben Polo & Pola samen met 'ons klein' een bezoek gebracht aan een echt ridderslot in Nederland.

Deze keer liepen zowel jonkvrouw Anke als de weledelgeboren jonkheren Witse & Wout de bezoekersroute in aangepaste kledij.
In een ver verleden, toen zij zo groot was als Witse nu, is de jonkvrouwe, samen met broer en zus én in gezelschap van haar ouders ook al eens op visite geweest in dit prachtige kasteel. Toen waren we er met Nederlandse vrienden heen gereden met de auto. Nu was er een kort boottochtje dat aan het bezoek vooraf ging: een voetveer bracht ons vanuit de historische haven van Woudrichem naar het tegenoverliggend schiereiland tussen Maas en Waal.
Het land waar Boudewijn de Groot zo lyrisch over deed in het gelijknamige lied, en waarvoor hij in 1967 een gouden plaat ontving. Deze trofee werd hem uitgereikt op Slot Loevestein...
het kasteel dat wij gisteren bezochten.

Het was een prachtige dag met voor deze herfstige zomerperiode perfect getimede opklaringen. Een toffe rondgang, een knap verhaal bij het vertelpunt op zolder, een terrasje met een Duvel en een veerman die weet hoe hij met het jonge volkje om moet gaan.

Als daarenboven het verkeer nog wat meewil en de files bij Breda en op de Antwerpse ring zich tot een minmum beperken...
Moe, maar zeer voldaan lag de voltallige crew gisteravond dan ook behoorlijk vroeg in bed en onder de wol en was het Anke in hoogsteigen persoon die zonder veel moeite vanochtend de wedstrijd 'wie het langst kan slapen' gewonnen heeft.
Zo'n jonkvrouwe verdient een mooi kasteel!
En een sjieke nieuwe auto...

Marco Polo

Voorbeelden trekken....

2011-08-08T16:09:00.010+02:00

"De politie heeft vrijdag tijdens een match van Royal Sporting Club Anderlecht (RSCA) 52 voetbalsupporters een pv gegeven omdat ze in de buurt van het Constant Vanden Stock stadion wildplasten. Ze kregen een boete van 40 euro. Dat meldt de woordvoerder van de Brusselse politie zone Zuid."

Daar mogen wij niet dicht noch vér van schieten, en al evenmin mag dit ons met verbazing noch verstomming slaan.
De lezers en dito-essen van deze blog zullen zich herinneren dat heer Polo alhier ooit melding maakte van een wildplas-actie waarbij spelers van RSCA de hoofdrol opeisten. Roland Juhasz, Matias Suarez en Nemanja Rnic vonden het ter gelegenheid van een Europese wedstrijd nodig om tijdens een training hun patatten af te gieten in de tribunes van Athletic Bilbao. Van een boete was er toen echter geen sprake. Dat zal te zwaar gewogen hebben op het maandbudget van deze voetballende gastarbeiders. Bovendien wordt deze paljassen, om mij verdacht onduidelijke redenen, ook steeds de hand boven het hoofd gehouden door Roger Vanden Stock en zijn hofnar Van Holsbeek.
Natuurlijk heeft vader Constant zich weer omgedraaid in zijn graf.
Nu ligt hij terug op zijn goeie kant.

Marco Polo

Dan maar over een andere boeg...

2011-08-07T18:18:00.014+02:00

Suske, Wiske, Sidonie, Lambik en een frisse slok Duvel hebben hun uitwerking niet gemist en mij na een dagenlange lingeriehype op een nieuw inspiratiespoor gezet.
Bij het doorlopen van de Zone 03-site klikte ik vanmiddag door naar hun agenda. Op zoek naar iets wat de moeite van een kleine uitstap waard was viel mijn oog in de map van 07.08.2011 op de aankondiging van een tentoonstelling in de Koningin Fabiolazaal. Het KMSKA is wegens verbouwingswerken gesloten tot 2017. Om de band met de kunstliefhebbers toch enigzins aan te houden stelt men een beperkte, maar zeer uitgelezen selectie van de museumcollectie tentoon op diverse locaties. Beter dit dan helemaal niets, zegt Heer Polo en dus...
Momenteel hangen er in de Jezusstraat nr 28, want daar bevindt zich de Fabiolazaal, 55 werken uit de 19de en 20ste eeuw onder de hoofding De Modernen. Wie in de buurt is moet zeker eens gaan kijken. Voor een zeer democratische prijs krijgt U zonder oeverloos museumzwerven een leuke presentatie van een knappe bloemlezing meesterwerken en bovenop een mooi verzorgde bezoekersgids. De tentoonstelling loopt nog tot 8 januari. Drie weken later heropent het interim-museum met een geheel nieuwe selectie. Heer Polo gaat dan zeker weer een kijkje nemen. Ondertussen zijn er nog belangrijke werken uit het KMSKA te zien in het MAS, de Antwerpse kathedraal en in het stedelijk museum van Lier. Voor elk wat wils. Het moet niet altijd lingerie zijn.
Hoewel...

Marco Polo

Back to back century...

2011-08-06T19:42:00.005+02:00

Na de 102 pageviews op donderdag kwamen er gisteren opnieuw 104 bezoeken bij op de teller. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de onderwerpen en de honger daarnaar bij mijn publiek. Dientengevolge moet ik mijn belofte nakomen en daarom ben ik op bezoek geweest bij de Florida Honeydrippers. Net als de Bikini Basketball League waarin zij zullen aantreden is hun team zelf ook nog in opbouw. Dit neemt echter niet weg dat er al goed getraind wordt. Na een donderdagse oefensessie mocht is de speelsters even opzoeken in de kleedkamer. De fotograaf van dienst was er, net als heer Polo zelf, maar al te graag bij toen bleek dat de dames in kwestie bereid waren om in een weinig verhullende line-up te poseren voor een wel zeer originele ploegfoto...

En dan moet U weten dat dit de reservespeelsters zijn.
De 'starting five' waren druk in de weer met een fotoshoot voor PlayboyMagazine. Da's helemaal iets anders dan de serie 'boekskes' waarmee heer Polo zijn eigen zichzelve dezer dagen onledig houdt. Tussen een reeks huiselijke klusjes en voor het slapen gaan vind ik vrijwel dagelijks de tijd om de jubileumserie van Suske en Wiske ter hand te nemen. Nadat ik met Het Eiland Amoras, het echte nummer één uit de lange reeks, de spits heb afgebeten moest vandaag deel twee eraan geloven.

In combinatie met een vaderlijke Duvel is dat een ideaal recept om enigzins af te kicken van de passionele lingeriedrang waaraan ik de laatste dagen ten prooi ben gevallen. Ik kijk al uit naar nummer drie, net als naar de uitslag van Zulte-OHL en de volgende training van de Honeydrippers...

Marco Polo

Aandacht voor nòg meer lingerie-sport...

2011-08-05T12:00:00.014+02:00

Het moet zijn dat in deze komkommerrijke periode mijn dierbare lezers en lezeressen beduidend meer aandacht hebben voor sommige 'dingen' dan voor andere. Toen ik het in de vorige publicatie had over een aangenaam ogend alternatief voor de op handen zijnde NBA-lockout bleek dat hier en daar voor het nodige belgerinkel te zorgen. Velen schoten wakker uit hun zomerslaap en kwamen een kijkje nemen op Marco Polo's blog. Wellicht had ik een gevoelige snaar geraakt of toch de nagel op de kop geklopt, maar volgens de leesstatistiek waren er gisteren 102 'kijkers' op mijn webadres gepasseerd. 'Meer dan 100...'
Heer Polo mag dan wel bij regelmaat vernemen dat hij 100 heeft en dientengevolge beter wat zou inbinden, maar méér dan 100 lezers/-essen in een etmaal op de blog verwelkomen gebeurt hier niet zo dikwijls. Mag dat gevierd worden? Zet ik vanavond een glaasje bubbels op tafel als aperitief? Wie langskomt kan er mee van genieten. Maar eerst roept mij de taak en de opdracht om U, mijn hooggewaardeerde toehoorders, verder op de al even eerbaar als eenzame hoogte te houden van wat er zich in de sportieve niche van de lingeriewereld afspeelt.

The Beauties, The Glam', The Divas en The Starlets zijn de vier teams die in de buurt van LA de leeggekomen basketbal-zaaltjes gaan inpalmen. Het zou U en mij, Ons in dit geval, te ver leiden mocht ik hier alle beschikbare prenten publiceren betreffende deze meer dan aantrekkelijke competitievariant van de WNBA. Ik houd het bij deze ene aan Uw linkerzijde: vlotte drive op rechts, goed in balans en met de ogen gericht op wat er zich voor haar afspeelt op het terrein getuigend van een flinke dosis 'awareness'. De self-awareness nemen we er maar al te graag bij. Wie meer wil weten over deze dames en hun sportieve ambities kan terecht op de website van de LBL - Lingerie Basketball League- en binnenkort ook op de 'under construction' en dus nu nog in de steigers staande site van de BBL -Bikini Basketball League.

De eerlijkheid gebiedt mij U te melden dat deze oogstrelende dames niet de eerste en ook niet de enige zijn die middels welgevormdheid en sportieve prestatie een dubbelaanval plegen op ons herenappetijt. In een gematigd ver verleden, ter gelegenheid van een E- of was het WK-voetbal, voerde ik hier een voetbalploegje op dat toen ook behoorlijk hoog in de aandachtscijfers scoorde...

Zonder enige moeite belandde ik daarna al googelend ook in de wereld van het American Football. Hier worden de gestroomlijnde quarterback, running backs en wide receivers met graagte vervangen door nog meer elegantie uitstralende vrouwelijke varianten. Ook zij kunnen rekenen op de nodige aandacht, en zijn daar blijkbaar heel 'trots' op...

Terecht overigens, want bij nader inzien en tijdens het geduldig doorscrollen van de afbeeldingsresultaten kwam ik bij onderstaande promotieprent uit. Het gaat hier wel degelijk om de sporttape die de dames dragen en die hun kwetsbare enkels moeten beschermen en ondersteunen tijdens de meest viriele momenten van het spelgebeuren, maar toch...

Wie er niet genoeg van kan krijgen verwijs ik naar een volgende publicatie. Ikzelf kijk uit naar andere sporten en probeer om links of rechts een blik te werpen in de kleedkamers.
Als de aandachtscijfers weer zo hoog liggen als vorige keer brei ik er zeker een vervolg aan. Breien?
Gezien de huidige sterk wisselende meteorologische omstandigheden kan een truitje van pas komen bij een avondlijk terrasbezoek. Een heel klein truitje dan, voor deze dames...

Marco Polo

NBA-alternatief...

2011-08-03T17:55:00.003+02:00

We zijn in de helft, en wie mij een beetje kent weet dat het glas dan nog steeds halfvol is! Meer dan halfvol zou ik zeggen, want met een paar héél zonnige dagen zijn de weergoden bij aanvang van de tweede speelhelft goed uit de kleedkamer gekomen. Beter dan die van Standard en van Genk, hoewel die laatste voor hun supporters natuurlijk alles goedmaken door zich te plaatsen voor de volgende Europese ronde. Mijn aandacht werd vandaag gewekt door een bericht over de staking in de Amerikaanse basketbalwereld: de NBA lockout. Jammer zou U kunnen denken, maar de Californische sportentourage heeft er al iets op gevonden.

Als alternatief voor de NBA-sterren loopt er op dit moment al een lingerie-competitie voor welgevormde dames in en om LA en vlak in de buurt zou een gelijkaardige organisatie op poten gezet zijn met de alom geprezen 'bikini'in het logo en op het terrein...

Het ziet er alleszins goed uit en de dames lijken het echt te menen en er evenzo voor te gaan. Why not?!

Marco Polo

Summer 2011: Halfway to go...

2011-08-02T10:37:00.016+02:00

Net als diegenen onder jullie die van een schools zomerverlof kunnen genieten is Heer Polo ondertussen over de helft van zijn laatste grote vakantie. En evenals bij vorige gelegenheden vliegt de tijd en volgen de dagen en de bijhorende bezigheden elkaar in snel tempo op. Deze keer echter speelt dat niet zo'n rol en mag hij vliegen, want na 31 augustus wordt het voor mij terug 1 juli.
En dan wel voor altijd...
Tijdens het voorbije GameTime-kamp leek ik zowat afgesloten van de buitenwereld en drong het komkommernieuws slechts mondjesmaat door op het sportdomein in Tongerlo. Uitzondering daarop waren uiteraard de drieste en mensonwaardige aanslagen in Utoja en Oslo. Noorwegen, nog zo'n superontwikkelde modelstaat die geen blijf weet met alle rechten die aan zijn burgers zijn toegekend en dientengevolge een massamoord wil gaan bestraffen met maximaal 21 jaar cel. Maar zelfs dit hemeltergend item kwam slechts heel af en toe ter sprake tijdens de uitloop-babbels na de maaltijden. We hadden het vooral over trainings-
modaliteiten, organisatie, capaciteiten van spelers en speelsters en de mogelijke bijsturingen bij dat alles en dus van de wereld weinig tot helemaal géén nieuws. Nadat de campers vrijdag-
namiddag huiswaarts zijn getrokken staat er voor de coaches naar goede gewoonte nog een afsluitend etentje op het programma. Deze keer trokken we naar 't Contrast, een eetcafé in Westerlo.
Nog niet te warm, eerder fris, maar toch gezellig tafelen op het terras. En kijk wie Uw Dienaar als gezelschap kreeg bij het verorberen van zijn varkenshaasje met mosterdsaus....

Tot grote hilariteit van de vele gasten op het terras besloot ik dan maar de sla eerlijk te verdelen met deze verloren gevlogen valkparkiet. Meer dan tam én getuigend van een goede smaak bleef de vogel trouw aan mijn zijde, op mijn hoofd of schouders en aten we samen flink ons bordje leeg. 't Is weer eens iets anders om bij een volgende bijeenkomst te vertellen...

Terug in Hoboken kwam ik dan te weten dat er een Antwerpse familie 100 miljoen betaalde aan de fiscus om uit de handen van het gerecht te blijven, dat Telenet nog enkele tienduizenden gekken zoekt die willen betalen om middelmatig Belgisch voetbal te bekijken via de kabel, dat GT Teugels ook terug is van weggeweest naar Frankrijk en dat een stelletje dronken fils à papa's zaterdagnacht de geparkeerde auto van Anke finaal in de prak hebben gereden. Leuk is anders, maar gelukkig lag zijzelf op dat moment veilig in bed en blijft het bij weliswaar zeer zware stoffelijke schade: total loss, totaal verlies, perte totale...
Om dat alles te verwerken draai ik tijdens het bloggen Neil Young Unplugged 1993. Keuze genoeg om deze bijdrage af te ronden: Like a Hurricane, Helpless, Transformer Man, ...
En we zijn nog maar in de helft.

Marco Polo

GameTime Basketbal 2011

2011-07-30T12:29:00.010+02:00

Heer Polo heeft 'het' ondanks een moeilijke start en enkele hoogstpersoonlijke twijfels onderweg toch overleefd. Mijn sinds enkele jaren opgebouwde 'meer-dan-relaxte' levensstijl en daaraan gekoppeld een onvoorstelbaar ingeschaald halftime uurrooster hebben ervoor gezorgd dat ik eigenlijk niet meer weet wat het betekent om een weeklang uit uw pijp te moeten/mogen komen. Tijdens de voorbije dagen kreeg ik daartoe echter nog eens zeer uitgebreid de kans. Zoals de trouwe lezers en dito lezeressen van deze blog wel weten ging ondergetekende nog een keer zijn beste beentje voorzetten op een GameTime Basketbalkamp onder leiding van zoon Bram.

Blijkbaar was er zo'n half jaar geleden toch wat overmoed mee gemoeid toen ik de wens kenbaar maakte om nog eens op een basketbalterrein te staan en het jonge volkje van 's morgens vroeg tot 's avonds laat te onderhouden met en te begeleiden in hun favoriete sport van het botsende balleke en de ring met een net eraan. Ik had mij geen of te weinig vragen gesteld bij de haalbaarheid van deze onderneming en werd al vrij snel geconfronteerd met een realiteit die mijn ondertussen opgelopen beperkingen op onomstotelijke wijze aan het licht bracht.
Waar ik vroeger pas tegen het einde van een kamp, of soms zelfs na thuiskomst, de vermoeidheid voelde en aan rusten toe was stak dit kenmerk van aftakeling deze keer al veel eerder de kop op.
Het ritme van een GameTime Basketbalkamp ligt hoog, de intensiteit is van hetzelfde allooi en een werkdag telt zes keer vele uren. Om het met een quote uit Sacred Hoops te zeggen:
"It's not the same to talk of bulls as to be in the bullring."
Voor een ouwe krijger met nogal wat door de jaren heen opgebouwde fysieke beperkingen is dit voorwaar geen verwaarloosbaar gegeven, en toch... Met een grote dosis empathisch vermogen van de collega-coaches en het aanstekelijk werkende enthousiasme van spelers en speelsters kwam het basketvlammetje weer tot leven. Op het einde van de week stond er tijdens de slotspeech van Bram voor ouders en deelnemers dan ook een gelukkige Polo in de coaching line-up.
Moe maar gelukkig, zoals men zegt, en ook heel fier op de geslaagde samenwerking met de jonge opvolgers.
"The power of we is stronger than the power of me."
Nog maar eens Phil Jackson geciteerd...

Marco Polo

J'suis de retour...

2011-07-22T11:48:00.005+02:00

Gisteren hebben Polo & Pola, veel sneller dan wat heel lang hun gewoonte is geweest, een einde gemaakt aan de jaarlijkse kampeervakantie. In een niet zo ver verleden trokken we er meestal voor zo'n vier weken op uit om ons katoenen buitenverblijf her en der neer te poten en de mediterrane contreien van Europa te verkennen. Deze keer zag het er echter anders uit, en geprangd tussen een niet te missen zestigste verjaardagsfeest van mijn goede vriend Eli én een lang verwacht heroptreden als coach op de GameTimeCamps van zoon Bram restten er mij slechts twee schamele weken om mijn tent nog eens op te zetten in het Zuiden. De weergoden, of zijn het dit jaar duivels(?), hebben ervoor gezorgd dat die kortere periode geen al te zware domper op de vakantiële planning heeft gezet.
Waar men ook ging langs Vlaamse of Europese wegen... kwam men zelden Maria, maar steeds weer regen tegen. Uw schrijvende dienaar pleegde op een zonnige dag toch nog een uitstap naar Aix-en-Provence om aldaar in de voetsporen van Cezanne een rondje te lopen door een al bij al armtierig ogende stad...

De koperen wandelwegmarkeringen, die er dan wél mooi bij lagen, lokten mij ertoe m'n beste beentje voor te zetten. Het daarbijhorende voetexemplaar is wel niet het elegantste noch het mooist-ogende, het is wel het beste wat ik in voorraad heb. De linker is helemaal het aanschouwen niet waard. Eens deze uitstap achter de rug en de hogervermelde stortregens getrotseerd viel de beslissing om donderdagochtend de terugreis aan te vatten en eventueel een tussenstop te maken op de route naar het noorden. Beaune, Macon en Dijon behoorden tot de mogelijkheden, maar toen het ook daar tijdens onze doortocht pijpestelen, honden, katten én oude wijven regende beslisten we om maar in één trek huiswaarts te rijden. Om het geheel toch enigzins positief af te ronden trakteerden we onszelf op mosselen & frieten à volonté in het baanrestaurant van Wanlin. Er zijn slechter dingen om een terugkeer naar dit nog steeds regeringsloos apenland te vieren, zelfs op een 'nationale' feest(?)dag...

En over een terugkeer gesproken: ook het ruimteveer Atlantis is gisteren weer op aarde geland na zijn 33ste en allerlaatste vlucht. Daarmee komt er na 30 jaar een einde aan het tijdperk van de spaceshuttles. Een lang verhaal met up's en down's: het leven zoals het leven is. Om het regenseizoen van antwoord te dienen heb ik mij tijdens deze blogschrijverij voorzien van enkele Best Of's... The Rolling Stones & Dire Straits. Daar kan geen schijtweer tegenop !!!

Marco Polo

Weer of geen weer...

2011-07-19T20:54:00.013+02:00

Na een zonnige én warme maandag kregen we vanmorgen opnieuw een behoorlijke portie regen over ons en onze campingplaats.
Dan maar een hele voormiddag in de tent blijven. Meer zelfs: in de slaapzak en bijslapen, er zat niet veel anders op. Of toch??
Tussen twee vlagen door even naar buiten met de camera...

Na de middag brak de zon terug door en verdwenen de wolken.
Voor morgen belooft méteo France al weer het gewone Provencaalse zomerweer en plukken wij hier onze laatste vakantiedag mét zon.
Donderdag inpakken en terug naar huis, want in Belgikistan verwacht men mij op GameTime Basketbalkamp #2.
Weer of geen weer, Marco gaat weer even training geven...

Marco Polo

Herfst in de 'Bouches du Rhône'...

2011-07-17T17:18:00.003+02:00

Polo heeft het spek aan zijn been en de 6 op de teller. Net als vele van mijn vrienden en vriendinnen maak ik de overstap naar tram 6. Een mens kan zijn verkrampte best blijven doen, maar de tijd tegenhouden en het tikken van de klok doen stoppen kan niet zonder nefaste én verdragendende gevolgen. Daarom heb ik er mij al vele jaren bij neergelegd, en zeker nu er aan die 60 ook behoorlijk wat kortingen, gratis tickets en andere materiële voordelen vasthangen laat ik de geschiedenis haar gang maar gaan en snijd met vreugde en vooral veel optimisme het zevende part van mijn levenstaart aan.

Voor het weer was ik niet naar hier moeten komen om te verjaren: grijze lucht, bij regelmaat een flinke regenbui en temperaturen die aan een Belgische herfst doen denken. Morgen is er beterschap en schijnt de zon weer. "Zo gaat dat in het leven" schreef de zestigjarige, krabde zich in de spaarzaam overgebleven hoofdharen en schonk zich nog een glaasje rood in. Ondanks al die Hollanders op de camping toch geen Spa 'rood', maar echte vin rouge...

Marco Polo

'k Zen der vandeur...

2011-07-15T18:33:00.016+02:00

Het is weer even stil geweest op deze plek en dat lag niet aan het weer. Naar ik begrepen heb zijn nogal wat mensen in de Lage Landen niet zo tevreden met de zomerstatus, of wat daarvoor moet doorgaan dezer dagen. Zelf kan ik er niet over oordelen omdat ik mij in meer zuidelijke regionen ophoud. Nadat we zondag ll. de zestigste verjaardag van Eli op meer dan voortreffelijke wijze gevierd hebben zijn we begin deze week richting Zuid-Frankrijk vertrokken. Zonder exact doel voor ogen, maar wel met de intentie om het hele lichaam nog eens aan de zonnestralen bloot te stellen zijn we maandagavond al gearriveerd in Le Puy Ste Réparade, op de departementele grens tussen Vaucluse en Bouches-du-Rhône. La Pola had enkele blote poepen-campings aangestipt op de kaart, en daar was Messidor er één van.
We hebben het erop gewaagd om standplaats 13 te nemen en hebben daar op 13 juli al meteen een superstortbui overheen gekregen: om 13.13 u regende het pijpestelen...
In het zuiden weten ze echter van aanpakken, en geen 24 uur later stond er een stralende zon aan de nationale feestdaghemel. Er was nog heel wat wind bij, maar die zorgde er mistralsgewijs voor dat we van de wolken bevrijd werden en er voor de komende dagen een stralende hemel staat aangekondigd. Hoewel er stilaan wat meer gasten de receptie passeren en hun tent, caravan of camping-car komen opstellen is er van felle drukte nog absoluut geen sprake. Rust en kalmte alom. Geen drukte aan het sanitair, geen lange wachtrijen voor het ochtendbrood, zelfs in het zwembad is er nog ruimte zat om de dagelijkse lengtes te zwemmen. En lezen, lezen, lezen...
Wat wil een mens nog meer? Bij tijd en wijle een uitstapje in de buurt en hier en daar wat foto's schieten is aan ons dan wel besteed.

Moderne glaswerkkunst in de middeleeuwse abdijkerk van Silvacane...

De blaffeturen in La Rocque d'Anthéron...

Een wel heel gammel achterpoortje in Ansouis...

...of een vergezicht over Cucuron?

Het zijn ook hier de kleine dingen die het hem doen. Geen groot nieuws en geen spektakel, en toch leven als God in Frankrijk...

Het enige wat ik aan meldenswaardig nieuws heb opgevangen via het wereldwijde web hoort bij deze foto.
Op de groene zoden van een stadspark in New York City werd Heidi Klum gespot tijdens een yoga-les. Geef toe: la Klum ziet er weer helemaal Zen en gelukkig uit.
Ik Zen dus niet alléén goe bezig...

Marco Polo

Ook eens doen...

2011-07-08T09:42:00.010+02:00

Ik ben er tijdens deze eerste vakantieweek al meermaals op uit getrokken met de fiets. Soms zomaar wat rijden, soms met een doel. Een van die doelen was het openluchtmuseum in het Middelheimpark. In lang vervlogen tijden placht ik daar met tussenpozen mijn ochtendlijke joggingrondjes te lopen, en later werd het een ankerpunt bij uitstappen als vrienden op bezoek waren en een cultureel getinte frisse neus wilden halen. Op die manier is de verzameling Middelheimbeelden mij welbekend geworden en mag er af en toe eens iets nieuws bij komen. Welnu, Middelheim-conservator Menno Meeuwis heeft mij op mijn wenken bediend door de Oostenrijker Erwin Wurm uit te nodigen om een solo-tentoonstelling op te zetten in het Wilrijkse kunstenpark.

Zijn werken brengen behoorlijk wat kleur in de anders eerder monochromotone parkverzameling en ook de humoristische toets in zijn werk steekt sterk af tegen de rest van het veelal ernstiger werk.
En dan heb ik het nog niet over zijn samenwerking met Walter Van Beirendonck die in het kader van deze expositie bij tijd en wijle een performance verzorgt op de kunstweide in front of the castle.
Die heb ik namelijk gemist, en bij de volgende gelegenheid zal ik er ook niet zijn wegens in het buitenland vertoevend, dus...
Maar terug naar de heer Wurm: kijkt U even mee naar enkele van zijn opstellingen en neem er daarbij nota van dat heer Polo het echt de moeite vond. Hierin zag ik meteen het beeld van Suske &/of Wiske...

En hier moest ik aan mijn opleiding in 't Sportkot denken:
voorwaarts buigen en rekken, aandringen en strekken...

En deze dan...??

Of samen met die andere knappe madame kijken naar een kleurrijke XXL sweater op het gras...

Het is weer de moeite in het Middelheimpark, en wie zin en tijd van wachten heeft kan het geheel combineren met de 30ste editie van Jazz Middelheim. Te voet, op de fiets of met de auto: misschien moest U het ook maar eens doen...

Marco Polo

Ik Zen goe bezig...

2011-07-07T11:21:00.009+02:00

Swift Eagle heeft het gehaald.
Nadat ik in een vorige blog de kandidaten om mijn leeshonger te stillen op een rijtje had gezet bleek de keuze helemaal niet zo moeilijk. Om eerlijk te zijn was er zelfs geen sprake van keuze. Ik nam het bovenop liggende Sacred Hoops van het stapeltje boeken, bladerde even losweg door de soepel in de hand liggende first paperback edition uit 1995, pikte er een paar hoofdingen en losse zinnen uit en was vertrokken. Na enkele pagina's kwam al het gevoel dat ik er helemaal klaar voor was. Af en toe komt er een woordenboek aan te pas om niets te missen van de diepere achtergrond uit het coachingverhaal van Phil Bones Jackson, maar voor de rest is het in een meer dan verstaanbaar 'basketbal'Amerikaans geschreven waarmee uw schrijvende dienaar weinig problemen heeft. Dit leerrijk boek over de opbouw van een heel aparte coachingfilosofie valt mij op een ideaal moment in de schoot.
Ik had er al wel van gehoord, maar opnieuw was het die dekselse Bramminator die ook nu weer quasi achteloos een boek achterliet op mijn bureautafel. "Het is misschien wel iets voor jou, om tijdens de vakantie te lezen. Ik neem het daarna wel weer mee..." En weg was hij, terug naar Amsterdam. Merci zoon, weer een schot in de roos. Nadat je mij ooit WOODEN cadeau deed, met de opmerking dat ik mezelf er wellicht in zou terugvinden (wat dan ook gebeurd is!) en vorig jaar het basketvlammetje weer aanwakkerde met The Book of Basketball (waar ik nog steeds heel veel plezier aan beleef) beschouw ik dit ten derde male als een subtiele poging om mij weer op de basketballrails te krijgen. Misschien is de Zen-benadering van coach Jackson wel net datgene wat ik op dit keerpunt in mijn leven nodig heb. Stoppen met werken, het pensioenleven instappen en tijd maken om eens rustig te overschouwen hoe we daar mee om zullen gaan. Moet er nu niets meer, of mag het net nu weer gaan gebeuren? Ik ben er nog niet helemaal uit. Ik ben dan ook nog maar halfweg in het boek. Er volgen zeker nog heel wat stappen die verweven zitten in de resterende 120 bladzijden. Daar kijk ik naar uit en probeer zoveel mogelijk inspiratie op te doen uit de verhalen van Swift Eagle, de Lakota-naam van coach Jackson, die na het afgelopen seizoen 2010-2011 zijn retirement aankondigde.
Kijk eens aan: heer Polo gaat samen met Phil Jackson op pensioen.
Ik Zen goe bezig...

Marco Polo

Goed begonnen...

2011-07-04T11:35:00.008+02:00

Et voilà, de zomervakantie is nog maar net begonnen of we knopen al terug aan met het super-mediterrane weer dat we kennen van de voorbije maanden april en mei. Als dat geen goeie start is?! En dat is lang niet alles. Om de naweeën van het fAute feest met de juiste mensen uit m'n lijf te werken heb ik de kwast en de verfpot ter hand genomen en mij en mezelf aan het schilderen gezet. Neen, er is geen tweede Van Gogh op komst en nog minder een nieuwe Rubens. De enige echte Wim Coppieters hoeft zich absoluut geen zorgen te maken en kan zich al evenmin verheugen op het eventuele opstaan van een opvolger. Neen, heer Polo heeft een verse laag gezet op het buitenschrijnwerk. Deuren en ramen staan er weer mooi zwart bij te wezen, want dat is de kleur die in het blik zat.

Met de verschillende lichtinvallen en opnameposities mag er dan al heel wat variatie in tinten en saturatie van het zwart op de foto's zitten, het komt allemaal uit dezelfde pot en kleurt het houtwerk 't allenkant ebbenhout-zwart.
.....
Toen ik dit getikt had kleurde het bij mijn pc horende beeldscherm plots zwart, gaf nog even aan dat er multipele bedreigingen waren... en dan gaf de computer de geest. Niet meer op te starten: niet gewoon, geen veilige modus, ook niet nadat ik er een rustig klapke mee had gedaan. Over & out...? Morgen loop ik langs bij de computerdokter.
Er staan nog een paar dingen op de harde schijf die bruikbaar zijn.
Als die mijnheer of zijn helpers dat nog even kunnen recupereren zou ik het prima vinden. Verder trek ik m'n plan wel met de laptop. Of zou die e-mailstoring er voor iets tussen zitten? Sinds vanochtend geen elektronische post meer via Outlook, en ook niet via de website van Mobistar. Ook maar checken morgen. Kan ik meteen testen of ze bij de helpdesk de afspraken van het nieuwe "Neem 's op"-charter kunnen nakomen. Twee en een halve minuut lijkt me scherp...

Verder niks dan goeie dingen vandaag: peekesstoemp met spekskes, misschien niet echt zomers maar wel heel lekker, een leuke fietstocht rond Antwerpen stad ( 42 - 43 - 03 - 04 - 56 - 57 - 59... en naar huis), tussen 04 en 56 een Duvel op het terras van het Felixpakhuis en een speciale mededeling voor Geert T., mijn fiets- én Duvelmakker van Pito: mijn vehikel kraakt niet meer.
Van goed nieuws gesproken, toch ??!
Een spuitje olie heeft wellicht wonderen gedaan.
Tenslotte wil ik Obama en de rest van de USA bedanken voor hun festiviteiten ter gelegenheid van mijn (bijna) geslaagde start. Deze vierde juli ga ik weeral aankruisen in mijn dagboek en opslaan als "goed begonnen is toch maar half gewonnen"...

Marco Polo

Goed fout...

2011-07-02T16:08:00.010+02:00

Om het schooljaar af te sluiten was door het Pito-feestcomité deze keer gekozen voor een Foute Party. Of het de bedoeling was dat de catering ook die kant uitging weet ik niet, maar het had er volgens enkele collega's alle schijn van. De muziek was voor de meesten dan weer prima 'fout', terwijl die naar mijn oordeel heel alledaags en bekend in de oren klonk. Zoals U weet heeft Heer Polo al aardig wat jaren op de teller staan en vele songs deden bij mij het jeugdsentiment behoorlijk opborrelen, maar fout vond ik het niet. Je kan er wel gek van worden, maar Gek zijn is gezond volgens Stef Bos.
En niet alleen volgens de heer Bos...
Al dansend ging het van een pittige rock 'n roll, over een lekkere slow tot een stevige quickstep. En voor elke dans was er wel een partner die mij wist te vinden. Het werd een prachtige avond met veel schoon volk. Her en der was men diep in de kasten gedoken om toch maar de gepaste foute outfit op te duiken en ermee te paraderen op het feest.

En dat alles onder toezicht van de alom tegenwoordige Marcus XXL. Juist omdat er zoveel fout was stond hij erbij, keek ernaar en zag dat het goed was. Goed fout !!

Marco Polo

Tsjonge, jonge... Tsonga !!!

2011-06-29T14:59:00.019+02:00

Op een van die klassieke einde schooljaarsdagen na de laatste deliberaties, tussen BBQ en proclamatie, trekken Vansevenant en Vargas op lullige wijze de aandacht van de binnenlandse sportpers naar zich toe. De ene loopt zich net als zovele andere (ex-)renners vast in het anti-dopingweb, wil of kan niet anders dan ontkennen en mét hem een heel verbaasde en compleet uit de lucht vallende ploegleider,Marc Sergeant. Ze weten zelf blijkbaar niet meer in welke tak van 'sport' zij beland zijn...
Enkele uren later verschijnen bovendien de foto's van een (te) breed lachende Gilbert met een klassiek drug- & doping- maskerend kapsel, 'pas geverfd' à la Frank Vandenbroucke. Toeval of niet? Met de drugrazzia's op de Franse wegen naar de Tourstart ruikt het weer heel erg naar Festina...

Op nationaal voetbalvlak dan weer kan je blijkbaar niet meer aandacht trekken dan simpelweg een overgang te maken tussen twee van de drie topclubs(sic) hier te lande, in dit geval Brugge en Anderlecht. Dat is dan ook wat die lepe Venezolaanse Ronnie gedaan heeft, heel het vaderlandse en op zijn honger zittende voetbaljournaille in zijn slipstream meezuigend.
Blij met zoveel 'nieuws', en hij met de aandacht.

Als bij toeval zapte ik net voor m'n vertrek naar 'weeral' de laatste proclamatie even langs BBC1 en zag op Wimbledon Jo-Wilfried Tsonga serveren voor matchwinst tegen Federer. Alleen de laatste minuut gezien, maar wat een atleet en wat een killer. De huidige nummer 3 op de ATP-ranking met een droge 40-0 om de oren slaan en de wedstrijd alsnog winnend afsluiten na een 0-2 achterstand in de sets. Je moet het maar doen! Het mag duidelijk zijn dat de Fransman blij was met zijn overwinning. Onderzoek zal uitwijzen of het om zijn eigen haarkleur gaat op deze foto. De verliezer van zijn kant verwerkte de nederlaag op waardige wijze en was zo hoffelijk de winnaar op te wachten om samen onder een stormachtig applaus het heilige gras van Wimbledon te verlaten. Grote klasse!

Verder strijden Phil Jackson's Sacred Hoops, Rudy Soetewey's (Hercule Poirotprijswinnaar 2011) Getuigen, Jan Wauters' tweede herinnerings-CD+Boek Dag Jan 2, de nieuwste Knack en diverse sudolu's om mijn aandacht. Ik weet zeker wat gedaan de komende dagen, en dan heb ik het nog niet over de op stapel staande schilderwerken.
Tsjonge, jonge...

Marco Polo

Warm en koud geblazen...

2011-06-28T13:39:00.012+02:00

Tijdens het voorbije weekend heb ik m'n eerste stappen gezet in het Museum Aan de Stroom. In zeer goed gezelschap moest de hele MAS-boulevard er gratis en voor niets aan geloven.
Twee keer zelfs: héén en weer, van onder naar boven en terug naar beneden. Een van verdieping tot verdieping tien keer schitterender wordend maar steeds even golvend uitzicht over Antwerpen en de Schelde, de stad en de stroom die de initiatief- nemers en ontwerpers van het project hebben geïnspireerd. Hoewel we net op die bewuste zomerse zaterdag een periode van herfstig najaarsweer over ons heen kregen stegen Polo & Pola samen met Simon en Marianne naar het dakterras om aldaar een frisse neus te halen. De tentoonstellingszalen hebben we deze keer gelaten voor wat ze zijn. Die verkennen we zelf eerst eens grondig alvorens we er nietsvermoedende gasten mee naartoe nemen.

In hetzelfde weekend deden we met onze Sliedrechtse vrienden ook de Hobokense Polder aan voor een natuurwandeling.
Het frisse paddenexemplaar links op onderstaande foto riep ons toen een heel enthousiast "Tot weerziens!!" bij het verlaten van het Polderbos. Eén van zijn maatjes had het gisteravond veel moeilijker, want was op vlucht voor de loden hitte gesneuveld aan de rand van onze oprit.

Leven en dood... niet in den ast deze keer, maar in de Polder! Een Polder die zich opmaakt voor een flinke afkoeling na twee dagen van 30 tot 35 graden Celsius. Als inleiding kregen we vanochtend al een flinke bui, maar geen verkoeling.
De donkere wolkenjacht kwam dreigend over en liet met veel gedonder en geroffel het ergste vermoeden.
Niet meer dan een waarschuwing...

Straks weten we of Frank DB het wederom bij het juiste weereind heeft gehad en de voorspelde felle onweders inderdaad over ons losbarsten. Ik geef U morgen bescheid, en voor wie wil beschuit... met muisjes?? Geef maar een seintje.

Marco Polo

Arbeit macht frei...

2011-06-26T12:23:00.013+02:00

Sedert enkele weken wordt er 'hard' gewerkt aan een voetpad in onze buurt. Al 19 werkdagen zijn er twee Antwerpse stadsarbeiders aan de slag om de tegels uit te breken en te herschikken. De klus wordt degelijk, maar zéér traag geklaard. Ook nu hebben zij nog behoorlijk wat signalisatie achtergelaten bij de resten stabilisé en uitgebroken stoeptegels. Ik ga er vanuit dat zij de komende werkweek nog actief zullen zijn binnen mijn gezichts- én gehoorveld en het nodige hameren, drillen en slijpen mij net iets vroeger uit m'n nachtrust zullen halen dan normaal. Dat neem ik er wel bij, als ze het einde van hun opdracht en de daarmee gepaard gaande afwerking maar halen voor het bouwverlof van start gaat...

Dan ging het er in Moskou anders aan toe. Bij onze tussenstop op weg naar de Final 4 in Ekaterinburg zagen we tijdens een stadswandeling een ploeg straatwerkers in actie. Op en rond het Rode Plein moesten de kasseien herlegd worden. Was ook hier hoog bezoek op komst, net als in Thorn...? Het werk werd alleszins in sneltreinvaart uitgevoerd, want toen we er de volgende ochtend passeerden met de bus op weg naar de luchthaven lag er een zo goed als nieuw parkeerterrein en aansluitend een biljartlakengladde wandelpassage.

Zoals U kan zien was daar de inzet van manschappen iets ruimer bemeten dan wat de regie voor wegen en verkeer in onze eigenste Sinjorenstad als norm hanteert. Het is dan ook niet onlogisch dat men daar al na één dag geheel verkeershindervrij opnieuw de binnenstad kon bereiken.

In mijn eigen achtertuin was er afgelopen woensdag dan weer sprake van een heuse open deurdag. Mijn hooggewaardeerde leeftijdsgenoot en collega Noël heeft de toegang tot het tuinhuis onder handen genomen. Van bij de ingebruikname van dit paviljoen was er sprake van behoorlijk wat obstructie ter hoogte van de dubbele zwaaideur. Op de meest professionele manier heeft mijn goede vriend komaf gemaakt met deze steeds wederkerende problematiek. Een strak schuurplan zorgde ervoor dat zowel de boven- als onderkant werd aangepakt en van alle oneffenheden ontdaan. Van enig knellen is geen sprake meer en het gebruik van zowel de inkom als de uitgang, weliswaar doorheen één en dezelfde deuropening, is vanaf nu kinderspel om niet te zeggen een fluitje van een cent...

Al deze werkzaamheden op een rijtje, door anderen uitgevoerd, zorgen ervoor dat ikzelf m'n handen vrij heb om te doen wat ik graag doe, of net niet. En vandaar dus een wel heel vrije vertaling van een zwaargeladen Duitse zinssnede die vandaag de kop van dit artikel siert: Het werk (van een ander) maakt dat ikzelf meer vrije tijd heb. Ik ga er nog eens invliegen, zie...

Marco Polo

22 juni 2011...

2011-06-22T02:53:00.006+02:00

Aangezien gewoonten uitgevonden zijn om er trouw aan te blijven start ik vandaag Marco Polo's verjaardagspublicatie 'als naar gewoonte' ende onveranderlijk met een copie van de allereerste geslaagde poging op deze blog van...

22 juni 2005
beste Aloysius,
voor de "zoveelste keer" probeer ik nu eigenhandig een blog op te starten. Ik ben méér dan benieuwd naar het resultaat.... Stel je voor dat het eindelijk lukt: heel de vakantie heen-en-weer en op-en-af berichten vanuit Yucatan-Mexico, om jou en je eega op de hoogte te houden van onze vakantie-avonturen, alsook af en toe een tipje sluier lichten van de avond-uren in Mexico kan dat meer dan een tipje zijn !!! Enfin, ik was weeral blij je vandaag even te ontmoeten.
Al was het maar even: mijn dag kan niet meer stuk (of misschien alleen met stukken en beetjes...) Ik ga dit verzenden (hoop dat het lukt) en dan weer aan de gitaarstudie...
Op hoop van zege !!!!
marco polo

Zoals U allen weet, en één daarvan in het biezonder, is het ondertussen al 22 juni 2011 en vieren we dus de zesde verjaardag van de Mededelingen van Marco Polo. Met onmetelijk veel dank aan de man die indertijd de perfecte voorzet gaf, Zijne Doorluchtige Hooggeit Aloysius Primus.
En dan nu op naar de volgende...

Marco Polo

Royal Symphonic Blackbird Choir...

2011-06-21T14:38:00.006+02:00

't Is vijf uur in de eerste zomerochtend en ik lig onbewust al een goed half uur naar het ochtendgloren te luisteren. Veel te zien is er niet in de grijze aanzet van de 21ste juni, dus ben ik één en al oor voor de merels in onze tuin. Het is een concert zoals er zovele te horen zijn in de vroege uurtjes nabij het Polderbos, wat wil zeggen dat er nog heel wat andere flierefluiters bij betrokken zijn. Deze keer lijken de geelgebekten echter te weten dat er een extra inspanning mag geleverd worden om het warme seizoen in te zetten en het geluidsniveau is er dan ook naar. Uit volle merelborst fluiten zij hun ode aan de midzomer en halen daarbij het onderste uit de zwarte kan. Het getureluur en gefluter scoort behoorlijk wat decibels, zodanig zelfs dat la Pola erop aandringt het slaapkamerraam te sluiten.
De fluiteniers schrikken op van een schurend scharniertje en het klikkende vensterslot, en vliegen zichzelf in veligheid en ons in voorlopige stilte. Mijn eega dommelt snel terug in, en iets later hebben de merels opnieuw positie gekozen en gaan verder met een spetterende Summertime Blues.

Thanks to the Lord!

Marco Polo

Is het wel de moeite...?

2011-06-20T23:12:00.009+02:00

We zijn weer zover: in de overgang van vandaag naar morgen staat ons andermaal de kortste nacht van het jaar te wachten. In Stonehenge verzamelen Paganisten, neo-druïden, witte heksen, ufo-fanaten en nog een heleboel andere potentaten om bij zonsopgang de zomerzonnewende te vieren. Vanonder de hopeloos druppelende druilregen alhier kan ik voor hen alleen maar hopen dat het weer morgen meevalt...

Toch kan die regen mij niet deren, want... ook vandaag hebben onze Rode Duivels het weer prima gedaan op Canvas.
Deel 2 in de reeks over Mexico '86 zorgde deze keer voor duiding en bijkomende uitleg over de toenmalige sexbus en de wraak van Montezuma. Op en rond het voetbalveld waren de hoofd-drollen vandaag weggelegd voor koppige René, onnozele Enzo en pathetische Jean-Marie met daarbij de kritisch chauvenistische commentaarstem van Rik De Saedeleer.
Om er zeker van te zijn en te blijven dat we toen in 1986 niet gedroomd hebben kregen we nog maar eens een ruime samenvatting en analyse van USSR - Belgica.
Nog steeds is de uitslag 3-4, en andermaal mogen 'onze jongens' door naar de kwartfinales. Come and see next week.
En dus kan Uw toegewijde dienaar met een gerust gemoed naar bed voor een revitaliserende nachtrust. Lang zal het niet duren, want morgen mag ik nog een keer 'vroeg' op om m'n laatste examentoezicht in ons aller instituut te gaan kloppen.
Is dat dan nog wel de moeite, dat beetje slapen...?

Marco Polo

Gandhi bowlt in de Rex...

2011-06-19T16:58:00.009+02:00

Naast het eerder gemelde kijkwerk heeft heer Polo zich de voorbije week eindelijk opnieuw toegelegd op wat homeo-labeur. Vermits het al een hele tijd geleden was sinds ik nog op die ter plaatse blijvende trapfiets had gezeten was de gulden regel van geleidelijke opbouw van de inspanning wel aan mij besteed. Met het nodige geduld en respect voor eigen beperkingen heb ik mij dus weer op gang getrapt: 30' - 40' - 50' en 60' vormen samen het niet onaardige geheel van 3 uren, wat exact overeenkomt met de duur van de onvolprezen Attenborough-film over GANDHI. Een meesterwerk dat het (her)bekijken meer dan waard is en dat ik iedereen kan aanraden. Rustig peddelend op de homeo én in de voetsporen van Mahatma kwam het besef tot mij dat de vuistregels van 'bapu' Gandhi ook gebaseerd zijn op geduld en respect, of hoe de tijdloosheid van deze eigenschappen een stempel kan drukken op alles en iedereen.
Zelfs op een indoor fietsende Polo...

Dat deze mentale en fysieke voorbereiding niet zonder reden werd aangevat en al evenmin zonder gevolg is gebleven mag blijken uit het mooie resultaat dat Uw schrijvende dienaar neerzette tijdens een potje bowling met zijn L.O.-collega's van Pito. Mij kwam de eer toe om het jaarlijks weerkerend pré-grote vakantie vakwerkgroepfeestje in te richten. Aangezien het mijn laatste.... (hier gaan we weer!) schooljaar is hebben mijn collega's zeer welwillend het reeds lang vastliggende schema doorbroken en zijn ze mij én la Pola vrijdagavond gevolgd naar de WIMA Bowling in Schelle. Ze hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om ons onder aandacht en liefde te bedelven en te plezieren met prachtige bloemen en zeer attente geschenken. Waarvoor dank.

Daarenboven werden daarna op banen 9, 10 en 11 alle bowlingremmen dicht geknepen, zodat heer Polo in al zijn naïeviteit 2 uur later glunderend van het parket mocht stappen met een hoogste score van de avond. Alles hebben ze in het werk gesteld om er voor 'den deze' een zoveelste onvergetelijke afsluiter van te maken.

Van afsluiten gesproken? Raf & Mich Walschaerts hebben dit weekend hun seizoen 2010-2011 afgesloten op het podium van zaal Rex in Essen. Een thuismatch onder de titel 'Een avond met Kommilfoo'. Toch raar, ik had hier in het hol van de leeuw iets verwacht in de aard van 'Sex met mijn ex in de Rex'...

Toch was het een geslaagd optreden, annex een goeie babbel met de Raf. Met dank aan 'nonkel Guytaar' voor de invitatie en de kaartjes en aan chauffeur Bram voor de meer dan relaxte terugrit naar Hoboken.

Marco Polo

Ook gezien deze week... ??

2011-06-17T12:36:00.009+02:00

Woensdagavond werden we, met dank aan de weergoden voor de heldere hemel, vergast op een maansverduistering.
De foto's daarvan zijn in veelvoud gepubliceerd en te bekijken in tijdschriften en kranten en oh ja, ook op het internet. Aangezien op hetzelfde moment, en niet door reclameblocs onderbroken, Lust Caution speelde op Canvas heb ik de verduistering op zich niet gezien. Er waren andere zaken te ontdekken op mijn oude, en dus nog analoge televisiescherm. Met een half oog op de stilaan donker wordende hemel en de rest uiteraard op de af en toe zeer expliciete vertolking van de hoofdpersonages bleef ik wel 'geboeid' voor het scherm zitten. Edoch, reeds tijdens de aftiteling ben ik de tuin ingerend en heb daar m'n Lumix neergepoot. De verduistering was al gepasseerd, maar kijk wat ik van het weder ontwaken en tevoorschijn komen van Janneke Maan heb geregistreerd...

Zelf gemaakte beelden die ik met enig knip- en plakwerk in een gezamelijke presentatie wist te gieten. Een hele ervaring die ik pas in 2015 zal kunnen evenaren, bijschaven of verbeteren omdat we pas dan weer een volledige maansverduistering zullen mogen bewonderen. Als dan de wolken tenminste geen roet in het eten komen strooien...

Terug in huis heb ik mij opnieuw voor het televisietoestel gezet en op dezelfde zender als voordien een ander wereldwonder aanschouwd. Exact 25 jaar geleden speelden de toenmalige Rode Duivels hun meest memorabele wedstrijd ooit: USSR - Belgica in de 1/8 finales van het WK in Mexico. Wat kan traag toch mooi zijn, net als de uiteraard overjaarse woordspelingen en grappen van Rik De Saedeleer. Pure nostalgie... (weeral!!)

En ik was niet de enige die voor het scherm zat: gemiddeld 180.000, met een piek van 250.000, kijkers hebben met weemoed in het hart nog eens genoten van wat de gladiatoren van weleer op de grasmat legden...

Van diezelfde 250.000 zullen er de volgende dag een hele boel veel minder gelukkig geweest zijn toen ze in de file stonden rond Antwerpen. Een verstopt rioolputje zorgde voor in totaal 120 km aanschuifleed. Ge moet het maar durven en kunnen: als er al eens geen vakantie-uittocht is, geen extra drukte wegens schoon-weer-en-iedereen-naar-zee, geen werken of voorbereidingen daartoe, geen kettingbotsing of een gekantelde vrachtwagen, zelfs geen verlies van lading of loslopende dieren op de snelweg... dan zorgt de administratie Wegen & Verkeer er wel voor dat onderhoudscontracten niet aansluiten op elkaar en de niet-uitvoering ervan voor de nodige hinder zorgen.

En toch ga ik weer vrolijk het weekend in...

Marco Polo

Pinksterweekend 2011 - Part Two

2011-06-16T10:29:00.014+02:00

Zowel eerste als tweede Pinksterdag hebben Polo & Pola doorgebracht in Amsterdam. U weet wel, die stad waar na de val van Antwerpen duizenden Sinjoren hun toevlucht zochten, op zoek naar een veiliger en meer winstgevende verblijfplaats en aldaar gingen meewerken aan het effect en de glorie van de wederopstanding in het Noorden, met de Gouden Eeuw als logisch gevolg. De stad waar, in een tijd veel dichter bij ons, de provo's hun witte fietsen-plan ontvouwden en de Jantjes grote schoonmaak hielden op de Dam. De stad met haar multipele grachtengordel, de vermaarde XXX-paaltjes en net als Antwerpen een rood-wit voetbalteam. De stad van Baantjer en zijn geesteskind De Cock, met Cé.Oo.Cé.Kaa.
Wij gingen er heen op uitnodiging...

Het werd weer eens tijd om de Bramminator een bezoek te brengen. Na 10 jaar weet hij zo onderhand de weg wel in Mokum, en dus gidsten Shanthi en hijzelf ons deze keer doorheen de Plantage, een buurt ten oosten van de grachtengordel, langs Artis, het Wertheimpark, de Hortus Botanicus en het Entrepotdok. Mooie wijk, en vooral op zondag is het er rustig wandelen. Veel groen met de onvermijdelijke waterpartijen en knappe renovaties. Dat ze dit jaar bij Artis ook hùn Kai-Mook verwachten lokt heel veel én schoon volk...

Drie koningen bij Artis

Na de wandeling rijden we naar Noord, want daar hebben we afgesproken met Shanthi's ouders. Ter kennismaking gaan we gezellig samen aan tafel in STORK, een restaurant aan de oevers van de noordelijke IJ. De gesprekken verlopen vlot, én blijkt dat de vaders allebei 'Beatles' waren bij aanvang en daarna 'Rolling Stones' werden: hoe gelijklopender kunnen profielen en evoluties van prille zestigers nog zijn? Een heel geslaagde avond waaraan we in Antwerpen een vervolg gaan breien. Eerst de kalenders even naast elkaar leggen natuurlijk.

Zondag wordt dan voor een groot stuk besteed aan het bekijken van Game 6. U weet wel, de NBA Play-Off Finals zijn aan de gang en dat staat bij de De Mondtjes altijd met stip genoteerd.

De ouwe Polo heeft er dit jaar geen tijd voor vrijgemaakt en zal dus samen met zoonlief zijn eerste wedstrijd van de editie 2011bekijken. Het werd meteen ook de laatste, want een heel gedreven en hongerig Dallas pakte de titel op het veld van rivaal Miami. De sterrenploeg uit Florida kon niet op tegen de Texaanse veteranen, en dus was de trofee voor Nowitski & de zijnen. Meer dan verdiend overigens...

Om een frisse neus te halen en wat cultuur op te doen volgen we daarna een suggestie van Shanthi en trekken naar Muiden. Schitterend dorp aan de rand van Amsterdam met een slotkasteel én bewoners om U tegen te zeggen...

Het wordt een prettige uitstap die zijn afronding krijgt in een degelijk familierestaurant: 'vanouds Gieling', en verder gene flauwekul !! Een super Pinksterweekend...

Marco Polo

Pinksterweekend 2011 - Part one

2011-06-15T11:26:00.007+02:00

Hoewel mijn weekends tegenwoordig op dinsdagavond beginnen ga ik ervan uit dat een verslag over dit fabuleuze Pinksterweekeinde 2011 niet verder moet reiken noch meer moet dekken dan de driedaagse lading aan vrije tijd die de meesten onder U werd voorgeschoteld en nu net achter de kiezen hebben. Het begon dus ook voor mij op zaterdag met een meteorologisch onaangename voormiddag: regen, wind en veel grijze wolken. Weer om binnen te zitten en tijd en aandacht te spenderen aan het invullen van de belastingaangifte...

Dat ik dit nog steeds op de vooroorlogse manier doe, eerst in potlood en daarna met de zwarte of blauwe Bic maar beide keren op papier, ligt aan het feit dat het hele 'Tax-on-Web'-gedoe bij de eerste edities teveel kindergebreken vertoonde. Eens die uit de weg geruimd waren, lag het systeem meer plat dan dat het functioneerde omdat het aanbod niet kon verwerkt worden. Heer Polo beroept zich dientengevolge op de stelling dat oude gewoonten nog steeds hun deugdelijkheid kunnen bewijzen en dat zolang het tegendeel niet standvastelijk wordt aangetoond hij zijn profijt blijft halen uit de middeleeuwse verwerkingswijze van tienden en andere heffingen ten faveure van de landsheer.

Eens deze klus geklaard heb ik mij per fiets richting de oude binnenstad van Antwerpen gespoed om aldaar gedurende enkele uren op te gaan in zo'n 50 jaar basketbalgeschiedenis van onze Koekestad. Pure nostalgie: een afgeladen Veemarkt, achter de Zak- en de Zirkstraat, vol supporters die waren afgekomen voor het Geuzen Veteranentornooi. Alles en iedereen die op nog min of meer aannemelijke wijze over een basketbalveld kon lopen en ooit zijn kunstjes had vertoond in de hogere reeksen van ons nationale basketbal was aanwezig.

Willy 'de Keizer' Steveniers, niet meer actief, bekeek het allemaal op een hem bijna onnatuurlijk rustige wijze vanaan de zijlijn. De 'jonge' meute, onder aanvoering van Paul & Ronny Bayer, Pieter 'Bomba' Loridon en Steve Ibens ging er nog stevig tegenaan, maar ook de meer gerijpte vedetten als een Danny Enzlin, René Stevens, Roger Kriekemans of Stefan Van Campenhout toonden zich van hun beste zijde. In de coulissen en bij de dranktentjes was het voortdurend oude en minder oude bekenden tegen het lijf lopen: Harry Badts, Robert Van Herzele, Larkin Bryant, Johan Van Gelder, SWa Cotteleer, Mon Van de Sande, Miel Bollaert, Frank De Brucker, Pat Ceulemans,... om er maar enkele te noemen. De sfeer van weleer? Basketbal, ambiance en in enkele uren tijd 30 vaten pils afgetapt... De goeie ouwe tijd!!!

's Avonds stond het tweede luik van een College-verjaardagenkwartet op het programma. Wie deze blog af en toe volgt weet dat sedert de 40 jaren-retorica-reünie van 2 jaar geleden een niet te onderschatten viertal de gewoonte heeft aangehouden om bij regelmaat een samenzijn en een etentje te organiseren. Aangezien de heren van stand in een betrekkelijk korte periode alle vier de kaap van de 60 ronden, is 2011 wat betreft 'verzamelen blazen met een goede reden' een uitgelezen jaar. Deze keer trokken we richting Lint, waar 'den Herre' aan de beurt was.

Een gezellige avond, een heerlijke BBQ, nog maar eens een pak anekdoten ophalen en veel gelachen. Bedankt Herman, volgende keer is het aan mij: afspraak in Hoboken.
En dit was nog maar 'dag 1' van wat een schitterend en niet snel te vergeten Pinksterweekend is geworden...

Marco Polo

Eén jaar onderhandelen...

2011-06-14T10:52:00.000+02:00

Tijdens het voorbije Pinksterweekend passeerden we in Belgarije de kaap van 365 dagen, zijnde één jaar volgens onze westerse tijdsrekening, sinds de vorige en tot op heden nog steeds zonder resultaat gebleven federale verkiezingen.
Al een heel jaar lang wil men ons doen geloven dat er onderhandeld wordt om een nieuwe regering te vormen.
En nog veel langer doet de vorige en ondertussen voorlopige bewindsploeg niet meer of niet minder dan de lopende zaken afhandelen. In de dagdagelijkse praktijk voelen we daar niet echt veel van en is er al helemaal geen verschil met wat de echte regering Leterme II ooit realiseerde. Volgens mij doen ze het nog graag ook. Als men inderdaad een nieuwe regering wil, dan is er toch een eenvoudig én probaat middel dat hier te lande zo menigmaal wordt toegepast. Vraag maar aan die van de spoorwegen, AviaPartner, Renault of Opel: een stakings-aanzegging, twee vakbonden erachter en het spel zit op de wagen. Als de ploeg van lopende zaken in staking gaat zullen
De Wever & Di Rupo wel snel iets moeten doen, willen we niet écht in het peletonnetje met Griekenland, Portugal, Ierland en Spanje terecht komen. Anderzijds is het misschien niet ondenkbaar dat we zonder echte stuurlui de zwaarste stormen ook wel overleven en als vanzelf in kalmer water gaan terecht komen. Wie zal het zeggen??
Dit memoriaal artikeltje luidt een korte serie in die een impressie zal geven van wat Uw nederige verslaggever zoal uit de kast heeft gehaald om dit herdenkingsweekend van de nodige luister te voorzien. Tot morgen voor deel één van onze mini-serie "Pinksterweekend 2011"...

Marco Polo

Italian shoemaker...

2011-06-11T07:54:00.004+02:00

Zo heb ik hem het liefst...

Pats, een lap erop, rechttoe rechtaan, geen blad voor de mond, en vooral... over dingen die de zijne zijn en waar hij toch wel iets vanaf weet. Met RBB willen Pieter Loridon, Ronny Bayer, Willy Steveniers en nog enkele nationale basketballegenden aan de alarmbel trekken. Bondsmensen, coaches en managers op hun verantwoordelijkheden wijzen als het gaat om de toekomst van het belgisch basketbaltalent dat in eigen land geen kans meer krijgt. Dat BV Loridon het voortouw mag nemen in radio- en tv-interviews en reportages lijkt me logisch, gezien zijn hoge dansbaarheidfactor. Bovendien zie ik hem veel liever in deze rol dan als gladde paling op een dansparket. Pieter zal altijd wel Pieter blijven, en dus kan en mag Bomba ook nu weer zijn italiaanse looks en glamour bovenhalen.
Geen probleem, als de schoenmaker maar bij z'n leest blijft...

Marco Polo

Positivo's leven langer...

2011-06-10T09:07:00.003+02:00

"Tax Freedom Day, de dag waarop de gemiddelde Belg niet langer belastingen betaalt en dus voor eigen rekening begint te werken, valt dit jaar op 10 juni. Dat is twee dagen later dan vorig jaar, zo maakte het consultancybedrijf PwC bekend..." (De Morgen)

Deze aanhef van een artikel onder de hoofding "Vanaf vrijdag werken we voor eigen rekening en niet meer voor de belastingen" kon niet anders dan mijn aandacht trekken.
Net nu ik aan de verwerking van mijn inkomsten- en uitgavengegevens bezig ben om de jaarlijkse belastingaangifte in te vullen wilde ik wel eens weten hoe het desbetreffend met mijzelf en ons Pola gesteld is. Als ik mijn gemiddelde aanslagvoet van het vorige referentiejaar bekijk dan zou ik in 2009 al op 18 april geheel en alleen ten eigen bate zijn beginnen werken, terwijl dat toen voor La Pola nog een dag eerder was. Voor 2010 gaf het een iets ander beeld: heer Polo moest 4 dagen langer voor vadertje Staat, moeder Regio, tante Provinciaal en de Koekestad arbeiten en kon "pas" op 22 april voor eigen rekening gaan. Maar da's toch nog zo'n 7 weken vroeger dan wat men ons nu voorhoudt. La Pola, van haar niet onaardige kant, slaagde er zelfs in om de fiscus ervan te overtuigen dat zij al op 1 april aan de verbetering van haar persoonlijk financiëel genot mocht beginnen denken en dus voor de zo begeerde eigen rekening mocht werken.

Zo ziet U maar dat, aangezien de gemiddelde Belg niet bestaat, enig kritisch én beschouwend denken zijn voordeel kan opleveren bij het verteren van de dagdagelijkse nieuwsgaring. Zeker als het om de heden ten dage quasi gehypte oplevering van allerhande doemscenario's gaat. Op een of andere manier kan je er, net als heer Polo, wel een positieve draai aan geven. Vergeet daarbij het wereldvermaarde adagium van JC, neen niet Jezus Christus maar Johan Cruyff, niet: "Elk nadeel heb z'n voordeel!!", en weet mét mij dat positivo's langer leven.
Lang leve "0,0000000000000000000000005" Contador !!!

Marco Polo

Over and out... of oud ??

2011-06-08T18:00:00.007+02:00

Gisteren heb ik m'n laatste sportles op school gegeven. Een eerste stap naar de definitieve op ruste stelling. Sinds ik, ondertussen weeral vier jaar geleden, naar een halftime-statuut ben overgestapt had ik mij al wel een idee gevormd van wat "weinig werken " inhoudt, maar vanaf nu zal ik moeten leren omgaan met een situatie waarin ik géén les meer geef. Dat wordt even aanpassen. Gelukkig zijn er nog de proefwerken en de daarmee onafscheidelijk verbonden toezichten, ga ik nog voor een laatste rondje - in de huidige onderwijssituatie tamelijk nutteloos geworden - delibereren, zal ik present geven op de eindejaarsreceptie bij de uitreiking van de diploma's der laatstejaars én ga ik als afsluiter mijn gezicht nog eens laten zien op het finale personeelsfeest. En dat zal het dan geweest zijn. Als ik al die tussenstappen nu eens aangrijp als een praktijkcursus "afremmen voor de bocht", dan kan er mij bij de onomkeerbare uitstap niet zo erg veel meer gebeuren en raak ik niet in de slip, of erger nog... het spoor bijster!?
Ik weet niet welke invloed de volgende fasen op mij gaan hebben, maar die van gisteren was wel een heel bepalende: net datgene wat ik het liefst van al "deed" in het schoolgebeuren heb ik nu geheel vrijwillig ingeleverd. Dat onderdeel van m'n job zal ik zeker missen: het samen bezig zijn met al die jonge mensen. En natuurlijk ook de omgang met m'n collega's. Die zie ik binnenkort nog wel een paar keer, en later ook nog mag ik hopen. Maar verder is de beslissing genomen en zal U heer Polo niet zien terugkrabbelen noch op zijn stappen terugkeren: gedaan is gedaan. Het is over, maar ben ik daarom al out?

Manolo kwijt zich op dit moment van zijn laatste taak in het weekregime. Morgen heeft ook hij een rustdag, en wat we er dan samen van bakken weet ik U later te vertellen...

Marco Polo

Een wit voetje halen in Thorn...

2011-06-06T22:20:00.013+02:00

Na het communiefeest van Wout bleven er ons nóg drie dagen om het voorbije superweekend vol te maken. Reeds vorig jaar was er ergens een optie genomen op een fietsweekend met de vrienden van vroeger: Katie, Eli, Leen & Nolle. De knie van la Pola heeft er toen echter anders over beslist en het weekendje Thorn, want daar ging het om, werd vier seizoenen uitgesteld. Volgens mij geen foute beslissing, want zoals het weer nu was hebben we het vorig jaar zelden gehad. Het Zuid-Limburgs witte stadje lag te blaken en prachtig te wezen onder een stralende junizon. Reisleidster Pola had een hotel uit de Fletcher-keten voor ons uitgekozen en La Ville Blanche *** mocht en mag er nog steeds zijn.

Rustig gelegen tegenover het kerkhof, van die kant dus geen drukte, centraal in het dorp, prima service, een meer dan degelijk fietsarrangement en mede dankzij het fantastische weer twee keer een geweldig ontbijt op het terras. Heerlijk.
Dat het hotel zelf dringend aan een opfrisbeurt toe is konden we verstaan, zeker als bleek dat het gebouw dateert uit de zeventiende eeuw, maar al bij al hadden we er een behoorlijke pied à terre voor onze Thorner driedaagse. Centraal tijdens ons verblijf stonden de geplande fietstochten, dewelke ik U graag maar tevens in snelheid wil voorstellen. Deze uitstappen zorgen ervoor dat U gespaard blijft van de vele lawaaierige motor- en quadtoeristen die overdag de kern van het dorp onveilig maken. Vrijdagnamiddag reden we de 21 - 22 - 25 - 24 - 13 - 3 - 1 - 39 - 40 - 42 - 33 - knooppuntenroute. Omdat de verbindingsrit tussen hotelparking en startpunt 21 met de nodige wegvergissingen gepaard ging kreeg ik de indruk dat we als proloog eerst enkele plaatselijke rondjes reden om daarna het echte fietswerk aan te vatten. Geen nood echter, want op die manier hadden we het dorp zelf al grondig verkend en was achteraf de oriëntatie tijdens d ochtendlijke wandelingen heel wat makkelijker. En nog minder nood, want Polo en Pola werden als Chinese vrijwilligers aangeduid om trapondersteunend te fietsen tijdens de arrangementsuitstappen. Een heel succesrijke ervaring trouwens, iets wat later op de avond niet kon gezegd worden van de zwaar overroepen "match van de eeuw" tussen voetballend Belgarije en Turkije .

Zaterdag stond, na een vroege fotografiewandeling, een heel andere rit op het programma: 33 - 31 - 28 - 26 - 25 - 91 - 90 - 86 - 83 - 93 - 29 -28 - 48 - 47 - 44 - 32 - 34 - 33... waarbij ik met regelmaat naar de trapondersteuning heb geschakeld. Desondanks kan ik mijn positie in de groep niet beter omschrijven dan wat U op onderstaand beeld te zien krijgt en dientengevolge mag vermoeden.

Met de uitvlucht dat het was om af en toe een actiefoto van de groep te maken mocht ik zonder probleem afzakken om mij achteraan en uit de wind schuil te houden. Dat levert ook het voordeel dat Uw schrijvende dienaar bij een plotse gebeurtenis nog snel zijn portrettentrekker kon bovenhalen om het nodige, gewenst of ongewenst, op de gevoelige plaat vast te leggen...

Een kleine kudde jonge Konikpaarden stond ons op te wachten in één van de open natuurgebieden waar de tocht doorheen liep. Aangezien Leen en Katie nog een aantal koeken in hun bagagetas meezeulden waren zij uiteraard het gedroomde doelwit voor deze speelse viervoeters. We hadden er meteen een extra stop en een aangenaam verrassende ontmoeting bovenop. Een maand geleden was er ter gelegenheid van Koninginnedag hoog bezoek in Thorn. De protocolleiders van het Nederlandse vorstenhuis hadden het dorp op de lijst gezet voor de feestelijkheden mét 'Trix & Co. In dat verband mag ik U volgende foto en bijhorende anekdote zeker niet onthouden...

Om het de bezoekers makkelijk te maken had de wethouder, die wellicht een wit voetje wilde halen bij de koningin, beslist om het vooropgestelde wandeltracé door het dorp eens grondig onder hande te nemen. Niet alleen de originele maaskeien maar ook al de zwarte kinderkopjes die de bestrating uitmaken moesten eruit en herlegd worden, zodat de koninklijke gasten een "aangename" en vlotte wandeling langsheen de vierenden kon aangeboden worden. Om van dit alles op de meest voldoeningschenkende wijze te kunnen genieten werd de adelijke dames op protocollair correcte wijze aangeraden om gemakkelijke wandelschoenen te dragen voor deze uitstap. Toch liepen de prinsessen die dag op hoge stiletto's en was er van enig galant en smaakvol wandelen geen sprake. De wijdbeens kwakkelende stadsgrachteenden zagen er veel eleganter uit, en alle moeite was voor niets geweest. Uitslovers...

Dit is alweer een veel te korte impressie geworden van een uitstap die zeer de moeite waard is. En mocht U in deze maand waarin de bruine enveloppen op ons liggen te wachten nog uit zijn op enkele belastingbesparende tips, dan lijkt het mij mooi om met deze Thorner Geschichte af te sluiten: toen de Fransen na 1794 belasting wilden heffen bij de bewoners van het toen nog niet witte Thorn gingen zij bij hun schattingen af op het aantal en de grootte van de ramen in de huizen. Wie die tax wilde ontlopen metselde een aantal ramen dicht en verkleinde de rest. Om de littekens te camoufleren werd alles daarna met wit overschilderd, en zo is het nog steeds...

Marco Polo

Oelaatist...?

2011-06-02T06:39:00.000+02:00

"Een verlengd weekend met een supermooie brugdag in hoogzomerse omstandigheden..." Dat moet ongeveer de aankondiging geweest zijn die Frank Deboosere in gedachte had voor wat ons nu weer overkomt. De tekstschrijvers van onze weermannen en -vrouwen moeten wel creatief zijn om bij voortduring een nieuwe omschrijving te vinden voor de aanhoudende zomertoestanden. De vroegere "leugentjes om bestwil" van Armand Pien zijn nu wekelijkse realiteit geworden: het mooie weer voelt zich niet te beroerd om ook de weekeindjes aan elkaar te knopen en ervoor te zorgen dat de Vlamingen in dichte horden naar de Belgische kust trekken om zich aldaar en masse over te geven aan pootje baden, meeuwen voeren en wafels eten.
Het getuigt van haar constante streven naar perfectie dat "ons Bie" haar tweede eerste communicant voor dit schitterend weekend op de agenda had geplaast. Ik neem aan dat ze zelfs naar Rome én Hemelveirdigem heeft gebeld om het verloop van deze vierdaagse onder meteorologisch onverbeterbare omstandigheden in de hand en onder controle te houden.
En daar is ze op onnavolgbare wijze in geslaagd: blije kinderen, gelukkige ouders en lachende en tevreden gasten op een fantastisch tuinfeest in Holsbeek. Ook de communicant was er graag bij.

Bij de vele cadeautjes was er ook een uurwerk (van peter Bram!!), wat ervoor zorgt dat Wout vanaf nu weet "hoe laat het is". Hij kan dus ook zijn peter daarvan op de hoogte houden...

Marco Polo

I believe I forgot...

2011-06-01T14:46:00.012+02:00

Na de ongelofelijkheden uit mijn vorige bericht en de nog redelijk vlotte verslaggeving die daaruit voortvloeide, zit ik nu omzeggens met mijn mond vol tanden voor het klavier.
Hoewel ik gisteren nog ruimschoots inspiratie had en de ideeën Luilekkerlandsgewijs als gebraden kippen op mij afvlogen, weet ik nu niet wat te vertellen noch uit de mouw te schudden. Gelukkig, hoor ik U luidop denken, zo blijven we vandaag tenminste van zijn dwaasheden gespaard. Dat mag U dan wel een voordeel opleveren, voor mij is het geen leuk vooruitzicht. Gaat dat vanaf nu altijd zo worden? De kans is groot, maar daarom niet getreurd. Ik ben absoluut niet de enige.

Daarnet las ik de Knack.be-boekenblog van Guido Lauwaert. Om te vernemen waarom hij absoluut niet in de wolken is met De Wolken, de zopas verschenen verzamelde dagboekfragmenten van Hugo Claus, moet U zelf eens naar pagina 92 in de papieren Knackversie van deze week. Een passage die mij echter op dit moment bijzonder aanspreekt en dientengevolge alhier als citaat mag opgevoerd worden, is de volgende:
"... zoals elke goede lezer weet, lopen schrijvers altijd met een boekje op zak, of anders ligt het wel naast hun bed. Dat geldt overigens niet enkel voor schrijvers maar voor alle kunstenaars van oorspronkelijk werk. Ideeën kunnen goddelijk zijn, de start van een meesterwerk, maar het geheugen is zwak. Dus, noteren maar." Een schamele troost??
Ik ga het alleszins vanaf heden op mezelf toepassen.
Eens kijken hoe lang het zal duren alvorens ik vergeten ben waar dat verDuvelde boekje ook weer lag...

Marco Polo

Can't believe...

2011-05-30T20:04:00.006+02:00

Om de Sporza-perikelen zo snel mogelijk te vergeten smijt ik mij met volle overgave en aangepaste prenten op en in een kort verslag hetwelk mijn laatste mei-zondag in beeld moet brengen.
Vooreerst ziet U hiernaast onze laatste flora-aanwinst: een zonnebloem in volle ontwikkeling met een pracht van een spiegelbeeld. Het exemplaar in kwestie is een product van de Pito-kweek en was één van de velen die als representatie-cadeau meegingen na de PITO- MORGANA van afgelopen vrijdag. Zij die deze blog al iets langer en met de nodige toewijding volgen herkennen op de achtergrond een Wim Coppieters "zonder titel"... en die siert al zo'n 10 jaar onze bescheiden inkomhal.
Kom snel eens langs en bewonder dit alles ter plekke!

Verder was zondag een uitgelezen dag om samen met la Pola nog eens een fietstochtje te maken, tenminste: zolang de wind in het voordeel blies. Hier en daar maakten we een verkeerde keuze en kregen diezelfde wind geheel ongevraagd pal op de neus. Dat was andere koek. Op die momenten had ik niet de fut om foto's te maken, laat staan dat ik dan oog had voor de omgeving. Tijdens onze oversteek met de veerpont van Hoboken naar Kruibeke was dat echter geen probleem en werden we bovendien getracteerd op enkele wel zeer speciale impressies: een zeemansbeeld aan de binnenschipperskade, een oproep tot veiligheid, poëzie met een lichte golfslag en zeer spectaculaire windturbines in aanbouw...

Ongelofelijk wat er zich tijdens zo'n onschuldige fietsuitstap allemaal aanbiedt om op de gevoelige plaat vastgelegd te worden. Zou men, heer Polo incluis, daar tijdens een doordeweekse werkdag ook oog voor hebben?
Om de zondag af te sluiten en te anticiperen op een hete maandag heb ik de sproeikranen nog eens volledig open gedraaid en de pelouse en aanpalende rijkelijk van vocht voorzien. Het duurde ruim twee uur voor ik de indruk had dat de achtertuinflora er weer een beetje tegen kon.

Onvoorstelbaar hoeveel moeite het kost om een gewone Belgische regenbui te immiteren. I can't believe...

Marco Polo

SPORZA volhardt in de boosheid...

2011-05-29T19:29:00.004+02:00

Na de foute foto bij een artikel over het Belgische damesbasketbalteam die ik U vanmorgen toonde zond Heer Polo in hoogst eigen persoon een e-mail naar de Sporza-redactie om hen op de fout te wijzen. Snel kwam er een antwoord, met dank voor de tip en dat de foto vervangen werd door een recent en ter zake doende exemplaar. Fout hersteld, zou U dan denken.
En inderdaad: bij het artikel over de match tegen Griekenland was een actuele prent van een fel gesticulerende coach, evenwel zonder herkenbare speelsters. Geen drie uren later echter gelooft heer Polo zijn eigen ogen niet. Tot mijn grote vreugde ontdek ik dat ze bij Sporza tot twee keer toe op één dag aandacht hebben voor de basketspelende vrouwen..

Belgian Cats hakken Israël in de pan

zo 29/05/2011 - 17:02 In een Vierlandentoernooi in Frankrijk heeft België zijn slotwedstrijd gewonnen. Israël werd met 81-51 naar huis gestuurd. Net als zaterdag in de zege tegen Griekenland was Emma Meesseman (20 punten) topschutter bij de Belgian Cats.
Maar dan weer een lichtdrukmaal uit vervlogen tijden, opnieuw een groepje speelsters uit de campagne van 2009-2010.

Van koppigheid gesproken.
Of toch onkunde...???

Marco Polo

SPORZA... Whoehahaaa !!!

2011-05-29T10:26:00.009+02:00

Als men de kwaliteit van onze nationale nieuwskanalen mag afmeten aan de mate waarop zij hun informatie en documentatie up to date houden en op een coorecte manier doorspelen naar het publiek,... dan hebben we een probleem!!! Zeker in de sportverslaggeving staan we lichtjaren achter bij wat momenteel als norm mag gelden. Oké, er is minder spektakel en sensatie mee gemoeid en dat vind ik zelfs niet erg, maar leest U samen met mij even dit bericht op de webpagina van Sporza, vandaag 29 mei 2011 :

Cats winnen oefenmatch tegen Griekenland

za 28/05/2011 - 21:10 De Belgian Cats hebben hun tweede match op het Vierlandentoernooi in Frankrijk gewonnen. De Cats versloegen Griekenland met 80-84. Vrijdag verloren de Belgen, die een barragetoernooi voor het EK 2011 voorbereiden, van Frankrijk.
Tot zover alles in orde. Een dikke proficiat zelfs voor de overwinning tegen een sterke Griekse ploeg. Maar bekijkt U ook even de bijgevoegde foto, in dit geval wellicht een origineel dagguerreotype uit de jaren "stillekes"...

Is dit niet de lichting voor de campagne van 2009 of was het nog die voor de EK-uitstap naar Italië van 2007 ???
Lang leve onze nationale sportpers: als het niet over voetbal of wielrennen gaat moeten ze forfait geven!! Toch bedankt voor deze mooie prent uit de oude doos: goed voor mijn verzameling.

Marco Polo

Mooi meegenomen...

2011-05-28T20:00:00.003+02:00

Met op de achtergrond het monotone gebrom van een electrische grasmaaimachine zet ik mij aan het uittikken van enkele losse blogideeën. Naast de quasi geluidloze James & Manolo, onze geautomatiseerde Graspolder-pelouse-cutters, lopen er in onze straat toch nog meerdere bewoners bij regelmaat achter een zwaar brommend tot hevig knarsend grasmachien. Het geluid op zich vind ik niet echt storend, ik heb er meestal weinig last van. Wel denk ik dan aan de zwoegende buurman die de bromtol voor zich uit over zijn grasperk loopt te duwen. Het heeft bij heer Polo ook wel enkele jaren geduurd vooraleer hij er helemaal van overtuigd was dat de voordelen en rendabiliteit van zo'n automatische grasvreter wel degelijk opwegen tegen de kostprijs bij aanschaf. Maar nu weet ik wel beter. Om eerlijk te zijn: ik zou hem niet meer kunnen missen. Pure verwennerij: voor mezelf én de pelouse, want die ligt er ondanks de droogte aandoenlijk groen bij.
Dat ziet U op onderstaande prent, waarbij het de aandachtige lurker en zijn geoefende oog niet zal ontgaan zijn dat er weer etwas aan de gang is in die tuin van mij.

Inderdaad, boven het groene gras, dat zich deze keer eens niet aan de andere kant van de heuvel bevindt, ontvouwt zich links en rechts van het tuinhuis de ligusterhaag in al haar glorie. Vooral rechts dan, want aan de linkerkant is de snoeischaar al gepasseerd en heeft heer Polo zelve de tuinafscheiding weer een strakke lijn aangemeten. Nog een klein "efforreke" en ook die klus is helemaal geklaard, zodat ik wat dat betreft met een gerust gemoed de volgende zes maanden kan tegemoet zien.
Nu ik het toch over groen en gras heb: vanavond wordt op het meest tot de verbeelding sprekende groene tapijt van de hele wereld gevoetbald om de CL Cup. De finale op Wembley gaat tussen FC Barcelona en Manchester United. Ze maken er daar straks best een hoogstaande match van, zodat ik het verschil met het vandaag reeds gespeelde 's Gravenwezel - Antonia duidelijk kan zien.

Deze finale voor de Beker van Antwerpen, die met de kleine oortjes, werd met 2-0 gewonnen door de graven van Wezel.
Er was niet echt een superprestatie nodig om die van Pépé Juan Lauryssen van de zege te houden. Hoewel hij die beker wat graag had meegenomen, onze Jehaan, mag hij met de titel in tweede ook best tevreden zijn.
De handige verduisteraar die eergisteren al aan de haal ging met een 16de eeuwse kruithoorn uit het pasgeopende MAS kan die tevredenheid delen: de waarde van het kleinood wordt volgens de kranten op 5.000 euro geschat, terwijl men in het nieuws op radio1 vlotweg over 20.000 euro sprak.

Da's mooi meegenomen.
Even letterlijk als figuurlijk in dit geval...

Marco Polo

Moeilijk kiezen...

2011-05-27T18:00:00.010+02:00

Nadat ik mij eergisteren door een bovenhemelse inspanning én met veel geluk in het peleton der Blogspot-bloggers heb kunnen handhaven sta ik al meteen voor een immens probleem.
Er zijn dezer dagen zoveel trivialiteiten aan de orde dat zelfs het echt wereldschokkende nieuws, als dat er al mocht zijn, alle moeite heeft om een vermelding op deze pagina te versieren. Voor heer Polo houdt dit in dat er verscheurende keuzes moeten gemaakt worden en dat dientengevolge de publicatie iets later zal geschieden. Het wordt nachtwerk.
Waar ik alvast niet omheen kan is de brand op de Kalmthoutse heide...

Op de heide waait de wind
Vrij van haag en heg
Op de heide waait de wind
Alle zorgen weg...
(Kempenland, Armand Preud'homme)

Van die laatste regel moet U niets geloven want de brandweermannen en -dames van de Noorderkempen en hun Nederlandse collega's van Woensdrecht en Putte hebben heel wat onbetaalbare overuren geklopt. Een vonkske aan de rand van de Putse Moer zorgde ervoor dat binnen de kortste keren zo'n 250, later bijgestuurd tot 400 à 450 hectaren heide en aanpalende bossen in vlammen zijn opgegaan. Nu ik deze regels via het klavier richting pc & www zit te versturen lees ik op een parallel tabblad dat drie kwart van de Kalmthoutse heidegronden naar de Filistijnen is: 600 hectaren opgefikt! Dramatisch voor het Noordkempens biotoop van een hele reeks broed- en trekvogels, voor de flora en de resterende fauna.
Dit zie ikzelf nooit meer goed komen. Misschien lukt het mijn kinderen, tegen die tijd weliswaar op vergevorderde leeftijd, om ooit nog eens een urenlange wandeling te maken over de purperen heide van Noord-Antwerpen. En anders zal het voor mijn kleinkinderen zijn... met hun kinderen?!

Naast deze "vlak bij m'n bed"-historie was er vanochtend ook krantenpagina-ruimte voor een transatlantisch item: het nieuwe cachot van de heer DSK. Ik weet het, het mag ons eigenlijk niet raken, zelfs niet in ons diepste binnenste, of zeker niet daar... Maar mocht U een dezer dagen voet aan wal zetten in Manhattan, New York dan mag U wat mij betreft gerust eens belleke trek gaan doen in Franklin Street, nummer 153.

Hier zou op dit moment de hete Franse poedel huishouden, die vorige week geheel ongevraagd een "onschuldig" kamermeisje heeft besprongen. De finesse van het hele verhaal wil ik zelfs niet kennen, maar waar we nu weer mee geconfronteerd worden als het om de tijdelijke en de heer in kwestie, een van schuinsmarcheerderij verdachte VIP, van zijn vrijheid berovende huisvesting gaat tart elke verbeelding. Vervang Strauss door Aga, en de heer Kahn zit op z'n plaats. Op een toplocatie waar geld geen rol speelt. Sjiek hoor, en dat alleen opdat hij niet zou vluchten in de armen van een andere tuttebel. Ze spreken van ene Angela. Ja, inderdaad...: Merkel!

Toen het vannacht eindelijk even begon te regenen konden we de pret in huize Polo niet op. Na zes weken mocht er eindelijk eens een sproeimoment overgeslagen worden: écht hemelwater kwam de pelouse benatten. Onvoorstelbaar! Nog hallucinanter was de mededeling tijdens de verkeersberichten na het ochtendnieuws dat er hinder was aan de op en afritten in de buurt van de Kennedytunnel ten gevolge van wateroverlast.
Gedurende meer dan anderhalve maand geen druppel regen gezien, en vandaag na een matige bui van enkele minuten... wateroverlast!!!?

Verder was er vandaag nog PITOMORGANA, maar daar ga ik het morgen over hebben. Dan is er tijd en ruimte voor de belangrijke dingen des levens en zijn er misschien hier en daar al wat foto's opgedoken van dit spektakel...

Marco Polo

Op de valreep...

2011-05-25T22:18:00.006+02:00

Het heeft vandaag geen haar gescheeld of deze blog was in www-lucht opgegaan. De laatste tijd verscheen er af en toe al een dialoogscherm als ik naar het Marco Polo-dashboard ofte ontwerp- en besturingsscherm doorklikte.
De mededeling (waar haalt ie het ?!) dat ik een Google-account moest aanmaken om Blogger te blijven gebruiken heb ik waarschijnlijk zo'n 100 keer naast me neergelegd of afgedaan met een "Dat doe ik de volgende keer wel!"
Tot... ik vandaag écht niet meer verder kon: de blog lezen was nog mogelijk maar verder doorgaan om een nieuw bericht aan te maken, mijn instellingen aan te passen, de statistieken te bekijken of ontwerpen bij te werken lukte niet meer.
Blijkbaar was heer Polo in al zijn nonchalance net dat ietsiepietsie te ver gegaan en hebben die van Google deze keer een echte deadline ingesteld: 25 mei 2011 !!!
Dan maar even overschakelen. Bleek dat er al een account bestond voor mijn e-mailadres. Kan ik die dan niet gebruiken? Wachtwoord? Wachtwoord?? Wacht... Woord???

Half uurtje proberen met alle denkbare combinaties en ooit gebruikte wachtwoorden leverde niks op. Dan maar een nieuwe aanmaken, maar eer een oudstrijder zich door al die Google-toestanden heeft gegoocheld... Om andermaal het verhaal enigzins in te korten en U niet te lang van belangrijker bezigheden te houden: een goed uur voor het verstrijken van de tijdslimiet ben ik erin geslaagd opnieuw toegang te verwerven tot mijn Blogger-biotoop. 't Is maar dat U het weet...
En veel heeft het inderdaad niet gescheeld: 't was op de valreep!

Marco Polo

Are the times changing ?

2011-05-23T22:03:00.004+02:00

Als alles goed gaat begint Elio De Roeper vandaag aan zijn formateursbesprekingen. Jan met de pet, Klein Pierke en nog een handvol eerlijke maar tevens naïeve burgers hopen dat we nu eindelijk een regering gaan krijgen. Zelf geloof ik er niet erg in. Fout natuurlijk, maar ik kan het ook niet helpen dat mijn vertrouwen in de politiek zoek is. Waar ik in mijn jonge jaren nog opkeek naar figuren als Demosthenes en Aristoteles en veel later met even veel goede wil nog enigzins meekon met de duidelijk polariserende standpunten van Mijnheerke Louis, Tindemans en Verhofstad snap ik er tegenwoordig de ballen van...
Laat ze maar wat roefelen. Wedden dat we de zomer ingaan zonder enige verandering in de situatie, en in september weer van nul beginnen? Ik zal het wel horen als het zover is.
Wel het vermelden en vieren waard is de verjaardag van Robert Allen Zimmerman, alias Bob Dylan oftewel Shabtai Zisel ben Avraham, voor de vrienden.

Een monument dat al vele jaren lang en over de hele wereld muzikanten en dichters inspireert en die zelf niet te beroerd is om nog steeds nieuwe nummers te schrijven en uit te brengen. These times they are not changing !!!

Marco Polo

Canterbury Tales...

2011-05-22T16:56:00.010+02:00

Terwijl Manolo er eergisteren opnieuw fris tegenaan ging werkte het baasje, in casu heer Polo en dus ondergetekende in persoon, een laatste schooluitstap af. Met bus en boot ging het richting Canterbury. Hoewel ik vorig jaar al had deelgenomen aan dezelfde trip geldt ook hier de stelling dat één keer géén keer is en een tweede deelname dus absoluut op haar plaats.
De ultieme kans...
Die heb ik met mijn twee pollekes genomen en hoewel vrijdag in mijn halftijdse opdracht een echte vrije dag is, stond ik al om 5 voor 5 op de schoolparking in Stabroek. Waarschijnlijk omdat het mijn laatste buitenlandse schooloptreden betrof hebben de collega's er alles aan gedaan opdat ik mij deze dag nog lang zou herinneren. Prima bussen, vriendelijke chauffeurs, op tijd aan de paspoortcontrole in Calais... en toch moesten we "onze" boot laten varen en uitkijken naar de volgende. Gelukkig was het mooi weer en hadden we prettig-gestoord rugbygezelschap om de wachtpauze aangenaam in te vullen. Een boottocht zonder problemen bracht ons naar Dover, waar de klassieke wandeling op de cliffs enigzins zou ingekort worden.

Dat was alleszins de bedoeling, maar zonder de capriolen van enkele leerlingen gerekend. Eén was na de wandeling in alle staten omdat hij z'n portefeuille kwijt was. Zoektocht langs het wandelpad, rugzak drie keer uitladen, vest- en broekzakken aftasten, onder de stoelen en tussen de zittingen... overal werd gezocht. Tot bleek dat de leerling in kwestie zelf de gezochte brieventas in het opbergzakje aan de rug van de zetel voor hem had gestoken. Leg het maar uit. De lunchpauze in Canterbury werd aldus gedecimeerd en de ons resterende 15 minuten hebben we toch nog gebruikt om een koffie te nuttigen.
Dany F. en Geert T. konden dat al helemaal vergeten, want die waren met een overenthousiast wandelende en dientengevolge zijn knie onwricht hebbende leerling naar een lokaal hospitaal getrokken voor onderzoek en verzorging. De geleide namiddagwandeling en het aansluitend terrasje mét fish & chips vonden plaats onder een stralende hemel en staan voor immer in mijn geheugen gegrifd (hoe lang of kort dat ook mag zijn). Om ook het verhaal kort te houden laat ik nog maar eens de beelden spreken: exit Dover onder een strakblauwe hemel...

Ferry op tijd, en daarna een lange rit zonder verdere hindernissen, noch enig oponthoud, naar Stabroek waar we rond middernacht arriveerden. Een half uur later was ik in Hoboken en had een verDuveld lumineus idee...

Marco Polo

1 jaar....

2011-05-21T11:08:00.002+02:00

Vandaag is het één jaar geleden dat "ons moeder" naar haar Elysese velden is vertrokken. Ze zal het daar zeker druk hebben met alle verhalen die ze na zovele jaren nu eindelijk weer kan uitwisselen met de familieleden die haar voorgingen over de Styx. Verder hebben de engelen, gevallen of niet, er een luisterend oor én een goede raadgeefster bij. Doe ze ginder allemaal veel groeten van mij, moeke. We missen je...

Marco "zoon" Polo

Life is beautiful...

2011-05-19T13:36:00.007+02:00

Na de panne van Blogger verliep de heropstart van Marco Polo's Mededelingen vrij vlot. De inspiratie van de triatleet kwam net op tijd. De angst voor de trainingstips en de mogelijks daaraan verslaving opwekkende gevolgen hebben mij evenwel een halt toegeroepen bij het lezen. Met de bladwijzer tussen de pagina's 110 en 111 ligt hij opnieuw onder bij De Mandarijnen en moet lijdzaam toezien hoe Simone de Beauvoir mij weer weet te winnen voor haar schrijverskroniek van het na-oorlogse Parijs. Maar ook dit lezen verloopt nu bij mondjesmaat. Blijkbaar is er zoveel te doen en te beleven rondom mij dat ik het lezen als tijdverdrijf wat naar de achtergrond heb verschoven. Ik hol (of fiets) van school, al dan niet via een terrasje aan het MAS, naar uitstap en feest. Tussen een etentje en een familiebezoek komt de planning van een volgende party al om de hoek kijken, om nog maar te zwijgen van het periodieke evaluatiemoment dat er zit aan te komen met Luigi. Het lijkt wel of ik tijdens die laatste zes werkweken ook nog snel iedereen gedag wil gaan zeggen en her en der de aanzet moet geven tot traditionele en voor veelvuldig herhalen vatbare herdenkingsbijeenkomsten of vrolijke reünies. Tussendoor heb ik, net als U allen waarschijnlijk, kunnen vaststellen dat de zomerse temperaturen weer verdwenen zijn van de thermometers en dat de mini-rokjes deels vervangen zijn door rijkelijk van scheuren en sleetgaten voorziene jeans. Grijze lucht, miezerige wolkenflarden en temperaturen die, voor de tijd van het jaar, niet hoger zijn dan normaal-Belgisch. Minder erg voor de pelouse dan die brandend hete dagen voordien. Maar ook niet meer dan dat, want er valt nog steeds geen regen van betekenis over onze Hobokense Polder. Dit zorgt ervoor dat heer Polo zich nog steeds profileert als spuitgast en quasi dagelijks met de tuinslag aan de slag is. De watermeter geeft recordcijfers aan en de afrekening van AWW zal navenant zijn. Mijn liefelijke assistentes zijn daar niet rouwig om, integendeel...

Zij leven zich uit naar hartelust en ploeteren constant en onvermoeibaar door mijn tuin. Dé gelegenheid om Manolo een dagje rust te gunnen. Zo kan hij er morgen weer fris tegenaan, terwijl het baasje... Dat hoort U later wel, eerst even die twee gaan checken !!

Marco Polo